6. Bölüm

Aslı eve döndükten kısa süre sonra yüksek ateşe yakalandı.

Ateşi ne yapıldıysa bir türlü düşmüyordu.

Sinan eve hafif sarhoş bir hâlde döndüğünde, Aslı'yı bilinci kapalı ve yanakları ateşten kıpkırmızı bir şekilde yatarken buldu.

Bir anda paniğe kapıldı.

Hiç vakit kaybetmeden onu kucağına aldı ve hastaneye götürdü.

Aslı yeniden kendine geldiğinde kurşun gibi ağırlaşan göz kapaklarını kıpırdattı.

Gözlerini açabilmek için uzun süre uğraştı. Sonunda güçlükle de olsa bunu başardı.

Serumunu değiştirmekte olan hemşire onun uyandığını görünce büyük bir sevinçle yanına yaklaştı.

"Aslı Hanım, sonunda uyandınız! Tam bir gün, bir gece boyunca ateşler içinde yandınız. Sinan Bey endişeden ne yapacağını bilemedi. Başucunuzdan bir an olsun ayrılmadı. Daha demin bir telefon gelince dışarı çıktı. İsterseniz gidip ona haber vereyim. Uyandığınızı öğrenince çok sevinecektir."

Aslı başını hafifçe iki yana salladı.

Boğazı yanıyordu. Sesi hem kısık hem de pürüzlüydü.

"Gerek yok."

Hemşire başka bir şey söylemedi. Serumunu değiştirdikten sonra saygıyla odadan çıktı.

Koskoca hastane odası bir anda sessizliğe gömüldü.

Öyle sessizdi ki Aslı, koridorda telefonla konuşan Sinan'ın sesini bile duyabiliyordu.

Sinan her zaman soğukkanlı bir adamdı.

Yalnızca Aslı söz konusu olduğunda kontrolünü kaybederdi.

Fakat şimdi telefondaki sesinde farklı bir heyecan vardı.

Sevinci saklanamayacak kadar açıktı.

Çok geçmeden koridordaki ayak sesleri giderek uzaklaştı.

Sinan gitmişti.

Aslı bütün gücünü toplayarak yataktan kalktı.

Bedeni hâlâ güçsüzdü. Yine de ağır adımlarla onun peşinden gitti.

Birkaç kat aşağı indiğinde karşısına çıkan manzara, olduğu yerde donup kalmasına neden oldu.

Sinan, Lara'ya destek olarak Kadın Hastalıkları ve Doğum bölümünden çıkıyordu.

İkisinin de yüzündeki sevinç açıkça görülüyordu.

Dudaklarının kenarındaki gülümsemeyi ne kadar uğraşsalar da bastıramıyorlardı.

Aslı'yı fark eden Lara, şaşırmış gibi yaparak seslendi:

"Aslı Hanım! Ne tesadüf... Siz de mi hastanedeydiniz?"

Sinan sesin geldiği yöne baktı.

Biraz ileride duran Aslı'yla göz göze geldiği anda bütün vücudu gerildi.

Lara'yı tutan elini telaşla geri çekti.

"Aslı, ben... Sana ilaç almak için aşağı inmiştim. Koridorda tesadüfen Lara'yla karşılaştım. Hamileymiş. Başına bir şey gelmesinden korktuğum için ona yardım ettim, hepsi bu."

Aceleyle açıklama yapıyordu.

Aslı'nın yanlış anlamasından korktuğu her hâlinden belliydi.

Aslı'nın bakışları yavaşça Lara'nın karnına indi.

Bir anda nefes almakta zorlandı.

Gözlerini kapatıp içindeki sızıyı bastırmaya çalıştı.

Ancak uzun bir süre sonra yeniden konuşabildi.

"Lara Hanım... Hamile olduğunuzu ne zaman öğrendiniz? Bebeğin babası neden gelmedi?"

Lara mutlulukla karnını okşadı. Yüzünde son derece tatlı bir gülümseme vardı.

"Daha yeni öğrendim. Bir aylık olmuş bile! Bebeğin babası işi yüzünden gelemedi ama hamile olduğumu duyunca sevinçten havalara uçtu. Bana birkaç villa aldı, hesabıma da bir milyar lira gönderdi. Üstelik bu gece, aşkımızın meyvesini kutlamak için şehrin dört bir yanında havai fişek gösterileri düzenletecek!"

