EP.4 ความผิดพลาดครั้งใหญ่

ANNA TALK

เจ็บ...ตรงนั้นจัง

เหมือนร่างกายของฉันจะระบมไปทุกสัดส่วนเลย ฉันค่อย ๆ ลืมตาคู่เล็กของตัวเองขึ้นมา ฉันมองเห็นเพดานที่ไม่คุ้นเคยก่อนจะกวาดตาไปมองรอบ ๆ

ที่นี่ที่ไหน? ฉันมาอยู่นี่ได้ยังไง? แล้วไอ้แจ็คสัน...รุ่นพี่..ล่ะ?

ฉันเด้งตัวขึ้นจากเตียงนุ่มทันทีพลางมองลงที่ร่างของตัวเองที่ปราศจากเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว บริเวณเนินอกเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดง ๆ เต็มไปหมด ไม่เพียงเท่านั้นฉันยังเจ็บแสบที่บริเวณจุดนั้นของผู้หญิงมาก ๆ อีกด้วย ฉันตั้งสติรีบนำผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมร่างกายทันที

ฉันโดนข่มขืน!

“เธอตื่นแล้วเหรอ?” เสียงผู้ชายคนหนึ่งทักฉันขึ้นมา ฉันรีบหันไปมองเจ้าของเสียงทันที เขาคือ ผู้ชายที่สบตากับฉันในผับเมื่อคืน... ร่างสูงใหญ่นุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวเดินเข้ามาหาฉัน

“หยุดตรงนั้น !!! อย่าเข้ามานะ!!!” ฉันตะโกนเสียงสั่นที่เต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว

“นี่เธอกล้าตะคอกใส่ผัวตัวเองเหรอ?” คนตัวสูงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพร้อมกระตุกยิ้มที่มุมปากเขาไม่ละอายใจบ้างเลยสักนิด!

“คุณข่มขืนฉัน ! ฉันไม่คิดเลยนะว่าคนหน้าตาดีแบบคุณจะข่มขืนผู้หญิงแบบนี้!” น้ำตาของฉันไหลรินออกมาอาบสองแก้มฉันรีบปาดมันออกทันทีก่อนที่มันจะดูน่าสมเพชมากไปกว่านี้

“อันนา... เธอพูดผิดไปหรือเปล่า?” ร่างสูงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างไม่สนใจ พร้อมนำมือขึ้นมากรีดกรายหาเสื้อผ้าที่ถูกใจ

เขารู้จักชื่อฉันได้ยังไง?

ร่างสูงใหญ่หยิบเสื้อออกมาสวมใส่ก่อนจะค่อย ๆ ติดกระดุมทีละเม็ดอย่างใจเย็น “เมื่อคืนเธอต่างหากที่ขอร้องให้ฉันทำแบบนี้”

“ไม่จริง!” ฉันกระแทกเสียงตอบด้วยความโมโห ฉันไม่มีทางขอร้องให้เขาทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้แน่

“ลองคิดดูสิว่าเมื่อคืนฉันจะหลอกเธอมาที่นี่ตอนไหนไม่ทราบ ?” เขาถามฉันกลับ

เมื่อคืนฉันแทบจะจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากตอนที่นั่งดื่มกับพวกรุ่นพี่แล้วฉันก็รู้สึกร้อนวูบวาบแปลก ๆ จากนั้นก็… “ฉัน… จำไม่ได้…”

“เธอจำไม่ได้แต่ฉันจำได้ไง…” เขาหันมามองที่ฉันแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “เมื่อคืนเธอเป็นคนเข้ามาจูบฉันก่อนแล้วก็ขอให้ฉันมีอะไรกับเธอ และที่สำคัญเธอก็ครางเสียงหวานทั้งคืนเลย

อ๊า… อ๊ะ…เซน…

“ไอ้คนบ้ากาม!!!” ฉันตะโกนด่าคนตรงหน้าพร้อมนำมือเขวี้ยงหมอนใบใหญ่ไปที่เขา แต่ดูเหมือนว่าคำที่ฉันด่าไปที่ไม่เป็นผลอะไรกับเขาเลย เขากลับหัวเราะดังออกมาอย่างน่าหมั่นไส้…

นี่ฉันทำอะไรแบบที่เขาว่าจริง ๆ เหรอ…?

