Chapter 4

Saktong pagdating nina Mercedes at Alfonso ay ang siyang paglabas naman ni Juancho mula sa sasakyan. Ngunit bago pa man sila tuluyang makalapit, mabilis na sinagot ni Katrina Almeda ang tumutunog nitong telepono.

"Inilipat sa ICU? Maayos naman siya kahapon, ano'ng nangyari?"

Natigilan si Katrina sa kanyang kinatatayuan. Hawak ang telepono, tila ba siya pinakidwatan sa narinig habang ang kanyang mukha ay tuluyang binalot ng matinding panic.

"Sige, sige. Papunta na ako riyan."

Pagkababa ng linya, walang lingon-likod na tumakbo si Katrina patungo sa loob ng ospital. Sa nakitang iyon, mabilis na sumunod si Juancho sa kanyang mga yapak.

Bahagyang lumingon si Katrina at natigilan nang makitang kasunod pa rin niya ang binata. May bakas ng paumanhin sa kanyang boses nang magsalita siya. 

"I'm sorry, pero mukhang hindi ka na namin kailangan dito. Inilipat na ang ama ko sa intensive care unit at baka kailanganin na siyang operahan ngayon."

Gusto sana ni Katrina na ipakita ang ama kay Juancho sa pag-asang may maliit pang pag-asa, ngunit sa lala ng sitwasyon ngayon, naramdaman niyang masyadong mabigat ang kritikal na kondisyon para sa kakayahan ng isang tulad nito.

Isang tipid na ngisi ang isinagot ni Juancho. 

"Madam, huwag kayong mag-alala. Hindi ko pa naman nakikita ang pasyente. Sino'ng nakakaalam, baka kaya ko siyang isalba? Kung hindi talaga, mananatili lang ako sa labas para mag-abang. Hindi ko kayo aabalahin."

Hindi siya santo, at lalong hindi siya nag-aaksaya lang ng oras dahil nababagot siya. 

Ito ang unang pagkakataon na gagamitin niya ang natatagong lakas simula nang makuha niya ito mula sa matanda. Gusto niyang makita kung gaano kalawak ang kaya nitong gawin. At ang araw na ito ang pinakamagandang pagkakataon para roon.

Nag-atubili nang ilang segundo si Katrina. 

Sa huli, dahil siya naman ang nag-imbita rito, naisip niyang masyadong bastos kung basta na lang niya ito palalayasin. Tumango siya bilang pagsang-ayon.

Pagpasok nila sa ward, bumadya sa paningin ni Juancho ang isang matandang lalaki na nakahiga sa kama, tadtad ng iba't ibang tubo ang buong katawan. 

Mabilis silang nagpalit ng sterile gowns bago tuluyang pumasok sa loob. 

May dalawa pang tao sa loob ng silid sa mga sandaling iyon, at agad na nakilala ni Juancho ang isa.

Si Edgardo Almeda, ang bagong upong opisyal. Ang kasama naman nito ay isang dayuhang doktor.

Nang makita sila, agad na bumaling si Edgardo kay Katrina. 

"Nandito ka na pala, Katrina."

"Sino siya?" Hindi pa man siya tuluyang natatapos magsalita ay marahas na siyang napakunot-noo habang nakatitig kay Juancho. 

"Isa siyang traditional medicine doctor," paliwanag ni Katrina. "Siya ang nagpatuyo ng mga pimples sa mukha ko kanina, kaya naisip kong isama siya rito para tingnan ang sakit ni Papa."

"Ganyang kabatang doctor?” Mapanuring tiningnan ni Edgardo si Juancho mula ulo hanggang paa. “Bata, nasaan ang medical license mo?"

"Wala akong medical license, ngunit may tiwala akong kaya kong gamutin ang inyong ama." Bahagyang ngumiti si Juancho. 

Mula sa kanyang puwesto, mataman niyang tinitigan ang matandang nakahiga sa kama. May malalim at natatagong karamdaman ito sa loob ng katawan, at unti-unti nang nagiging kakaiba ang reaksyon niyon sa kasalukuyan.

