EP.5 เริ่มออกอาการ

“พี่แฮซู…”

รุ่นพี่ลุกจากเก้าอี้ทันทีที่เห็นฉัน สีหน้าตกใจวูบหนึ่ง ก่อนสายตาจะไล่สำรวจร่างกายฉันอย่างไม่สบายใจ ฉันเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ พยายามฝืนยิ้ม

บาง ๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแรง

“มันทำอะไรอันนา” น้ำเสียงเขาต่ำ แต่แข็ง

“เปล่าค่ะ…” ฉันตอบหลบ ๆ สายตาหลบหนี เพราะรู้ดีว่าคำปฏิเสธนั้นไร้น้ำหนัก

“สภาพแบบนี้จะ ‘เปล่า’ ได้ยังไง!”

เสียงเขาดังขึ้นด้วยความโกรธปนโทษตัวเอง “พี่ไม่น่าให้อันนาออกมาเมื่อคืนเลย…ทั้งหมดมันเริ่มจากไอ้ยานั่น”

“ยา…?” ฉันทวนถาม หัวใจหล่นวูบ

เขาสบตาฉันแน่น ก่อนพูดช้า ๆ “มีคนในกลุ่มแอบใส่ยาปลุกเซ็กซ์ให้น้อง พี่รู้ทีหลัง…แล้วอันนาก็หายไป ถ้าพี่อยู่ พี่ไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น”

คำพูดนั้นกดทับอกฉันแน่น ฉันเพิ่งสังเกตเห็นรอยช้ำที่มุมปากของเขา

“พี่แม่งช่วยอะไรอันนาไม่ได้เลย” คำพูดนั้นไม่ใช่การโวยวาย แต่มันคือความจริงที่กระแทกใส่อกฉันตรง ๆ

ฉันเป็นคนเดินเข้าไปหาเขาเอง เป็นคนพูดคำขอร้องนั้นออกมา ทั้งหมด…เพราะยานรกนั่น ฉันกำหมัดแน่น ความอับอายไหลย้อนขึ้นมาจุกคอ

น่าอายชะมัด

“อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ” ฉันพูด ทั้งที่เสียงสั่น “พี่แฮซูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ถ้าจะผิด…มันก็ผิดที่อันนาเอง ที่ไม่ระวัง”

เขาส่ายหน้าแรง ๆ

“ไม่ใช่ พี่ผิด ที่ปกป้องคนที่พี่ควรจะ…”

เสียงเขาขาดหายไปกลางประโยค ลมหายใจสะดุด น้ำตาคลออยู่ในดวงตาที่พยายามกลั้นเอาไว้

“หนูไม่เป็นไร” ฉันฝืนยิ้ม ทั้งที่ข้างในแทบแตกสลาย “โอเคแล้ว…แค่อยากกลับบ้าน ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก”

เขามองฉันอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “อืม…กลับบ้านกันเถอะ”

ร้านบะหมี่

รถของพี่แฮซูจอดสนิทหน้าบ้าน ฉันนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้จะเริ่มต้นบอกพ่อยังไงกับสิ่งที่เพิ่งผ่านมา ฉันหันไปมองคนข้าง ๆ “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”

เขายิ้มบาง ๆ รู้ทันความคิด “พูดแบบนี้ แปลว่าไม่อยากให้พี่ลงไปบอกคุณลุงใช่ไหม”

ฉันพยักหน้าเบา ๆ “หนูไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง”

มืออุ่นลูบศีรษะฉันอย่างเอ็นดู “พี่ไม่บอกหรอก แต่ขอลงไปด้วยนะ”

“อื้อ…ก็ได้ค่ะ” ฉันปลดเข็มขัดนิรภัย พลันได้ยินเสียงเขาเรียก

“อันนา ยาอะไรน่ะ?”

ฉันชะงัก มองไปที่เบาะ เม็ดยาหล่นออกมาจากกระเป๋ากางเกง “ยาที่เขาให้มาค่ะ…หนูยังไม่ได้กิน”

พี่แฮซูขมวดคิ้ว ก่อนหยิบมันโยนทิ้งข้างทางทันที “ทิ้งเถอะ ของจากคนแบบนั้น พี่ไม่ไว้ใจ”

ฉันเม้มริมฝีปาก อยากค้าน แต่สุดท้ายก็เงียบ “เราเข้าไปกันเถอะ”

“ค่ะ”

ในร้าน พ่อกำลังทำบะหมี่ให้ลูกค้าอยู่ พอเห็นฉันก็หันมามองด้วยสายตาดุ “เมื่อคืนไปไหนมา ทำไมไม่กลับบ้าน”

หัวใจฉันเต้นแรง จะตอบยังไงดี

“เมื่อคืนอันนาเมามาก เลยไปค้างบ้านคริสตัลครับคุณลุง” พี่แฮซูพูดแทรกขึ้นอย่างใจเย็น “ดึกแล้ว บ้านเขาใกล้กว่า ผมเลยให้ไปค้างครับ”

“ใช่ค่ะพ่อ…พี่คริสตัล รุ่นพี่ที่มหาลัย” ฉันรีบเสริม ยิ้มบาง ๆ

“คราวหน้าระวังหน่อย พ่อเป็นห่วง” พ่อถอนหายใจ แล้วหันไปมองพี่แฮซู “โชคดีที่มีแฮซูช่วยดูแล”

