5. Bölüm

Aslı ise başından beri sessizdi.

Bir süre daha Sinan'ın yanında oturduktan sonra, onunla birlikte bu oyunu sürdürmeye dayanamadı.

"Geç oldu. Ben artık eve döneceğim."

Sinan da hemen ayağa kalktı.

Fakat arkadaşları onun gitmesine izin vermeyip önünü kesti.

"Aslı'nın sağlığı zaten pek iyi değil, erken dönüp dinlensin. Ama biz aylardır bir araya gelemiyoruz. Sen öyle erkenden kaçamazsın!"

"Doğru söylüyor! Bırak Aslı eve gidip güzellik uykusuna yatsın. Sen de bu gece bizimle kalıp doğru düzgün eğlen."

Aslı, Sinan'ın sıkıca tuttuğu elini yavaşça onun avucundan çekti.

"Şoför beni eve bırakır. Sen burada kal."

Sözünü bitirir bitirmez arkasını dönüp çıktı.

Öylesine hızlı uzaklaşmıştı ki Sinan onu durdurmaya fırsat bile bulamadı.

Araç yola çıktıktan kısa bir süre sonra Aslı, Sinan'ın biraz önce omuzlarına örttüğü ceketin cebinde bir telefon olduğunu fark etti.

Telefon ona ait değildi.

Siyah kılıfı görür görmez Sinan'ın telefonu olduğunu anladı.

Kaşlarını hafifçe çattı.

"Arabayı geri çevirir misiniz?"

Araç eğlence mekânının önünde durduğu anda Aslı, Lara'nın bir taksiden indiğini gördü.

Lara telefonunun ön kamerasından durmadan makyajını kontrol ediyordu. Önüne bile bakmadan doğruca içeri girip özel salonların bulunduğu bölüme yöneldi.

Aslı'nın Sinan'a ait telefonu tutan parmakları istemsizce sıkıldı.

Hiç ses çıkarmadan Lara'nın peşinden gitti.

Tahmin ettiği gibi Lara, Sinan'ın bulunduğu özel salonun kapısında durdu.

Kapıyı açar açmaz koşup Sinan'ın kollarına atıldı.

Sinan da onu doğal bir hareketle belinden kavradı. Gözlerinde saklamadığı bir şefkatle Lara'nın saçlarını yüzünden çekti.

"Nasıl bu kadar çabuk geldin?"

Lara başını onun omzuna yasladı. Nazlı bir gülümsemeyle cevap verdi:

"Seni özledim de ondan! Telefonunu alır almaz hemen yola çıktım."

Sinan'ın dudaklarından hafif bir kahkaha döküldü.

"O zaman ödülünü vereyim."

Başını eğerek Lara'nın dudaklarına ateşli bir öpücük kondurdu.

Bir sonraki anda dudakları yeniden buluştu. Birbirlerine duydukları arzuyu saklamadan, tutkulu bir şekilde öpüşmeye başladılar.

"Tamam, tamam! Gözümüzün önünde de bu kadar ileri gitmeyin!"

Arkadaşları gördükleri karşısında en ufak bir şaşkınlık göstermedi.

Tam tersine, kahkahalar atarak ikisine takılıyorlardı.

Kapının dışında duran Aslı, aralıktan içeride olup bitenleri sessizce izledi.

Bedenindeki bütün sıcaklık çekilmişti.

Demek Sinan ile Lara arasındaki ilişkiyi herkes biliyordu.

Hepsi biliyordu.

Sonra da onun karşısına geçip hiçbir şeyden haberleri yokmuş gibi rol yapmışlardı.

"Sinan, artık Lara da geldiğine göre biraz daha cesur oyunlara geçebiliriz, değil mi?"

Arkadaşları imalı bakışlarla gülümsedi. Ardından ellerini çırparak yan taraftaki bölümde bekleyen kadınları yeniden çağırdılar.

Biraz önce gönderilen kadınlar kısa süre içinde özel salona geri döndü.

Çok geçmeden neredeyse her erkeğin kucağında bir kadın oturuyordu.

Oynayacakları oyun son derece basitti.

Şişe çevirmece.

Şişenin ağzı kimi gösterirse o kişi doğruluk mu, cesaret mi sorusuna cevap verecek ya da verilen görevi yerine getirecekti.

Şişe art arda birkaç kez çevrildi.

Sonunda Sinan'ı gösterdi.

Salondakiler bir anda bağırıp tezahürat yapmaya başladı. Ortamdaki heyecan giderek yükseldi.