ไม่จริงอ่ะ… ไม่เชื่อ…

ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับผ้าห่มผืนหนาใหญ่ที่เอาไว้หุ้มร่างกาย ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทุกอณูโดยเฉพาะที่จุดบอบบางนั้น แม้แต่แรงที่ก้าวขายังไม่ค่อยจะมีเลย

“นี่เธอจะทำอะไรน่ะ?” ร่างสูงใหญ่ขมวดคิ้ว สายตามองฉันอย่างน่าสมเพช

“แล้วจะให้ฉันอยู่ให้คุณสมเพชหรือไง?” ฉันหันมาร่างสูงด้วยสายตาขุ่นเคือง ก่อนจะก้าวขาที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงของตัวเองต่อ “โอ๊ย!”

ฉันล้มไปกองกับพื้นพร้อมผ้าห่มด้วยความเจ็บปวด… ใครไม่โดนไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บขนาดไหน ตอนนี้ฉันนั้นเจ็บทั้งกายและใจเลยละ!

“เดินยังจะไม่ไหวเลย แล้วเธอจะออกไปไหนในสภาพแบบนี้นะหรอ?” ร่างสูงเดินเข้ามาพยายามพยุงฉันขึ้น ฉันก็ผลักเขาออกและพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัด “ฉันเป็นแบบนี้เพราะใครล่ะ ?”

“นี่ขนาดยังไม่ได้โชว์ท่ายากเลยนะ:) ” ร่างสูงพูดทีเล่นทีจริง เขายิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์

ฉันเกลียดรอยยิ้มของเขาที่สุด!!!

“โรคจิต…” ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ ฉันพยายามพยุงตัวลุกขึ้นมาอีกครั้งและตวัดตาค้อนใส่ร่างสูง

“แน่ใจว่าจะออกไปในสภาพนี้ ?” เขาถามฉัน ก่อนจะโยนถุงเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ มีทั้งเสื้อชั้นใน กางเกงในอยู่ในนั้น “เสื้อผ้าเธอฉันทิ้งไปหมดแล้วแหละ ไม่อยากส่งซักเดี๋ยวจะมีใครมาเห็น… ฉันเลยสั่งให้คนซื้อมาใหม่ เธอน่าจะใส่ได้นะโดยเฉพาะเสื้อชั้นในนี่ฉันว่าฉันวัดทั้งคืนแล้วก็น่าจะใส่ได้พอดีนะ”

ฉันใช้เท้าเขี่ยไปคืนเจ้าของ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาพร้อมผ้าห่มผืนใหญ่เดินออกไปจากห้อง “คุณเอาไปใส่เองเถอะ ฉันไม่รับของจากคนแบบคุณหรอก”

“อยากจะออกไปสภาพแบบนี้ฉันตามใจ!!!” ร่างสูงตะโกนตามหลังมา

ใครจะสนใจล่ะ ? จะหล่อขนาดไหนก็เถอะ ก็เป็นแค่ไอ้โรคจิต ไอ้บ้ากาม ไอ้ลามกอยู่ดี !!!

“เดี๋ยวก่อน!” มีมือ ๆ หนึ่งรั้งฉันเอาไว้ ฉันหันไปมองเจ้าของมือนั้น มือของเขาถือถุงเสื้อผ้านั้นมาด้วย “เธอต้องใส่เสื้อผ้านี่ก่อนออกไป”

“ก็บอกไม่ใส่ไง” ฉันเริ่มมีน้ำโหออกมา

“จะเอาไปใส่ดี ๆ หรือให้ฉันใส่ให้” ร่างสูงพยายามดึงมืออีกข้างของฉันที่จับผ้าห่มปกปิดร่างกายเอาไว้ จะหลุดแล้ว…

“อย่านะ!”