ฉันพยักหน้า โล่งอกอย่างน้อย เรื่องเลวร้ายทั้งหมดก็ยังถูกเก็บไว้ และฉันตั้งใจว่า…มันจะเป็นความลับตลอดไป

หนึ่งเดือนผ่านไป

ชีวิตฉันหมุนกลับสู่วงโคจรเดิม ไปเรียน เลิกเรียน ทำงานร้านกาแฟ แล้วกลับมาช่วยพ่อที่ร้าน ทุกอย่างดูปกติ…ราวกับเรื่องเลวร้ายไม่เคยเกิดขึ้น บาดแผลบนร่างกายค่อย ๆ เลือนหาย แต่บางอย่างในใจกลับฝังลึกตราบาปเดียวที่ยังคงอยู่คือความคิดซ้ำ ๆ

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว

ฤดูหนาวมาเยือนเกาหลีอย่างเงียบงัน หิมะแรกของปีโปรยปรายลงมาในจังหวะที่ฉันกำลังเดินกลับบ้าน ฉันหยุดฝีเท้า กางมือออก รับเกล็ดหิมะสีขาวที่ละลายหายไปทันทีที่สัมผัสผิว

สวยจัง…หิมะแรกของปี

แรงกระแทกจากด้านข้างทำให้ฉันล้มลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพแรกที่เห็นคือรองเท้าส้นสูงสีแดงสด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของมัน

“จะนั่งอีกนานไหม ขวางทางคนอื่นเขา” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยแววดูถูก

“ชนคนอื่นแล้วยังพูดแบบนี้อีก” ฉันพยุงตัวลุกขึ้น “น่าเสียดายหน้าตาดี ๆ ของคุณจริง ๆ”

“นี่เธอกล้าด่าฉันเหรอ?” เธอจ้องเขม็ง ราวกับฉันเป็นตัวปัญหา

“แล้วแต่คุณจะคิดค่ะ” ฉันหันหลังจะเดินหนี แต่ถูกมือหนึ่งรั้งไว้แน่น

“เดี๋ยวก่อน ยัยเด็กอวดดี!”

“มีอะไรกัน” เสียงทุ้มดังแทรกขึ้นมา ฉันหันไปและหัวใจหล่นวูบทันที

เขาคือผู้ชายคนนั้น แววตาของเขาฉายความตกใจไม่ต่างจากฉัน

ผู้หญิงข้างกายรีบหันไปฟ้อง “เซน เบลโดนยัยเด็กนี่หาเรื่องก่อน”

“ดูท่าทางก็น่าจะรู้ว่าใครเริ่มนะคะ” ฉันเหลือบมองมือที่ยังรั้งแขนฉันไว้เธอสะดุ้ง ปล่อยมือออกทันที “ช่วยดูแลแฟนตัวเองให้ดีหน่อยนะคะ”

ฉันไม่รอคำตอบ เดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับ มีแฟนแบบนี้นี่เอง…ความขมขื่นแล่นขึ้นมาจุกคอ

ทันใดนั้น โลกทั้งใบเหมือนเอียงวูบมสายตาพร่ามัว หิมะขาวกลายเป็นเงาซ้อน ขาฉันไร้เรี่ยวแรงจะพยุงตัวเอง และทุกอย่างก็ดับวูบลง

ตุ้บ!

ZANE TALK

เสียงบางอย่างกระแทกพื้นดัง ตุ้บ ผมหันกลับไปแทบจะในวินาทีเดียว ร่างเล็กของอันนานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หิมะขาวเกาะตามเส้นผมและปลายเสื้อโค้ตหัวใจผมกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล

“เธอ” ผมรีบก้าวเข้าไป ช้อนตัวเธอขึ้นมากอดไว้ แขนของเธอเบาราวกับไม่มีน้ำหนัก มือผมแตะลงบนแก้มซีด ตบเบา ๆ เพื่อเรียกสติ “เธอ ได้ยินฉันไหม?”

ไร้การตอบสนอง ลมหายใจแผ่วจนแทบไม่รู้สึก

“เซนจะทำอะไร!” มาเบลเดินเข้ามา เสียงหงุดหงิดปนรำคาญ

“ก็ช่วยคนไง” ผมไม่หันไปมองด้วยซ้ำ สายตายังจับจ้องที่ใบหน้าซีดเผือดในอ้อมแขน

“ปล่อยยัยเด็กปากดีไว้นี่แหละ เบลจะไปสปา” น้ำเสียงของเธอเย็นชาเหมือนไม่มีชีวิตคนอยู่ตรงหน้า

“จะทำแบบนั้นได้ยังไง เจอคนล้มทั้งคน ต่อให้ไม่รู้จักก็ต้องช่วย” ผมลุกขึ้นเต็มความสูง อุ้มอันนาแนบอกแน่นกว่าเดิม “ถ้าเบลจะไป ก็ไปเอง ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล”

ผมหมุนตัวเดินไปทางรถทันที

“เซน! คุณจะทิ้งเบลไว้แบบนี้ไม่ได้นะ!” มาเบลกระแทกเสียง เดินตามมาติด ๆ ความไม่พอใจฉายชัดในแววตา

ผมหยุด เปิดประตูรถ แล้วหันไปพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่เด็ดขาด “ถ้าไม่อยากโดนทิ้งไว้ตรงนี้ ก็ขึ้นรถ”

ความเงียบครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะกัดฟันแน่น “ก็ได้ค่ะ!”