บทที่ 2-1

ณ ห้างสรรพสินค้า ดิโอน่า พาราไดซ์

ร้านอาหารสไตล์อเมริกัน

ฉันนั่งมองกองภูเขาอาหารที่ไอ้พี่แบล็คมันเป็นคนตักมาใส่จานฉันเอา ๆ โดยไม่สนใจเลยว่าฉันจะกินหมดหรือกินทันที่พี่เขาตักมาให้ไหม

ใช่ค่ะ! ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรับประทานอาหารกับไอ้พี่แบล็ค ไม่พอยังมีพี่โลคามาด้วย กรี๊ดดดดดด ยัยด้าแอบมากระซิบบอกฉันว่าเธอเป็นคนชวนพี่โลคาออกมาทานอาหาร นางเลยอุตส่าห์มาชวนฉันด้วย เพราะนางรู้ว่าฉันนั้นจะต้องดีใจที่ได้เจอพี่โลคาแน่นอน

แต่ดันนนน!!! มีไอ้พี่แบล็คอยู่ด้วยพอดี พี่เขาเลยขอมาทานอาหารด้วยกัน เพราะได้ยินว่าฉันจะมาด้วย เห็นยัยด้าว่ามางี้ เลยทำให้ตอนนี้ไอ้พี่แบล็คมันถึงได้มานั่งอยู่ด้วยกันนี่ไง!

“เลิกตักให้ฉันสักทีดิ๊! ไอ้พี่บ้า ฉันจะกินไม่ทันอยู่แล้วโว้ย!” ฉันใช้มือป้องปากหันไปพูดกัดฟันกับไอ้พี่แบล็คด้วยเสียงเบา ๆ ฉันนั่งข้างพี่แบล็ค ส่วนยัยด้านั่งข้างพี่โลคา โชคดีที่พี่เขาไม่ได้สนใจเราสองคนสักเท่าไหร่

“แดก ๆ เข้าไปเถอะน่า ตัวก็นิดเดียว ไม่รู้แดกหรือดมตัวถึงได้ไม่โตสักที” คำว่า ‘โต’ ของพี่เขาดันใช้สายตามองมาที่หน้าอกของฉันอย่างดูถูก จนยัยด้าหลุดขำออกมาเฉย ฉันเลยหันไปมองมันด้วยสายตาโมโหแทน

หน๋อยไอ้พี่บ้า คอยดูนะ ถ้าพี่โลคาไม่มาด้วยฉันคงได้มีเตะยอดหน้าไอ้พี่แบล็คไปแล้ว ต้องคีพลุคเป็นสาวอ่อนโยน ท่องไว้ยัยเลเน่!

เฮ้อ...ฉันถอนหายใจก่อนจะหันกลับมามองอาหารตรงหน้าต่อ แต่สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับสายตานิ่ง ๆ ของคนข้างหน้าเข้า  คือว่าฉันนั่งฝั่งตรงข้ามกับพี่โลคา และตอนนี้พี่เขากำลังมองฉันอยู่ แต่เพียงแค่แว้บเดี๋ยวเท่านั้นนะ เล่นเอาฉันเขินไปหมดเลย ><’

“พี่คาคะ ตักอันนี้ให้ด้าหน่อยสิ ด้าตักไม่ถึงอะ” เสียงเล็ก ๆ ของยัยด้าเอ่ยดังขึ้นเมื่อเธอตักสปาเกตตีไม่ถึง ฉันมองพี่โลคาที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่การกระทำของพี่เขาก็คือพี่เขาเอื้อมมือมายกจานสปาเกตตีสลับกับอีกจานให้พอดีกับยัยด้า นางจะได้ตักถึง  ใจฉันกระตุกเล็กน้อย แต่ฉันก็พยายามไม่คิดอะไรไปมากกว่านี้ คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอก ยัยด้าเป็นเพื่อนรักฉันนะ ทำไมฉันถึงต้องรู้สึกตงิดใจกับท่าทางของเธอด้วยเนี่ย เลิกคิดเลิกคิด!

และแล้วการทานอาหารก็ผ่านพ้นไปด้วยดี(มั้ง) ไม่รู้สิ ทำไมฉันถึงได้รู้สึกหรือคิดไม่ดีกับยัยด้ายังไงไม่รู้ เหมือนยัยด้าให้ฉันมาดูเธอสวีทกับพี่โลคามากกว่า เหมือนเธอจะจับคู่แบบว่าฉันกับพี่แบล็ค ส่วนเธอก็กับพี่โลคางี้ แต่คงไม่ใช่หรอก ฉันคงคิดมากไปเอง

ยัยด้านางก็รู้ว่าฉันชอบพี่โลคา นางไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกจริงไหมล่ะ ฉันรีบสะบัดความคิดไม่ดีออกจากหัวไปแล้วเดินตามพวกเขาต่อ ยัยด้าตอนนี้กำลังเดินเกาะแขนพี่โลคาโดยเดินนำเราสองคนอยู่ ส่วนฉันกับพี่แบล็คก็กำลังเดินตามหลังพวกพี่เขาแทน

“หึ” อยู่ดี ๆ ไอ้พี่บ้าข้างฉันก็เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ที่หัวเราะขึ้นมาพร้อมกับใช้สายตามองไปยังพี่โลคากับยัยด้า แถมสายตาที่พี่เขาใช้มองมันไม่โอเคสักเท่าไหร่ สำหรับการที่พี่เขามองเพื่อนฉันด้วยสายตาแบบนั้น