"Hahaha! Napakalakas ng loob mo!" Humalakhak si Edgardo, puno ng panghahamak ang boses. "Isang batang wala man lang lisensya, magmamalaking kaya niyang gamutin ang ama ko? Ate, nababaliw ka na ba? Bakit ka nagdala ng ganyang klaseng tao rito?!"

"Paalisin mo na 'yan. May nakuha na akong doktor. Isa siya sa mga pinakamagaling na doktor sa internal medicine sa Germany. Lumipad pa siya rito para lang personal na operahan si Papa."

Napakunot-noo si Katrina, halatang nag-aalangan, ngunit sa huli ay lumingon pa rin siya kay Juancho. 

"Young man, I'm sorry. Pwede ka nang umuwi."

Pinagdikit ni Juancho ang kanyang mga labi. Dahil nakarating na siya rito at ganito ang pagtanggap sa kanya, wala na siyang balak magmakaawa o magpaliwanag para lang paniwalaan. Agad siyang tumalikod para lumabas ng intensive care unit.

Ngunit sa mismong sandaling iyon, ang matandang kanina pa nakakunot ang noo sa kama ay biglang nangisay! Nagpakawala ito ng mga paos at nahihirapang tunog, na tila ba malalagutan na ng hininga sa bawat segundo!

Natigilan ang apat na nasa loob ng silid. Agad na namutla ang mukha ni Edgardo sa matinding takot!

"Papa! Papa, ano'ng nangyayari sa'yo? Doc, pakiusap, tingnan mo! Ano'ng nangyayari sa ama ko?!"

Nanginginig na hinawakan ni Edgardo ang dayuhang doktor na si Miki, tila ba ito na ang kanyang huling hantungan, at itinulak ito patungo sa gilid ng kama.

Napatigil si Juancho sa pintuan at lumingon. 

Lumapit na rin si Katrina sa kama, tuluyan nang nawalan ng pakialam kung aalis ba si Juancho o hindi. Ang buong silid ay binalot ng matinding takot at kaguluhan.

"It's nothing serious," pahayag ng dayuhang doktor matapos tingnan ang matanda. "Sadyang kinakapos lang siya ng hininga dahil sa kanyang cardiovascular issues, na nagdulot ng panandaliang panghihina ng puso. Isang sedative injection lang ang kailangan at magiging maayos na siya."

"Kung ganoon, bilisan mo! Iturok mo na!" nagmamadaling utos ni Edgardo.

Sa pagkakataong iyon, lalong nagtagpo ang mga kilay ni Juancho. 

Tranquilizer?

Nagngitngit ang kanyang mga ngipin at marahas na humakbang pabalik sa loob. 

"Alam niyo ba talaga ang totoong kondisyon ng matandang iyan? Totoong may cardiovascular disease siya, ngunit may malalim na natatagong sakit ang katawan niya ngayon, at ang kanyang constitution ay madaling mag-reject ng gamot. Ang isang turok na iyan ang mismong magtutulak sa kanya sa hukay!"

"Wala kang alam!" galit na hiyaw ni Edgardo, tuluyang nawalan ng pasensya kay Juancho. "Ang doktor na ito ay mula sa Germany, sa tingin mo ba ay mas bobo pa sa isang batang tulad mo na wala man lang lisensya?! Guard! Bakit ba hindi pa umaalis ang taong ito?!"

Maging si Katrina ay naging malamig na rin ang tingin kay Juancho. Ilang beses niya na itong pinagbigyan, ngunit pakiramdam niya ay masyadong mapilit at walang utang na loob si Juancho. Siguro ay kaya lang ito nagmamatigas ay dahil sa limampung milyong pisong binanggit niya kanina. 

Napakagat-labi si Katrina dahil napakabulag niya para maniwala sa isang basurang tulad nito.

"Kung hindi ka pa aalis, ako mismo ang tatawag ng security!" malamig na banta ni Katrina.

Humugot ng isang malalim na hininga si Juancho. "Fine, aalis ako. Pero sinisiguro ko sa inyo... pagsisisihan niyo ang desisyong ito."

