บทที่ 2-2

“ทางเดินไปป้ายรถเมย์ทำไมมันน่ากลัวชะมัด มืดอะไรขนาดนี้เนี่ย” หลังจากที่ไปสอบถามพี่ยามว่าป้ายรถเมย์อยู่ตรงไหน พี่เขาก็บอกให้เดินตรงไปเรื่อย ๆ ก็จะเจอเอง แต่ฉันเดินมานานพอควรแล้วนะยังไม่เห็นป้ายสักป้ายเลย

จนกระทั่ง...

“น้องจ๊ะ จะปายหนายจ๊ะคนสวย” ระหว่างที่ฉันกำลังเดินผ่านซอยหมู่บ้านที่ค่อนข้างมืดและเปลี่ยวมากก็มีลุงรูปร่างท่วม ๆ สองคนเดินเข้ามาทางฉัน พร้อมกับในมือกำลังถือขวดเหล้าขาวอยู่ หน้าของพวกลุงตอนนี้แดงมาก และมีการยิ้มกรุ้มกริ่มมองมาทางฉันด้วย

“อย่ามายุ่งกับฉัน!” ฉันพยายามเดินหลบเดินหนีพวกมัน แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อพวกมันสองคนเดินมาดักหน้าดักหลังฉันไว้  ใจฉันตอนนี้เริ่มมีอาการกระตุกสั่นคล้ายกับคนกำลังใจวูบขวัญหาย ฉันกลัวมาก เกิดมายังไม่เคยต้องมาเจอสถานการณ์อะไรแบบนี้เลย รู้แบบนี้น่าจะขึ้นแท็กซีไปแล้วยอมโดนแม่ด่าดีกว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้ซะอีก

“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า น้องมีเงินเรียนหนังสือไหมจ๊ะ ถ้าไม่มีพี่เลี้ยงหนูได้น้า”

“วิ้ววววว ป๋าจังวะ ไอ้พล!” หลังจากลุงอีกคนพูดจบเสียงโห่แซวก็ดังมาจากทางด้านหลังของฉัน โตเป็นควายขนาดนี้แล้วยังจะมาทำตัวรุ่มร่ามกับเด็กรุ่นราวคราวลูกแบบฉันอีก ดูจากสภาพแล้วคงเมาหนักมาก ฉันจะออกจากเหตุการณ์บ้า ๆ นี้อย่างไรดีเนี่ย

“นี่ลุงอยู่จนแก่จะลงโลงอยู่แล้วยังจะมาทำตัวรกโลกรกสังคมแบบนี้อีกเหรอ ถ้าเมามากหนักก็กลับไปวิ๊ววิ้วกับเมียของพวกแกไป!” ฉันว่าจบก็หมายจะเดินไปอีกทาง แต่ก็โดนมือใหญ่นั้นเข้ามาฉุดกระชากซะก่อน แถมมันยังรุนแรงซะจนฉันคิดว่าข้อมือจะหลุดออกจากแขนแล้ว

“หนอยอีเด็กนี่ ปากดีนักนะมึง!” มันกระชากฉันให้หันไปหามัน พร้อมกับง้างมือขึ้นหมายจะตบลงมาบนใบหน้าของฉัน ฉันที่เห็นแบบนั้นก็เกิดใจกระตุกวูบไปด้วยความกลัว จนเผลอหลับตารอรับแรงกระแทกอัตโนมัติ ภายในใจก็พลางคิดว่าขนาดพ่อฉันยังไม่เคยตบ แล้วพวกนี้มันเป็นใครทำไมมันถึงได้กล้าตบฉันกัน

“เอ๊ะ” ฉันร้องตกใจออกมาเมื่อรู้สึกว่าโดนกระชากแขนอย่างแรง เอ...เดี๋ยวนะ ทำไมฉันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรที่ใบหน้าเลยละ พวกมันไม่ได้ตบฉันงั้นเหรอ?

“พะ...พี่โลคา!” ฉันมองแผ่นหลังที่คุ้นชินก่อนจะพึมพำถึงชื่อคนที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ออกมา ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ตอนนี้ฉันเห็นผู้ชายตรงหน้ากำลังยืนหันหลังให้ฉันอยู่ ซึ่งลักษณะของเขาคนนี้คล้ายกับพี่โลคามาก เป็นแผ่นหลังที่ฉันมักจะแอบมองพี่เขาจากมุมข้างหลังแบบนี้อยู่เสมอ

จนในที่สุดเขาคนนี้ก็หันมาเพียงเสี้ยวหน้า เพื่อมองฉันที่ยื่นสั่นเกาะชายเสื้อของเขาอยู่ทางด้านหลัง นั่นจึงทำให้ฉันเห็นว่าเขาคนนี้คือ พี่โลคา จริง ๆ ด้วย พะ...พี่เขามาได้ไง พี่เขาไม่ได้ไปส่งยัยด้าหรอกเหรอ เพราะระยะทางบ้านยัยด้าก็ไกลจากห้างนี้พอสมควรเลยนะ

“มึงมายุ่งอะไรวะไอ้หนุ่ม ผัวเมียเขาทะเลาะกันอย่าเสือก!” กรี๊ด ใครเขาเป็นเมียลุงแกวะ ไอ้ทุเรศนี่

“อีกสามนาที” พี่โลคาไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้นอกจากคำว่า อีกสามนาที แต่พี่เขาหมายความว่าไง อีกสามนาทีมันจะทำไมกัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเหตุการณ์ตอนนี้ด้วยเนี่ย

“สามนาทีอะไรของมึง! หลบไปถ้าไม่อยากตาย!”