“หัวเราะไรของพี่ ผีอะไรเข้าสิงละนั่น” พี่แบล็คหันมามองฉันพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างโมโห ที่ฉันดันไปด่าพี่เขาว่าเป็นบ้าเป็นบอเข้า ก็ใครใช้ให้พี่เขามามองเพื่อนฉันด้วยสายตาแย่ ๆ แบบนั้นล่ะ

“ไม่มีเพื่อนที่ดีกว่านี้ให้มึงเลือกคบแล้วเหรอ?” ฉันมองพี่แบล็คอย่างไม่เข้าใจ ว่าเขาต้องการจะสื่อความหมายอะไรออกมา

“พี่หมายความว่าไง?” ฉันถามเขาออกไปอย่างสงสัย ว่าทำไมพี่เขาจะต้องมาพูดแบบนี้ด้วย ถึงจะเป็นคนที่ฉันสนิทมากอย่างพี่แบล็ค ฉันก็ไม่ชอบหรอกนะที่พี่เขาจะมาด่าเพื่อนรักของฉัน

“ถ้าไม่โง่ก็น่าจะดูออก...แต่มึงมันเสือกโง่นี่นะสิปัญหา”

“เอ๊ะ! -*- ไอ้พี่บ้านี่!”

“มีอะไรกันหรือเปล่าเน่” สองคนข้างหน้าหยุดเดินแล้วหันมามองเราสองคนที่คล้ายกับกำลังจะเปิดศึกทะเลาะกัน เพราะฉันและพี่แบล็คพูดกันเสียงดังมาก  ก็ใครใช้ให้พี่เขาอยู่ดี ๆ ก็มาด่าฉันว่าโง่เฉยล่ะ นิสัยเสียจริง ๆ

ถ้าไม่ติดว่าพี่โลคากำลังมองอยู่นะ ฉันจะจัดการด่าน้ำไหลไฟแล่บใส่ไอ้พี่บ้านี่แล้ว ฮึ่ย!

“ไม่มีอะไรหรอกด้า” นางด้าพยักหน้าให้ฉันเสร็จก็เดินเกาะแขนพี่โลคาต่อ ส่วนฉันก็หันไปมองพี่แบล็คอย่างโมโห แล้วดูพี่เขาสิดันมาแลบลิ้นใส่ฉัน เพราะเห็นว่าฉันสู้ไม่ได้และกำลังคีพลุคเป็นสาวน้อยน่ารักอยู่  ได้ทีแกล้งฉันใหญ่เลย

เราทั้งสี่คนเดินเล่นเรื่อยเปื่อยดูนู่นดูนี่กันจนล่วงเลยเวลาดึกพอประมาณแล้ว ไม่สิดึกมาก -*- เพราะทางห้างกำลังประกาศว่าใกล้จะปิดทำการในอีกสิบห้านาทีนี้แล้ว อืม...เดินมานานพอสมควรเลยแฮะ แต่ฉันกับพี่โลคาก็ไม่มีอะไรคืบหน้ากันเลยสักนิด ฉันไม่มีโอกาสได้คุยกับพี่เขาเลย

ส่วนพี่เขาเอาแต่เงียบและพูดน้อยสุด ๆ ส่วนฉันนะเหรอสายคุยมาก ฉันคุยกับยัยด้าเสียงแจ๋ว และยังมีทะเลาะกับไอ้พี่แบล็คด้วยนิดหน่อย ส่วนมากพี่โลคาจะคุยกับยัยด้าไม่ก็พี่แบล็คซะส่วนใหญ่ แต่กับฉันพี่เขาไม่พูดะไรด้วยเลยสักคำ มันน่าน้อยใจจัง T^T

ฉันก็ชวนพี่เขาคุยนะแต่พี่เขาก็ไม่ค่อยตอบอะไรกลับมาเลยนะสิ จนไม่นานยัยด้าก็เข้ามาเปลี่ยนเรื่องคุยแทน คงเพราะเธอเห็นละมั้งว่าพี่โลคาไม่ตอบอะไรฉันเลย เสียใจวุ้ยยย เฮ้อออ

“ไอ้คา กูฝากมึงไปส่งยัยนี่ด้วยละกัน” หลังจากที่เราทั้งสี่คนเดินมาถึงที่จอดรถของห้าง ไอ้พี่แบล็คก็ฝากฝังให้พี่โลคาไปส่งฉันด้วย  ฉันกำลังจะหันไปถามว่าพี่แบล็คมันจะไปไหนก็ไม่ทันซะละ เพราะมันวิ่งออกไปแล้วนะสิ แต่ยังดีที่รู้งานนะ คิคิ

“แต่ทางกลับบ้านของเน่ กับทางกลับบ้านของฉันกับพี่คามันคนละทางกันเลยนะยัยเน่” ยัยด้าที่เงียบมานานพูดขึ้นหลังจากที่พี่แบล็ควิ่งออกไปได้ไม่นาน  จริงอย่างที่ยัยด้าบอก เห็นว่าบ้านพวกเขาอยู่ติดกันเลย แง้ เสียดายจัง

“งั้นเดี๋ยวฉันกลับเองก็ได้ ขอบใจมากนะแกที่พามาเลี้ยงข้าว” ฉันยิ้มให้นางด้าก่อนจะยกมือไหว้พี่โลคาที่ยืนเงียบฟังเราสองคนพูดคุยกัน ฉันบอกลามันเสร็จก็เดินออกไปจากตรงนี้

อืม...น่าจะพอมีรถผ่านอยู่นะ เวลานี้รถเมย์คงยังไม่หมดระยะหรอกมั้ง จะขึ้นแท็กซีกลับก็ไม่ได้ มีหวังโดนนายแม่ด่าหูฉีกแน่ ๆ แม่ฉันขี้งกจะตายไป