EP.6 ท้องกับใคร

ZANE TALK

ผมพาอันนามาที่โรงพยาบาล ตอนนี้ผมนั่งรอหมออยู่หน้าห้องตรวจ ส่วนมาเบลก็นั่งอยู่ข้าง ๆ แต่สีหน้าของเธอไม่ได้มีแววกังวลเลยสักนิด มีเพียงความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด

“เซนจะช่วยมันทำไมกัน?” มาเบลนั่งไขว่ห้าง ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

ผมหันไปมองเธอเล็กน้อยก่อนจะตอบ “แล้วเบลจะให้เธอนอนสลบอยู่ตรงนั้นเหรอ คุณไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้นนี่”

“เบลไม่ชอบเด็กคนนั้น” เสียงของเธอแข็งกร้าวขึ้นทันที

ผมถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะของเธออย่างปลอบประโลม ทั้งเพื่อให้เธอใจเย็น…และเพื่อกลบความจริงบางอย่างที่ผมไม่อยากให้เธอสงสัย “ถือว่าช่วยลูกหมาลูกแมวก็ได้ สงสารเขาหน่อยนะเบล”

มาเบลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบะปาก “ค่ะ… ถือว่าทำบุญก็แล้วกัน”

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อ ประตูห้องตรวจก็เปิดออก

คุณหมอเดินตรงเข้ามาหาเรา “พวกคุณเป็นคนพาคนไข้มาที่นี่ใช่ไหมครับ?”

“ครับ” ผมลุกขึ้นทันที “เธอเป็นอะไรมากไหมครับหมอ?”

หมอยิ้มบาง ๆ “ไม่ร้ายแรงครับ เป็นอาการปกติของคนตั้งครรภ์ บางรายจะมีอาการหน้ามืด เป็นลมได้ง่าย”

“ท้อง!?” คำเดียวหลุดออกจากปากผมโดยไม่ทันคิด หัวสมองเหมือนถูกทุบแรง ๆ

อย่าบอกนะว่า…เป็นเพราะคืนนั้น แต่ผมให้เธอกินยาคุมฉุกเฉินไปแล้วนี่

“ใช่ครับ” หมอพยักหน้า “อายุครรภ์ประมาณสี่สัปดาห์ ดูเหมือนว่าคนไข้เองก็ยังไม่รู้ตัว”

“ทำเป็นปากดี ที่แท้ก็เป็นเด็กใจแตก…” มาเบลแค่นเสียงเยาะอย่างไม่ปิดบัง

ผมกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบถามหมอเพื่อเปลี่ยนประเด็น “แล้วเธอฟื้นหรือยังครับ?”

“ยังครับ แต่อีกสักพักก็น่าจะฟื้น ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ผมพยักหน้ารับ แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

ถ้าเด็กในท้อง…เป็นลูกของผมล่ะ? ชิบหายแล้วสิ แฟนผมก็นั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป มาเบลไม่มีทางยอมแน่ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กในท้องของอันนาเป็นลูกใครกันแน่

“เบล…” ผมหันไปพูดกับเธอ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ผมขอโทรไปสั่งงานลูกน้องแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะไปส่งคุณที่บ้าน”

“โอเคค่ะเซน” เธอตอบง่าย ๆ โดยไม่ได้สงสัยอะไร

ผมเดินออกมาหามุมเงียบ ๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาคนสนิททันที เสียงปลายสายดังขึ้นไม่กี่วินาทีต่อมา “ชาร์ลฉันมีงานให้นายทำ”

[งานอะไรครับนายน้อย ข่มขู่ ทำร้าย หรือว่าฆ่าครับ?]

“ลักพาตัวผู้หญิงคนหนึ่งให้หน่อยสิ”

[ให้ผมไปลักพาตัวผู้หญิงเนี่ยนะ!]

“เถอะน่า... ผู้หญิงคนนี้ชื่ออันนานายน่าจะหาตัวได้ไม่ยากตอนนี้เธออยู่โรงพยาบาล M”

[โอเคครับ แล้วจับไปไว้ที่ไหนครับ?]

“พาเธอมาที่คอนโดฉัน” ผมหยุดเล็กน้อย ก่อนจะย้ำเสียงแข็ง “และจำไว้ ห้ามแตะต้องเธอเด็ดขาด”

[ครับ]

ANNA TALK

ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แสงสีขาวสว่างจ้าจนต้องยกมือขึ้นบังโดยอัตโนมัติ กลิ่นยาฆ่าเชื้อ เสียงเครื่องมือแพทย์ ทุกอย่างบอกชัดว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ฉันคุ้นเคย

…โรงพยาบาล?

ฉันพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกวิงเวียนยังไม่หายไปดี จังหวะนั้นเอง พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาพอดี

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้ฉันคลายเกร็งลงเล็กน้อย

“ค่ะ…” ฉันฝืนยิ้ม ก่อนจะถามออกไป “ใครเป็นคนพาฉันมาที่นี่เหรอคะ?”

“มีผู้ชายคนหนึ่งอุ้มคุณเข้ามาค่ะ” พยาบาลยิ้ม “หน้าตาดีมาก แล้วก็มีผู้หญิงอีกคนเดินตามมาด้วย”

หัวใจฉันกระตุกวูบ ภาพใบหน้าของ เขา ผุดขึ้นมาในหัวทันที

ทำไม…เขาถึงช่วยฉัน?