Pagkatapos niyon ay mabilis niyang nilisan ang ward. Ngunit saktong pagkasara niya ng pinto, isang malakas na kalabog ang gumulat sa kanya mula sa likod. May kung anong bagay ang ibinalibag sa pinto.

Natigilan si Juancho. Kung naging mabagal lang siya ng ilang segundo, siguradong tatama ang bagay na iyon sa mismong ulo niya. Naging madilim ang kanyang mga mata. Sinubukan niya lang magmalasakit at magbigay ng babala, ngunit sa halip na pasasalamat ay karahasan pa ang isinukli sa kanya.

Isang galit na sigaw ang umalingawngaw mula sa loob ng silid. "Anong klaseng hayop ba 'yan para sumpain ang ama ko?!"

Kasabay niyon, dalawang pigura ang naglalakad mula sa dulo ng koridor at saktong nakita si Juancho na kaka-labas lang habang pinagmumurahan mula sa loob.

Si Mercedes at si Alfonso.

Malinaw na nakita ng dalawa ang marahas na pagbalibag sa pinto at narinig ang malalakas na mura mula sa loob ng silid.

Agad na napuno ng labis na katuwiran at saya ang mukha ni Alfonso, habang si Mercedes naman ay tumingin kay Juancho nang may halong pandidiri at inis.

"Ngayon alam mo na na ang pagkagamot mo sa mamaso kanina ay purong tsamba at suwerte lang, 'di ba?" mapang-uyam na panunudyo ni Mercedes. "Ang mapalayas nang ganyan... ang kapal din ng mukha mo!"

"Mercedes, ayaw ko namang maging masama, pero bakit mo ba pinag-aaksayahan ng panahon ang ganyang klaseng tao?" singit ni Alfonso, may ngiti sa mga labi. "Hindi na nga siya pipi ngayon, pero nananatili pa rin siyang walang kwenta. Isang katotohanan na hindi mo na mababago!"

Natawa nang bahagya si Alfonso. "Let's go. Ang mag-alala sa isang basurang katulad niya ay pag-aaksaya lang ng oras mo."

Napakunot-noo si Mercedes. "Mauna ka na."

Natigilan si Alfonso. "Mercedes?"

"Usapin ko ito, Alfonso. Walang anomang pakialam ang ibang tao rito."

Gaano man kawalang-kwenta si Juancho sa tingin ng iba, nananatili pa rin itong asawa ni Mercedes. Hindi madaling tanggapin para sa kanya ang marinig na hinahamak ng ibang lalaki ang sarili niyang asawa sa mismong harap niya.

Agad na nagdilim ang mukha ni Alfonso sa narinig.

Ngunit bago pa man sila makasagot muli, biglang bumukas ang pinto ng ward. Isang mapunit-punit na iyak ng matinding hapis ang umalingawngaw mula sa loob.

"Dad! Papa, ano'ng nangyayari sa'yo?! Gumising ka, pakiusap!"

Mabilis na lumingon si Juancho. Mula sa nakabukas na pinto, nakita niyang tuluyang nawalan ng malay ang matanda sa kama habang ang heart rate monitor nito ay mabilis na bumababa patungo sa zero!

Tulala at hindi makapaniwala ang dayuhang doktor, habang nanginginig na bumubulong sa sarili, "Impossible... This condition should be treated with sedatives. How did it get worse after the injection?!"

Sa isang iglap, napuno ng mga puting kapa ang buong ward. Lahat ng mga eksperto at doktor sa internal medicine ng Buenavista City People's Hospital ay nagmamadaling nagtipon-tipon sa silid.

CPR, defibrillation, at kung ano-ano pang emergency measures ang ginawa nila sa matanda. Ngunit lumipas ang mga minuto at walang nangyari. Nanatiling pababa ang linya sa monitor.

Binitawan ng dayuhang doktor ang isang malalim na buntong-hininga. "We did our best. Let's prepare for the worst."

Parang gumuho ang mundo nina Katrina at Edgardo Almeda. Sabay silang napaluhod sa gilid ng kama ng kanilang ama, walang tigil sa pag-iyak habang hiyaw ng hapis ang lumalabas sa kanilang mga labi. Hindi nila kayang tanggapin kung paanong ang ama na maayos pa kahapon ay bigla na lang dinala ng tadhana sa bingit ng kamatayan sa loob lang ng ilang sandali.