Lara bunları büyük bir heyecanla anlatıyor, her kelimesiyle gösteriş yapıyordu.

Aslı ise uzun süre sessizce yüzüne baktı.

Sonunda dudaklarını zorlayarak belli belirsiz bir gülümseme oluşturdu.

"Öyle mi?"

Lara'nın yüzündeki gururlu ifade daha da belirginleşti.

"Evet. Aslı Hanım, bugün vaktiniz varsa birlikte yemek yiyelim mi? Bebeğin babasını da çağırırım."

Sinan'ın yüzü bir anda değişti.

Lara'ya karanlık ve uyarıcı bir bakış fırlatarak sözünü kesti.

"Gerek yok. Aslı'nın buna ayıracak vakti yok."

Ardından Aslı'ya döndü ve gönlünü almak istercesine onu kollarının arasına aldı.

"Aslı, daha tam iyileşmedin. Böyle ortalıkta dolaşmamalısın."

Sesi yumuşak ve şefkatliydi.

"Alt tarafı bir reklam yüzü. Onu dikkate almana gerek yok."

Sinan'ın küçümseyici sözlerini duyan Lara'nın yüzü bir anda değişti.

Önce kızardı, ardından bembeyaz kesildi.

Başını ürkekçe öne eğdi. Gözlerinin kenarı kısa sürede kızarmıştı.

"Haklısınız... Ben biraz fazla ileri gittim. Ben kimim ki Aslı Hanım'la aynı sofraya oturayım?"

Gözyaşlarını eliyle silip küsmüş gibi arkasını döndü ve uzaklaştı.

Sinan'ın yüzündeki ifade belli belirsiz değişti.

Refleksle öne doğru bir adım attı. Neredeyse Lara'nın arkasından gidecekti.

Fakat yanında duran ve kendisini sessizce izleyen Aslı'yı görünce durmak zorunda kaldı.

Sonunda Lara'nın peşinden gitmedi.

Doktor bir yığın ilaç yazdıktan sonra Aslı taburcu edildi ve eve döndü.

Belki de az önce Lara'yı terslediği için huzursuzdu.

Sinan yol boyunca dalgındı.

Aslı'yı eve bıraktıktan sonra şirkette ilgilenmesi gereken bir iş olduğunu söyledi ve kendisini çalışma odasına kapattı.

Aslı yatak odasına döner dönmez telefonuna bir fotoğraf geldi.

Gönderen Lara'ydı.

Fotoğrafta bir gebelik muayene raporu vardı.

Hemen ardından peş peşe gelen mesajlar ekranı doldurdu:

"Aslı, bugün gerçeği çoktan anladığını biliyorum. Bebeğin babası Sinan. Onun seni ne kadar çok sevdiğini düşünüp kendini kandırma. Eğer seni gerçekten sevseydi, o zaman benim varlığımı nasıl açıklayacaksın?"

"Bana ne kadar düşkün olduğunu biliyor musun? Her yıl doğum gününde ve evlilik yıldönümünüzde, seni uyuttuktan sonra benim yanıma gelir. Yatakta çok vahşidir. Her seferinde birkaç kutu prezervatif bitiririz. Ertesi gün çoğu zaman yataktan kalkacak hâlim bile kalmaz."

"Onun Maybach'ında, Karahan Holding'deki makam odasında, hatta birlikte yaşadığınız evde bile aşkımızın izlerini bıraktık. Yetmiş iki pozisyonun hepsini benim üzerimde denedi. Seksle aşkın birbirinden ayrılamayacağını söylerler. Seninle birlikteyken hiç bu kadar çok şey denedi mi?"

Aslı ekrandaki kışkırtıcı mesajlara sessizce baktı.

Derin bir nefes aldı ve içinde kabaran bütün duyguları zorla bastırdı.

Telefonunun ekranını kapattığı anda Sinan arkasından gelip ona sarıldı.

"Güzelim, neye bakıyordun?"

Çenesini Aslı'nın boynuyla omzunun birleştiği yere yasladı.

Fakat baktığında yalnızca telefonun kararmış ekranını görebildi.