“แล้วฉันเป็นอะไรเหรอคะ?” ฉันถามเสียงเบาลง

พยาบาลมองฉันด้วยแววตาเห็นใจ “คุณเป็นลมน่ะค่ะ เป็นอาการที่พบได้บ่อยในคนตั้งครรภ์ ช่วงนี้อาจจะหน้ามืดง่าย ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ”

ท้อง!!! ฉันเบิกตากว้างทันที ไม่จริง… ต้องฟังผิดแน่

“ฉันเป็นอะไรนะคะ?” ฉันถามย้ำ เสียงแหบพร่าเหมือนคนขาดอากาศ

พยาบาลมองฉันด้วยสายตาอ่อนลง “คุณตั้งครรภ์ค่ะ ประมาณสี่สัปดาห์แล้ว”

คำตอบนั้นเหมือนดึงหัวใจฉันร่วงลงไปกองกับพื้น

“ฉันท้อง…” ฉันพึมพำกับตัวเอง ขาอ่อนแรงจนต้องค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นไปหมด

พยาบาลรีบเข้ามาประคอง “คุณไหวไหมคะ?”

“ไหวค่ะ…” ฉันฝืนตอบ ทั้งที่ตัวเองแทบยืนไม่อยู่

“อย่าลืมไปรับยาที่ช่องรับยานะคะ ค่าใช้จ่ายมีคนออกให้เรียบร้อยแล้ว”

…คนคนนั้นอีกแล้ว ฉันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินออกจากห้องตรวจอย่างคนไร้วิญญาณ สมองตีกันมั่วไปหมด

ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ วันนั้นเขาไม่ได้ป้องกันเหรอ? ถ้าพ่อรู้… พ่อคงผิดหวังในตัวฉันมากแน่ ๆ น้ำตาเอ่อคลอจนมองทางแทบไม่ชัด

ฉันรับยาเสร็จแล้วเดินออกจากโรงพยาบาล ลมหนาวพัดมากระทบหน้า แต่กลับไม่ช่วยให้สติฉันชัดขึ้นเลย

“คุณใช่คุณอันนาหรือเปล่าครับ?” เสียงผู้ชายแปลกหน้าดังขึ้นใกล้ตัว

ฉันเงยหน้ามองอย่างงงงัน ผู้ชายร่างสูง หน้าตาไม่คุ้น เค้าโครงลูกครึ่งชัดเจน “ค่ะ… มีอะไรเหรอคะ?”

ฉันยังพูดไม่ทันจบ กลิ่นแปลก ๆ ก็ลอยเข้ามาใกล้เกินไป ฉันพยายามถอย พยายามร้อง แต่แรงในร่างกลับหายไปอย่างรวดเร็ว ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เสียงรอบตัวค่อย ๆ จางหาย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงอีกครั้ง

ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สัมผัสแรกคือเตียงนุ่ม นุ่มเกินกว่าจะเป็นโรงพยาบาล ฉันผุดลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองรอบห้องอย่างตื่นตระหนก ผนังกระจกสูง เฟอร์นิเจอร์หรู กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย

ที่นี่คือคอนโดของเขา

หัวใจฉันเต้นแรงแทบหลุดอก ฉันกำลังจะลุกขึ้นยืน จังหวะเดียวกับที่ประตูห้องเปิดออก ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ?” น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับฉันเป็นแขก ไม่ใช่คนที่ถูกพามาโดยไม่เต็มใจ

“คุณจับฉันมาที่นี่ทำไม?” ฉันถามเสียงแข็ง พยายามกดความสั่นในอกไว้ให้ได้

เขามองฉันนิ่ง ก่อนจะพูดตรง ๆ “ฉันรู้แล้วว่าเธอท้อง วันนั้นยาที่ฉันให้… เธอกินหรือเปล่า?”

“จะกินหรือไม่กิน แล้วมันสำคัญยังไงคะ?” ฉันย้อนอย่างประชด สายตาไม่หลบ

คิ้วเขาขมวดทันที “ถามดี ๆ ก็ตอบดี ๆ สิ”

“คุณจับฉันมาแบบนี้ แล้วคิดว่าฉันต้องสุภาพกับคุณเหรอ?” ฉันผลักอกเขาเต็มแรง แรงโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกระเบิดออกมาในวินาทีนั้น มือเขาคว้าแขนฉันทันที บีบแน่นจนเจ็บ

“เธอท้องกับใคร?”

“คุณคิดว่าล่ะ?” ฉันแค่นหัวเราะทั้งที่เจ็บใจ “หรือคุณคิดว่าฉันไปนอนกับผู้ชายไม่เลือกหน้า?”

แรงบีบหนักขึ้น “บอกมา”

“ฉันเจ็บนะ…” เสียงฉันสั่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่ตั้งใจ “ฉันท้องกับใคร…ก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

มือเขาชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกเมื่อเห็นน้ำตาฉัน

“มันเกี่ยว” เขาพูดเสียงต่ำ “ถ้าฉันเป็นพ่อของเด็ก”

“งั้นคุณก็ไม่ต้องกังวล” ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องเขาเต็มตา “เพราะการที่เป็นแค่เจ้าของน้ำเชื้อ ไม่ได้ทำให้ใครเป็นพ่อคนได้”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งมือยกขึ้นกุมขมับ ถอนหายใจแรง “แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป?”

“ทำยังไงก็ได้…” ฉันผลักเขาออก ก่อนจะก้าวผ่านไป “ให้คุณไม่มีวันได้เจอลูกของฉันอีก”

“อันนา! เธอทำแบบนั้นไม่ได้!” ฉันไม่หันกลับไปมอง ก้าวเดินออกจากห้องทั้งที่ขาแทบไม่มีแรง

“อย่าเดินตามมานะ!” ฉันตะโกนโดยไม่หันหลัง “อย่าหาว่าฉันไม่เตือน… เพราะฉันอาจทำในสิ่งที่คุณคาดไม่ถึงก็ได้!”

“โธ่เว้ย!!!” เสียงสบถของเขาดังตามหลังมาแต่ฉันไม่หยุดเดิน