Sa gitna ng hagulhol, isang pigura ang tahimik na lumapit sa natatarantang si Katrina.

"Kaya ko siyang gamutin."

Hindi malakas ang boses ni Juancho, ngunit sapat iyon para makuha ang atensyon ng bawat taong nasa loob ng ICU.

"Juancho?" napatingala si Katrina, bakas ang gulat sa kanyang mga mata habang isang maliit na pag-asa ang biglang sumiklab sa kanyang dibdib. "Kaya mo... kaya mo ba talaga siyang isalba?"

"Umalis ka riyan!"

Marahas na sumingit si Edgardo Almeda, umaapaw ang galit sa boses. "Walang lugar ang isang katulad mo rito! Mukha ka lang perang bata na may lakas ng loob magpanggap na doktor!"

Lalong naging magulo ang buong ward. Sa labas ng pinto, nakaharang si Mercedes, bakas ang matinding inis at pandidiri sa kanyang mukha. Para sa kanya, masyadong mapag-eskandalo si Juancho. May kakayahan ba talaga ito para hawakan ang ganitong kritikal na sitwasyon? Kapag may mangyaring masama sa opisyal na iyan, hinding-hindi makatatakas ang buong pamilya Gokongwei sa bagsik ng batas!

Ang mga binitawang salita ni Edgardo ay sinundan ng koro ng mga bulung-bulungan mula sa mga doktor, nang biglang may isang pamilyar na boses ang sumigaw sa gulat.

"Ikaw si Juancho?!"

Nilingon siya ni Juancho. Ang nagsalita ay isang batang doktor na hindi niya naman kilala.

Puno ng pang-uuyam ang mukha ng batang doktor habang nakatitig sa kanya. "Hindi ba't ikaw 'yung piping asawa ni Mercedes? Isang palamunin na nakikitira lang sa pamilya Gokongwei at walang anomang trabaho? Kailan ka pa natutong manggamot?"

Sa isang iglap, ang bawat mata sa loob ng silid ay napuno ng matinding pandidiri para kay Juancho.

Nakikitira sa asawa? Pipi?

Dahil sa mga narinig na iyon, agad na binansagan ng lahat si Juancho bilang isang walang kwentong tao na may lakas ng loob na maglaro ng buhay ng iba!

Nanginginig sa galit si Edgardo Almeda nang marinig ang background ng lalaki. "Lumayas ka rito ngayon din! Huwag mo nang hintayin na sabihin ko pa ito sa ikatlong pagkakataon!"

Naging kasing-lamig ng yelo ang mukha ni Juancho. "Edgardo Almeda, ama mo ang nakahiga riyan. Sa mga sandaling ito, walang magawa ang lahat ng doktor sa loob ng silid na ito. Kung magpapatuloy ito, alam mo ba kung ano ang magiging kahihinatnan?"

Bahagyang natauhan si Edgardo sa lamig ng boses ni Juancho, ngunit pinatigas niya pa rin ang kanyang puso at nagngitngit ang mga ngipin. "Wala kang pakialam!"

"Brother..." nanginginig ang boses ni Katrina habang hinahawakan ang braso ng kapatid. "Dahil wala nang makagamot sa kanya... bakit hindi natin siya hayaang sumubok?"

"Hmph! Nakita mo namang walang nagawa ang napakaraming doktor dito, maging ang eksperto mula sa Germany ay sinabing ihanda na natin ang sarili natin. Ano'ng magagawa ng batang iyan? Gusto lang niyan makuha ang atensyon ko!" sulyap ni Edgardo kay Juancho, purong poot na ang natitira sa kanyang mga mata.

Isang tipid na ngisi ang pinakawalan ni Juancho. "Edgardo Almeda, may lakas ka ba ng loob na makipagpustahan sa akin?"