“คนอะไรแม่งดื้อฉิบหายเลย! ใครได้เป็นเมียคงเพลียไปทั้งชาติ” ร่างสูงกัดฉันไม่ยอมปล่อย เขาดึงมือฉันออกจนผ้าห่มลงไปกองกับพื้นจนหมด ตอนนี้ฉันเหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่าฉันรีบนำมือขึ้นมาโอบสองเต้าของตัวเองเอาไว้ก่อนที่สายตาของเขามามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ไอ้ลามกออกไปนะ!” ฉันตะโกนไล่คนตัวสูง

“คำก็บ้ากาม… คำก็โรคจิต… คำก็ลามก… ก็ไอ้คนนี้แหละที่ได้เป็นผัวคนแรกของเธอ” เขาพล่ามออกมาพร้อมเข้ามาอุ้มช้อนตัวฉันขึ้น

“ปล่อยนะ !!!” ฉันใช้มือเล็กทุบไปที่หน้าอกแกร่งของเขา ร่างสูงเดินต่ออย่างไม่สนใจเขาค่อย ๆ วางฉันลงไปกับโซฟานุ่ม พลางใช้สายตาอันเจ้าเล่ห์มองเล้าโลมด้วยสายตา

“มองอะไรน่ะ ?” ฉันถามด้วยใบหน้าร้อนผ่าวเต็มไปด้วยความอับอาย

“ก็มองนมไงก็เห็นว่าใหญ่ดี”

พูดออกมาได้ไม่อายปาก!!! น่าด้าน

“ฉันเห็นมาทุกซอกทุกมุมแล้วไม่เห็นจะต้องอาย ไม่ว่าจะจับ ดูด เลีย สอดใส่ ก็ทำมาหมดแล้ว” เขาพูดกับฉันพลางหยิบเสื้อชั้นในขึ้นมา “แล้วเธอเองก็เห็นของฉันหมดแล้วเหมือนกัน”

“ฉันจำไม่ได้ซะหน่อย”

“พูดแบบนี้แปลว่าอยากเห็นอีก” เขาทำท่าทางจะรูดซิปกางเกงของตัวเองลง

“ไม่!!!” ฉันรีบปฏิเสธทันที พร้อมกับนำมือขึ้นมาปิดตาของตัวเอง จู่ ๆ ฉันก็มีความรู้สึกว่าเขากำลังใส่เสื้อชั้นในให้ฉัน ฉันรีบลืมตาขึ้นมาแล้วหันมองคนที่กำลังติดตะขอเสื้ออยู่ด้านหลัง “คุณทำอะไรอ่ะ ?”

“ใส่เสื้อผ้าให้ไง ถ้าอยู่เปลือย ๆ แบบนี้ฉันคงต้องจัดอีกรอบ” เขาติดตะขอเสื้อในให้จนเสร็จพลางหยิบกางเกงในขึ้นมาจากถุงอีก “ไม่ต้องฉันใส่อีกได้”

ฉันรีบคว้ากางเกงในจากมือของเขาแล้วหยิบมาใส่เอง ก่อนจะควานหาเสื้อผ้าในถุงขึ้นมาใส่จนเรียบร้อย สายตาของเขายังมองดูฉันอย่างไม่หยุดพัก ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟา

“ฉันจะไปแล้ว…”

“อื้อ กินยานี่ด้วย” เขาหยิบยาสองเม็ดยัดใส่มือของฉัน

“ยาอะไร ?”

“กินเข้าไปเถอะน่า…” ร่างสูงพูดเสียงเนือย ๆ คิ้วขมวดเข้าหากัน แต่ตอนนี้ฉันไม่กล้ากินอะไรที่มาจากเขาหรอก…

“อือ เดี๋ยวกลับบ้านค่อยกินแล้วกัน” ฉันเดินหันหลังให้ร่างสูง “ฉันจะลืมเรื่องทั้งหมดแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าฉันเจอคุณอีกฉันจะทำเป็นไม่เห็นคุณแล้วกัน”

ฉันก้าวออกจากห้องอย่างระวัง มือเกาะกำแพงไปตลอดทาง ทุกก้าวหนักอึ้งแต่ไม่ยอมชะลอ ลิฟต์ค่อย ๆ ลดระดับลง ความเงียบอึดอัดบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อประตูเปิดออก ฉันชะงักมองผู้ชายที่คุ้นตานั่งอยู่ตรงล็อบบี้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาฉันพอดี

“พี่แฮซู…!”