“ว้าย!” ฉันร้องตกใจออกมาเมื่อไอ้ลุงอีกคนมันหยิบมีดที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงของมันออกมา ส่วนอีกคนก็นอนสลบเพราะความเมาไปแล้ว ซึ่งลุงอีกคนหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ เอาละเลิกสนใจไอ้ลุงที่มันนอนอยู่ก่อน ตอนนี้มันดันเกิดเรื่องใหญ่กว่าแล้ว!

“หึ” เดี๋ยวนะ! พี่เขายังจะมามีอารมณ์ขันอะไรตอนนี้เนี่ย มันควรเป็นเวลาวิ่งหนีไหมไม่ใช่มายื่นขำอะไรแบบนี้ ถ้าเป็นไอ้พี่แบล็คฉันยังพอไว้วางใจได้ว่าไอ้พี่แบล็คมันจะต้องสู้ได้แน่ แต่นี่มันพี่โลคาเลยนะ ซึ่งพี่เขาวัน ๆ ก็อยู่แต่ห้องแล็บ และสภาพพี่เขาคือเด็กเรียน พี่เขาจะมาสู้กับไอ้พวกคนแบบนี้ได้อย่างไรกันเล่า

ไม่ได้การละฉันต้องทำอะไรสักอย่าง! จริงสิ อีกคนมันหลับไปแล้วนี่ ตอนนี้เหลือมันคนเดียว เพราะงั้นก็หนีสิรอไร

“พี่โลคา!” ฉันกำลังจะคว้าข้อมือพี่เขาเพื่อพาวิ่งหนีแท้ ๆ แต่เจ้าตัวกลับเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปหาตาลุงนั่นด้วยท่าทางชิลแทน  พี่เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย มันใช่เวลามาเก๊กหล่อไหม มาลงมาล้วงกระเป๋าในขณะที่อีกคนกำลังปัดป่ายมีดไปมาตรงหน้าเนี่ยนะ!

“เดี๋ยวกูจะทำให้หน้าหล่อ ๆ ของมึงหมดหล่อเลยคอยดู!” ว่าจบตาลุงนั่นก็พุ่งเข้ามาหาพี่โลคาอย่างไว ส่วนพี่เขาก็ยังชิลได้โล่อยู่เหมือนเดิม

“พี่โลคาระวัง! กรี๊ดด!” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ และเผลอยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาตัวเอง เพราะไม่กล้าพอที่จะมองเหตุการณ์ตรงหน้า ฉันเป็นพวกกลัวเลือดมาก ร่างกายมันเลยขยับไปเอง

“โอ๊ยยยย ๆๆๆ ปล่อยกูสิวะ!” นี่มันไม่ใช่เสียงของพี่โลคานิ

“…!!!...” ฉันค่อย ๆ เลื่อนมืออกจากใบหน้า และลืมตาดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทีละข้าง ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พี่โลคาจับเข้าที่ข้อมือของตาลุงนั่น เป็นข้างที่ถือมีดอยู่ พี่เขาบิดข้อมือมันอย่างแรงจนตาลุงนั่นส่งเสียงร้องอย่างที่ฉันกำลังได้ยิน  คนฟังอย่างฉันยังพอจะรู้เลยว่ามันคงเจ็บมาก ไม่ถึงนาทีมีดในมือตาลุงก็ตกลงที่พื้น

พี่โลคาจัดการหมุนแขนตาลุงนั้นให้ไปไขว้หลังไว้ และดันตาลุงนั้นให้นอนลงกับพื้นปูนอย่างแรง พร้อมกับใช้เข่ากดไปที่แขนซ้ำอีกรอบจนตาลุงถึงกับร้องด้วยความเจ็บปวด ซึ่งรอบนี้ลุงแกร้องแบบทรมานมาก

“ทะ...เท่จัง” ฉันอยากจะตบปากตัวเองจริง ๆ ที่เผลอพึมพำออกมาว่าเขาเท่กับในสถานการณ์แบบนี้ แต่ทำไงได้ก็พี่เขาเท่มากจริง ๆ ฉันไม่คิดว่าเด็กเรียนเก่งที่เป็นหน้าเป็นตา เป็นหัวกะทิของมหา’ลัย จะสามารถทำอะไรแบบนี้ได้ด้วย มันเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันแปลกใจอยู่สักพักเลย

ไม่นานเสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากไกล ๆ ตาลุงเกิดอาการเลิ่กลั่กดิ้นไปมาที่พื้นปูน พร้อมกับตะโกนด่าทอพี่โลคาให้ปล่อยแก

“ก็บอกแล้วว่าอีกสามนาที” พี่โลคาพูดเสียงไม่ดังและไม่เบาพอให้ฉันและตาลุงนั้นได้ยิน ฉันก็เข้าใจในทันทีว่าพี่เขาจะสื่อความหมายว่าอะไร พี่เขาคงจะหมายถึงให้ตาลุงนั้นหนีภายในสามนาทีสินะ  ทำไมพี่เขาถึงได้ดูมั่นใจจังว่าตำรวจจะมาในสามนาที แต่ถ้ามองจากตาเปล่าและกะเวลาเอา ตั้งแต่ที่พี่เขาเริ่มพูดจนถึงตอนนี้ก็ประจวบเหมาะพอที่จะใกล้ถึงสามนาทีนะ

“สาม” เสียงไซเรนของรถตำรวจเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงของพี่โลคาที่เริ่มนับถอยหลัง พี่เขาลุกขึ้นจากตัวตาลุงนั่น พร้อมกับกอดอกยืนมองตาลุงที่กุลีกุจอยันตัวท้วม ๆ นั้นลุกขึ้นด้วยความยากเย็น