Kung hindi niya lang nakita ang matanda ngayon, hindi niya na sana kakailanganing makialam. Ngunit bilang isang taong nagtataglay ng buong kaalaman ng misteryosong matanda, alam niya ang prinsipyo na ang malaking kapangyarihan ay may kaakibat na malaking responsibilidad. Ngayong nasa harap niya ang kamatayan, hindi niya kayang tumayo lang sa gilid at panoorin ang isang tao na bawian ng buhay.

"Pustahan?" mapang-uyam na tawa ni Edgardo. "Ano naman ang itataya mo sa akin?"

"Kapag napagaling ko ang ama mo, kailangan mo akong hingan ng tawad sa harap ng lahat. Kapag pumalya ako, malaya mo akong ipakulong... o kahit ipabitay ngayon din!"

Napakalupit ng taya. Ang doktor na kanina lang ay walang tigil sa pang-uuyam kay Juancho ay tuluyang natigilan, habang si Mercedes naman na nasa may pinto ay marahas na napakagat-labi.

Bahagyang dinalaw ng singkit ang mga mata ni Edgardo. Hindi niya inaasahang itataya ng lalaking ito ang sarili nitong buhay para lang sa kanyang ama. Dahil doon, bahagyang lumambot ang kanyang ekspresyon at dahan-dahang humakbang pabalik.

"Sige. Papayag ako sa pustahan."

Nakahinga nang maluwag si Juancho sa narinig. Agad siyang humakbang pasulong at mabilis na hinawakan ang katawan ng matanda para tantyahin ang natitirang lakas at kondisyon nito.

"Salamat naman... kung nahuli lang ng kaunti, tuluyan nang magiging huli ang lahat."

Binalingan ni Juancho si Edgardo. "Kailangan ko ng isang set ng silver needles!"

Agad na tumingin si Edgardo sa mga doktor, at mabilis namang kumilos ang isa para kumuha. Sa loob lang ng ilang segundo, iniabot ang mga karayom kay Juancho.

Tinanggap ni Juancho ang silver needles at sa isang mabilis na galaw na parang kidlat, itinusok niya ang mga ito sa iba't ibang acupoints sa katawan ng matanda! 

Sa bawat pagbaon ng karayom, isang banayad ngunit makapangyarihang enerhiya ang palihim na dumadaloy patungo sa ugat ng pasyente.

"Kung ang ilang pirasong karayom lang ay kayang magpalingkod ng sakit, para saan pa ang medisina?" umiling ang dayuhang doktor, natatawa sa ginagawa ng binata. 

Inanunsyo niya na ang hatol ng kamatayan sa matanda, at sa Germany, walang sinuman ang may lakas ng loob na kwestyunin ang kanyang awtoridad. Kung hindi lang itinataya ng batang ito ang buhay nito, hinding-hindi niya hahayaang may sumira sa kanyang pangalan.

Ngunit saktong pagkatapos magsalita ng dayuhang doktor, marahas na nangisay ang matanda sa kama at biglang sumuka ng maitim at namuong dugo!

Kasunod niyon, mabilis na nagkaroon ng kulay ang maputla nitong mukha, at ang linya sa heart rate monitor ay biglang bumalik sa normal at matatag na ritmo!

Binalot ng nakabibinging katahimikan ang buong silid. Walang sinuman ang nakapagsalita.

"Tapos na." Iniligpit ni Juancho ang lahat ng silver needles. "Mabuti na lang at mabilis ang naging paggamot. Kung napatagal pa ito ng ilang minuto, wala na rin akong magagawa."

Ang mga salitang iyon ay parang isang malakas na kulog na umalingawngaw sa pandinig ng lahat. Nangatog ang mga labi ni Edgardo Almeda, at sa isang iglap, isang malakas na tunog ng pagbagsak ng mga tuhod ang narinig sa sahig nakaluhod na siya sa tapat ni Juancho!

"Nabagabag ang isip ko! Patawarin mo ako!"

Buong lakas nitong ibinalibag ang kanyang ulo sa semento, dahilan para agad na umagos ang dugo sa kanyang noo. "Young man, napakalaki ng kasalanan ko sa'yo... napakalaki ng pagkakasala ko sa papa ko!"