"Sinan, en son ne zamandı?"

Soruyu soran adam imalı bir gülümsemeyle kaşlarını kaldırdı.

Ne demek istediğini herkes anlamıştı.

Sinan da kaşlarından birini kaldırdı. Yüzünde en ufak bir utanma ya da rahatsızlık belirtisi olmadan cevap verdi:

"Bugün."

Kısa bir an durdu.

"Arabada."

Bu cevap özel salonda adeta bomba etkisi yarattı.

"Oha! Sen neymişsin öyle! Anlatsana, nasıldı?"

Lara utançtan çoktan kıpkırmızı kesilmişti. Yüzünü Sinan'ın göğsüne gömerek ona daha sıkı sokuldu.

Sinan'ın dudakları memnun bir gülümsemeyle kıvrıldı.

Her kelimenin üzerine basa basa konuştu:

"Beni fazlasıyla memnun etti."

"Tek kelimeyle... aklımı başımdan aldı."

Özel salon kahkahalarla inledi.

"Hahahaha! Ben sana daha önce söylemedim mi? Evdekinin yüzüne bakmaktan dışarıdakinin tadını unutmuşsun!"

"Aynen öyle! Bizim konumumuzdaki hangi erkeğin dışarıda birkaç kadını yok ki?"

"Yeterince iyi saklarsan ömür boyu keyfini çıkarırsın. Aslı'nın ruhu bile duymaz."

Bunları söylerken birkaç adam, kucaklarında oturan kadınları öpmeye başladı. Elleri de kadınların bedenlerinde pervasızca dolaşıyordu.

Aslı'nın adını duyduğu anda Sinan'ın yüzündeki gülümseme dondu.

Bakışları sertleşti. Az önceki rahat tavrından eser kalmamıştı.

"Sakın bu saçmalıkları Aslı'nın önüne taşımayın."

Sesi soğuk ve ciddiydi.

"Yoksa... başınıza ne geleceğini biliyorsunuz."

Arkadaşları hemen onu yatıştırmaya çalıştı.

"Tamam, tamam! Merak etme."

"Aslı'nın hiçbir şeyden haberi olmayacak."

"Bizden tek kelime çıkmaz!"

Söylenen her kelime, eksiksiz bir şekilde kapının dışında duran Aslı'nın kulaklarına ulaştı.

İçerideki kahkahaların ardı arkası kesilmiyordu.

Aslı'nın ise bütün bedeni buz kesmişti.

Ayaklarının ne zaman uyuştuğunu bile fark etmedi.

Ruhu bedeninden çekilip alınmış gibiydi. Boş bakışlarla arkasını döndü ve ağır adımlarla dışarı doğru yürüdü.

Şoför, onun hâlinde bir tuhaflık olduğunu hemen fark etti. Telaşla yanına geldi.

Aslı'nın kötü durumda olduğunu görünce içeri girip Sinan'a haber vermek istedi.

Fakat Aslı onu anında durdurdu.

"Beni eve götürmenize gerek yok. Biraz yalnız yürümek istiyorum."

Ardından gözlerini şoföre dikerek kesin bir dille ekledi:

"Bir de Sinan'a buraya geri döndüğümü söylemeyeceksiniz."

Şoförü gönderdikten sonra bomboş sokakta tek başına yürümeye başladı.

Çok geçmeden gökyüzü yarılmışçasına yağmur yağdı.

Fakat Aslı hiçbir şey hissetmiyor gibiydi.

Üzerindeki ince elbise kısa sürede sırılsıklam oldu. Buz gibi yağmur suyu saçlarından yüzüne, oradan da bütün bedenine süzüldü.

Yine de durmadı.

Soğuk yağmur, zihnini her geçen saniye biraz daha berraklaştırıyordu.

Ne kadar süre yürüdüğünü bilmiyordu.

Çok uzun süre yürüdü.

Öylesine uzun...

Sanki on yedi yaşındayken, karın lapa lapa yağdığı o gece ayak bileğini burktuğunda Sinan'ın onu sırtında taşıyarak eve götürdüğü yoldan bile daha uzundu.

O zamanlar Sinan, onu sırtında taşımaktan bir an olsun şikâyet etmemişti.

Şimdiyse aynı adam, onu hiç tereddüt etmeden ihanetin ortasında yapayalnız bırakmıştı.

Demek bir insanın en gerçek sandığı duygular bile...

Bir anda değişebiliyordu.