ตอนที่ 15 Future Detective บทสาม ภาคปลาย

“ฉันคิดว่าตลอดระยะเวลาสิบเก้าปีที่ออกมาจากท้องแม่เนี่ย ไม่เคยมีสักวินาทีเลยจะทำสิ่งนั้น นอกจากหน้าตาที่พ่อแม่ให้มาอย่างดี ฉันดูปกติตรงไหนเหรอ” นนท์ภัทรพูดพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดเหล่านั้น

            “ถ้าท่านนนท์ภัทรทำตัวปกติ ผมว่าน่ากลัวมากกว่าเดิมอีกนะครับ คุณพ่อบ้าน” เบียร์บอกมีนด้วยสีหน้าขวัญผวาแทน เพราะตนเองเป็นเลขาส่วนตัวให้มาตั้งแต่เริ่มฝึกงาน

            ตั้งแต่คุณชายใหญ่อายุสิบห้าก็เริ่มเข้ารับการฝึกงานทันที แถมยังไม่บ่นหรืออิดออดเหมือนเด็กทั่วไปเลยสักนิด ซึ่งนั่นทำให้ทุกคนทึ่งในสมาธิมากกว่าเดิม

            “ชัชวิน ตอนนี้นายรับฟังคำสั่งจากฉันอย่างเดียวก็พอ” นนท์ภัทรพูดด้วยสีหน้าจริงจังแทนการล้อเลียนเมื่อสักครู่ ทักษะการเปลี่ยนสีหน้าภายในเสี้ยววินาทีช่างรวดเร็ว จนทำให้เหล่าผู้ติดตามถึงกับสงสัยว่านั่นมันความสามารถอะไร

            “ครับ คุณชายใหญ่ เชิญสั่งมาได้เลยครับ” ชัชวินขานรับ เพราะไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ควรฟังมากกว่าไม่ฟัง

            “เอาเงินสดในกระเป๋าสามใบนี้ พาเด็กสองคนนี้ไปเที่ยวสักสองอาทิตย์ซะ”

“จะพาไปเที่ยวไหนมันก็เรื่องของพวกนาย แต่ระหว่างสองสัปดาห์นี้ยังไม่ต้องมาที่นี่แล้วกัน คะแนนผลสอบเดือนก่อนและรายงานที่ส่งล่าสุดจะเก็บไว้ให้”

            “ส่วนเรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องสนใจ ฉันจะจัดการพวกตาแก่ที่เป็นพ่อของพวกนายให้เอง นายเป็นเพียงลูกเจี๊ยบเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องคิดอะไร”

            “เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่...เด็กควรได้รับการปกป้องจากผู้ใหญ่และผู้อำนาจมากกว่ายังไงล่ะ”

          นนท์ภัทรสั่งด้วยน้ำเสียงทรงพลังและท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับคุณชายที่ถูกอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก จึงมีท่าทีเหล่านั้นแม้แต่เวลาระงับอารมณ์โกรธ

            เรื่องพวกนี้จำเป็นต้องให้มีใครสักคนมารับผิดชอบ ซึ่งนั่นก็คือบรรดาพ่อของเด็กพวกนั้น ที่ส่งลูกเจี๊ยบมาโดยไม่บอกอะไรเลยยังไงล่ะ

            “ขอบคุณมากครับ คุณชายใหญ่ ผมจะพาเด็กๆ ไปเที่ยวกันตอนนี้เลย ขอบคุณสำหรับความใส่ใจครับ”

            “ไปกันเถอะ ชิน จิน”

            “พี่จะพาพวกนายไปพักต่างจังหวัด”

            ชัชวินขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ เพราะพวกเขาถูกสั่งให้มาที่นี่แบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจริงๆ เหมือนพามาตายเอาดาบหน้าชัดๆ

            โชคดีที่ว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปตัดสินใจออกหน้าด้วยตนเอง ไม่งั้นกลับบ้านไปมีหวังคงจะโดนบ่นไม่น้อยเลยทีเดียว อาศัยจังหวะนี้ส่งข้อความหาเพื่อนสนิทอย่างจิรายุ

            เพื่อให้มาดูแลน้องชายตนเองไปในตัวด้วย จำนวนเงินเหล่านี้มากพอจะให้อยู่สบายไปพักนึงเลยทีเดียว ถึงจะไม่รู้ว่าจำนวนเท่าไหร่ก็เถอะ

            “คุณชายใหญ่จะทำยังไงต่อไปดีคะ” เอวาถามด้วยสีหน้าสงบนิ่งเพราะเธอรู้ดีว่าการที่เจ้านายเงียบนั้น คือสัญญาณบ่งบอกถึงหายนะมากกว่าเรื่องดี

            “เรียกตาแก่ทั้งสี่คนที่เป็นผู้ปกครองของเด็กพวกนี้มาที่นี่ทั้งหมด ให้เวลาภายในสามชั่วโมงให้มาถึง หากใครมาสายเดี๋ยวได้เจอกันที่สนามประลอง”

            “รับทราบค่ะ นายท่าน” เอวาขานรับพลางทำตามคำสั่งทันที

ณ ห้องประชุมเล็ก

            มีคำสั่งเรียกตัวด่วนของคุณชายใหญ่ตระกูลภูทนินทร์ ไม่ว่าใครจะทำอะไรอยู่ก็ต้องเดินทางมาให้เร็วที่สุด

            เพราะว่าผู้นำตระกูลและนายหญิงเดินทางไปต่างประเทศ ใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะกลับมา อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดจึงต้องเป็นของนนท์ภัทร ภูทนินทร์แต่เพียงผู้เดียว

            “ไหนลองทายสิว่าฉันเรียกพวกนายมาที่นี่ทำไม ช่วยทำให้ฉันคนนี้ชื่นใจด้วยการตอบให้มันถูกทีสิ” นนท์ภัทรเริ่มคำถามปั่นประสาททันทีที่ทั้งสี่ตระกูลเดินทางมาถึง

            ท่าทางนั่นราวกับเสือรอขย้ำคอเหยื่อหากตอบคำถามผิด ไหนจะท่าทางกำลังอดทนอดกลั้นต่อความโกรธนั่นด้วย ทำเอาทั้งสี่ตระกูลคิดหนักว่าพวกตนทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

            “...” ไร้วี่แววคำตอบที่คาดหวังทำเอาความโกรธของเขาพุ่งสูงกว่าเดิม คนบ้าอะไรถึงไม่รู้ความขนาดนี้

“ทำไมถึงได้โง่เง่าถึงขนาดนี้! พวกแกส่งลูกชายสองคนมาหาฉันทั้งสี่ตระกูลโดยไม่บอกอะไรสักอย่าง! มาถึงแทนที่จะขอโทษยังทำตัวเหมือนกับไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดอีก”

            “ไม่คิดบ้างเหรอว่าลูกชายพวกแกเป็นอะไรไปมันจะเกิดอะไรขึ้น หน้าตาดูเหมือนไม่เคยสอนโลกภายนอกให้ลูกด้วยซ้ำ แต่กลับส่งมาหาฉันเนี่ยนะ!”

            “สภาพจิตใจของลูกแกสองบ้านเกือบจะพังเพราะความโง่ของพวกแกเอง ฉันไม่ได้ต้องการคนฉลาดมากมายด้วยซ้ำ”

            “แต่นี่มันยิ่งกว่าควายไถนาตามท้องนาอีกไหม ไม่ทราบว่าตอนนั้นใช้สมองส่วนไหนคิดเหรอ ถึงส่งลูกชายมาหาฉันถึงบ้านเนี่ย”