INICIAR SESIÓNSpecial Chapter 2 ท่านประธานคนใหม่ เรียนพร้อมเพื่อนจบพร้อมแพทย์มีอยู่จริง ร่างสูงของนายตุ่นที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ราคาหลักหมื่นได้พิสูจน์มาแล้ว นัยน์ตาคมกริบไล่สายตามองตามกรอบรูปที่บันทึกความทรงจำของชายหนุ่มกับผู้หญิงที่เขารักเอาไว้ ไล่ตั้งแต่ช่วงชีวิตมหาลัยยาวมาจนถึงสมาชิกของครอบครัวที่
เขาคงหมายถึงที่ยูทำกุญแจซอลท้องถี่ขนาดนี้ “ผมอยากอยู่เป็นพยาน” “พยานอะไร” ฉันโพล่งถามขึ้น จู่ๆ คนตัวสูงก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินเวียนมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน! ผู้คนในโรงอาหารต่างมองมาที่โต๊ะเราเป็นจุดเดียวกัน ฉันเกือบแหวใส่เขาไปแล้วถ้าไม่เห็นใบหูของเขาที่กำลังแดงจัดนั่น “นายเขิน?” “อย่าเพิ่งแซวตอนนี้ได้ไห
Special Chapter Suddenly We… หลายปีต่อมา... “คราวนี้น้องเขาเป็นไข้หวัดนะคะแต่ไม่ได้รุนแรงมาก แค่ทานยาตามที่หมอสั่งไปให้จนหมดก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วค่ะ” กุมารแพทย์สาวคนสวยคลี่ยิ้มบางให้กับเจ้าตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อ “ขอบคุณนะครับคุณพิมพ์” “ไม่เป็นไรค่ะ น้องเกมเป็นเด็กที่ภูมิค
“เต๊ง! หมดเวลา” เสียงหวานดังโพล่งขึ้นปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ “เห้ย โกงหรือเปล่า” “แล้วนายนับหรือเปล่าล่ะ” “...” “นายไม่ได้นับใช่ไหมล่ะ งั้นแสดงว่าคำตัดสินชี้ขาดที่ฉัน โอเค๊ เอาล่ะคราวนี้ก็ตอบคำถามฉันมา” “เดี๋ยวๆๆๆ” “อะไรอีก” “ที่ผมมาวันนี้ผมเอาของมาให้คุณนะ ลืมแล้วรึไง” ผมเลิกคิ้วข้างหนึ่งถาม
Epilogue ผมชอบคุณตั้งแต่... Tun’ s part “ทิ้งไปแล้ว” “ทิ้งไปแล้ว?!!” ผมทวนคำพูดของนายกสโมสรของคณะตัวเองด้วยความมึนงง “อ่าหะ” “แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร” ผมถามพลางขมวดคิ้วแน่นบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ได้เป็นอย่างดี ผมพ่นลมออกจากปากเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้แต่ดูเหมือนว่ามันจ
“โหยยย~” “หยุดหอน!” นายตุ่นขัดเพื่อนของเขาอีกครั้งก่อนจะรั้งร่างของฉันให้ไปชิดลำตัว “นี่แฟนกู ชื่อพิมพ์รุ่นเดียวกันไม่ต้องไหว้” “สวัสดีคร๊าบบบ” แต่ก็นั่นแหละดูเหมือนว่าพวกเพื่อนของเขาจะไม่ฟังอะไรนายตุ่นเลย พวกเขายกมือไหว้ฉันเอ่ยทักทายพร้อมกันส่วนฉันได้แต่ส่งยิ้มแกนๆ ไปให้ “พวกมึงนี่น้ากูใช้ให้ไปท
10 ตึกตัก...ตึกตัก... “คุณพิมพ์คะ” “อีกแล้วเหรอคะ” ฉันร้องถามด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ ทุกวันเมื่อทันทีที่ฉันย่างกรายมาในคอนโดหลังจากเลิกเรียนก็จะมีเสียงจากพนักงานเอ่ยเรียกชื่อฉันเอาไว้ ฉันกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายสาวเท้าไปยังล็อบบี้ก่อนจะรับดอกไม้กุหลาบแบบเดิมที่ขยันส่งมาทุกวันอย่างรำคาญ การ์ดใบเล็กที่แน
จะตายไหมนะ นี่คือคำถามแรกที่ผุดขึ้นมา ฉันรีบนำตัวเองออกมาจากรถท่ามกลางเหล่าบรรดานักศึกษาที่ต่างชะเง้อมองกันเข้ามาดู ต้องเป็นหมาแน่ๆ เลยอะ ฉันคิดในใจก่อนจะเดินกล้าๆ กลัวๆ อ้อมไปยังหน้ารถ ไม่มีอะไร... “ผมอยู่นี่” ฉันหันขวับไปยังต้นเสียงทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั่น จากหมาตัวโตกลายเป็นคนตัวโตไปได้ยัง
กริ๊ง~~~~ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเรียกสติของฉันให้กลับมาหลังจากจมอยู่กับภาพในวัยเด็กอันแสนเงียบเหงา ฉันแทบจะกดรับทันทีเมื่อเห็นรายชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ -คุณแม่- “สวัสดีค่ะ” “ป้าสายใจบอกว่าวันนี้ลูกกลับบ้านเหรอจ๊ะ” “อ่า...ใช่ค่ะ กลับไปเอาของที่ลืมไว้” “แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาอยู่บ้านเราสักที
บ้าสิ...ยังไงก็ไม่ใช่แบบนั้นแน่ๆ “คุณหนูจะกลับแล้วหรือคะ” “ห้ะ...อ้อ ป้าสายใจ” “คุณหนูเป็นอะไรคะ เหม่อเชียว” “เปล่าหรอกค่ะ” ฉันตอบอย่างขอไปที “หรือหาของที่จะเอาไม่เจอ ไม่เห็นคุณหนูถืออะไรลงมาเลย” ป้าสายใจว่าพลางหลุบตามองที่มือทั้งสองข้างของฉัน “ให้ป้าช่วยหาให้ไหมคะ” “ไม่ต้องค่ะป้าสายใจ อาจจะอย







