LOGINSpecial Chapter 2 ท่านประธานคนใหม่ เรียนพร้อมเพื่อนจบพร้อมแพทย์มีอยู่จริง ร่างสูงของนายตุ่นที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ราคาหลักหมื่นได้พิสูจน์มาแล้ว นัยน์ตาคมกริบไล่สายตามองตามกรอบรูปที่บันทึกความทรงจำของชายหนุ่มกับผู้หญิงที่เขารักเอาไว้ ไล่ตั้งแต่ช่วงชีวิตมหาลัยยาวมาจนถึงสมาชิกของครอบครัวที่
เขาคงหมายถึงที่ยูทำกุญแจซอลท้องถี่ขนาดนี้ “ผมอยากอยู่เป็นพยาน” “พยานอะไร” ฉันโพล่งถามขึ้น จู่ๆ คนตัวสูงก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินเวียนมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน! ผู้คนในโรงอาหารต่างมองมาที่โต๊ะเราเป็นจุดเดียวกัน ฉันเกือบแหวใส่เขาไปแล้วถ้าไม่เห็นใบหูของเขาที่กำลังแดงจัดนั่น “นายเขิน?” “อย่าเพิ่งแซวตอนนี้ได้ไห
Special Chapter Suddenly We… หลายปีต่อมา... “คราวนี้น้องเขาเป็นไข้หวัดนะคะแต่ไม่ได้รุนแรงมาก แค่ทานยาตามที่หมอสั่งไปให้จนหมดก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วค่ะ” กุมารแพทย์สาวคนสวยคลี่ยิ้มบางให้กับเจ้าตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อ “ขอบคุณนะครับคุณพิมพ์” “ไม่เป็นไรค่ะ น้องเกมเป็นเด็กที่ภูมิค
“เต๊ง! หมดเวลา” เสียงหวานดังโพล่งขึ้นปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ “เห้ย โกงหรือเปล่า” “แล้วนายนับหรือเปล่าล่ะ” “...” “นายไม่ได้นับใช่ไหมล่ะ งั้นแสดงว่าคำตัดสินชี้ขาดที่ฉัน โอเค๊ เอาล่ะคราวนี้ก็ตอบคำถามฉันมา” “เดี๋ยวๆๆๆ” “อะไรอีก” “ที่ผมมาวันนี้ผมเอาของมาให้คุณนะ ลืมแล้วรึไง” ผมเลิกคิ้วข้างหนึ่งถาม
Epilogue ผมชอบคุณตั้งแต่... Tun’ s part “ทิ้งไปแล้ว” “ทิ้งไปแล้ว?!!” ผมทวนคำพูดของนายกสโมสรของคณะตัวเองด้วยความมึนงง “อ่าหะ” “แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร” ผมถามพลางขมวดคิ้วแน่นบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ได้เป็นอย่างดี ผมพ่นลมออกจากปากเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้แต่ดูเหมือนว่ามันจ
“โหยยย~” “หยุดหอน!” นายตุ่นขัดเพื่อนของเขาอีกครั้งก่อนจะรั้งร่างของฉันให้ไปชิดลำตัว “นี่แฟนกู ชื่อพิมพ์รุ่นเดียวกันไม่ต้องไหว้” “สวัสดีคร๊าบบบ” แต่ก็นั่นแหละดูเหมือนว่าพวกเพื่อนของเขาจะไม่ฟังอะไรนายตุ่นเลย พวกเขายกมือไหว้ฉันเอ่ยทักทายพร้อมกันส่วนฉันได้แต่ส่งยิ้มแกนๆ ไปให้ “พวกมึงนี่น้ากูใช้ให้ไปท
“เราต้องไปแล้วนะยู” “จะไปแล้วเหรอ” “พี่แทนมารออยู่แล้วน่ะ” เพล้ง!!! เสียงแก้วที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะต่างมองไปยังที่มาของเสียงอย่างตกใจ ในมือหนาของนายตุ่นตอนนี้มีเศษแก้วที่ยังคงอยู่ในกำมือ เลือดสีแดงสดๆ ค่อยซึมออกมาให้เห็นอย่างน่าหวาดเสียวแต่เจ้าตัวไม่ยักจะโวยวายเลยสักแอะ “พี่ตุ่นเ
19 สงครามเย็น Tun’ s part ผมเดินเข้าร้านมาพร้อมกับไอ้แจ้ที่ไปรับผมที่หน้าคณะก่อนจะนำไปที่โต๊ะหนึ่งที่ตั้งอยู่ในมุมลึกสุดของร้าน นอกจากไอ้ยูที่ไหวไหล่ให้ผมเป็นการทักทายอย่างน่าหมั่นไส้แล้วตรงข้ามกับมันก็มีผู้หญิงคนที่ผมไม่รู้ว่าเธอหายไปไหนนั่งอยู่ด้วย พิมพ์ปรายตามามองผมเพียงแวบหนึ่งก่อนจะหันไปทาง
“ขอบคุณค่ะป้าสาย อ้อ...บอกให้เด็กเตรียมคนขับรถไปส่งพิมพ์ที่มหา’ ลัยด้วยนะอีกประมาณสักสิบห้านาทีไม่เกินนี้ค่ะ” “แล้วรถของคุณหนูจอดไว้ที่ไหนคะ ป้าจะบอกให้คนไปเอาให้” “ไม่ต้องหรอกค่ะ จอดทิ้งไว้แบบนั้นนั่นแหละค่ะ ป้าสายใจช่วยบอกให้คนไปเก็บข้าวของที่คอนโคพิมพ์กลับมาบ้านดีกว่าค่ะ แล้วก็บอกเลขาคุณพ่อให้ป
16 ฮั่นแน่! นายตุ่นพาฉันมาที่ตึกเรียนหลังหนึ่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ตลอดทางนั้นมีนักศึกษาที่ใส่เสื้อช็อปเดินกันอยู่เต็มไปหมดถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันเสาร์ก็ตาม ฉันเดินตามร่างสูงมาเรื่อยๆ ผ่านคนนั้นคนนี้ที่มองมาทางฉันอย่างสนใจจนฉันต้องตีหน้านิ่งตลอดทาง “ไงไอ้เหี้ยตุ่น!” เสียงแหบห้าวที่ดังขึ้นนั้นเ







