Geç Kalan Kış Bahara Varmaz のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"Aslı Hanım, kimliğinize dair tüm kayıtları sildirmek istediğinizden emin misiniz? İşlem tamamlandığında resmî kayıtlarda artık var olmayacaksınız. Hiç kimse size ulaşamayacak."Aslı bir an sessiz kaldı. Ardından kararlılıkla başını salladı."Evet. Tam olarak istediğim bu. Hiç kimsenin beni bulmasını istemiyorum."Telefonun diğer ucundaki görevli belli ki şaşırmıştı. Yine de fazla soru sormadan cevap verdi:"Anlaşıldı, Aslı Hanım. İşlemlerin on beş gün içinde tamamlanması bekleniyor. Lütfen o zamana kadar sabırla bekleyin."Görüşmeyi sonlandıran Aslı telefonundan on beş gün sonrası için Fransa'ya tek yön bir uçak bileti aldı.Aynı sırada televizyonda Karahan Holding'in bir hafta önce düzenlediği görkemli tanıtım gecesi yeniden yayınlanıyordu.Karahan Holding Yönetim Kurulu Başkanı Sinan Karahan, dünyanın en nadide elmasları ve değerli taşları kullanılarak eşi için özel olarak tasarlanan, eşi benzeri olmayan bir mücevheri ilk kez o gece tanıtmıştı.Mücevherin adı—ASLIMSinan ona Aslı'n

Aslı'nın canı öylesine yanıyordu ki sağ eliyle göğsünü sıkıca kavradı. Bir an nefesi kesildi, sanki ciğerlerine hiç hava dolmuyordu.Sinan sonunda bir şeylerin ters gittiğini fark etti. Telaşla onun yanına atıldı."Aslı, neyin var?"Gözlerindeki endişenin sahte olmadığı belliydi.Sanki Aslı'ya bir şey olsa, o da oracıkta can verecekmiş gibiydi.Ne acıydı ki onu böylesine sevdiğini söyleyen bu adam, ondan sayısız sır saklamıştı.Aslı içindeki fırtınayı bastırmaya çalıştı."Bir şeyim yok... Bir an nefesim kesildi, o kadar."Sinan hemen elini onun göğsüne koyup nazikçe ovmaya başladı. İyi olduğundan defalarca emin olduktan sonra vakit kaybetmeden onu eve götürmek üzere yola çıktı.Dönüş yolunda neşesini yerine getirebilmek için başından geçen komik olayları anlatıp durdu.Fakat ne söylerse söylesin, ne kadar uğraşırsa uğraşsın Aslı'nın yüzünü güldüremedi.Aslı başını arabanın camına yaslamış, dışarıda geride kalan manzarayı sessizce seyrediyordu.Yüzünden ne düşündüğünü anlamak mümkün değ

Aslı ise başından beri sessizdi.Bir süre daha Sinan'ın yanında oturduktan sonra, onunla birlikte bu oyunu sürdürmeye dayanamadı."Geç oldu. Ben artık eve döneceğim."Sinan da hemen ayağa kalktı.Fakat arkadaşları onun gitmesine izin vermeyip önünü kesti."Aslı'nın sağlığı zaten pek iyi değil, erken dönüp dinlensin. Ama biz aylardır bir araya gelemiyoruz. Sen öyle erkenden kaçamazsın!""Doğru söylüyor! Bırak Aslı eve gidip güzellik uykusuna yatsın. Sen de bu gece bizimle kalıp doğru düzgün eğlen."Aslı, Sinan'ın sıkıca tuttuğu elini yavaşça onun avucundan çekti."Şoför beni eve bırakır. Sen burada kal."Sözünü bitirir bitirmez arkasını dönüp çıktı.Öylesine hızlı uzaklaşmıştı ki Sinan onu durdurmaya fırsat bile bulamadı.Araç yola çıktıktan kısa bir süre sonra Aslı, Sinan'ın biraz önce omuzlarına örttüğü ceketin cebinde bir telefon olduğunu fark etti.Telefon ona ait değildi.Siyah kılıfı görür görmez Sinan'ın telefonu olduğunu anladı.Kaşlarını hafifçe çattı."Arabayı geri çevirir mis

"Bir şey yok."Aslı, kızarmış gözlerle pencereden dışarı baktı.Tam o anda gecenin karanlığında sayısız havai fişek peş peşe patladı. Gökyüzü rengârenk ışıklarla aydınlandı.Manzara göz kamaştırıcıydı.Aslı, Lara'nın gündüz söylediklerini hatırladı.Sinan, onun hamileliğini kutlamak için bu gece şehrin dört bir yanında havai fişek gösterileri düzenletecekti.Aslı'nın dışarıdaki havai fişeklere dalıp gittiğini gören Sinan'ın gözleri şefkatle doldu.Onu kollarının arasında daha sıkı tutarak yumuşak bir sesle sordu:"Havai fişekleri sevdin mi? İstersen ben de senin için bir gösteri hazırlatayım. Hem de bundan çok daha görkemlisini... Ne dersin?"Aslı gülümsedi.Fakat gülümsemesinde yalnızca acı ve gözyaşı vardı."Sinan, ben başkasının kullandığı şeylerden hoşlanmam."İster havai fişek olsun...İster insan.Sinan, onun havai fişeklerden bahsettiğini biliyordu.Yine de kalbi aniden tekledi.Sebebini kendisi bile anlayamadığı bir huzursuzluk içine çöktü.Kısa süren sessizliğin ardından Aslı'

Aslı, geçici kimlik belgesini yanına alarak arabayla havaalanına doğru yola çıktı.Uçak havalandığı anda her şey geride kaldı.Fransa'ya indiğinde artık yeni bir kimliği vardı.Bundan böyle Fransa'nın sahil kasabalarından birindeki küçük bir pansiyonun sahibiydi.Ancak aynı saatlerde İstanbul'da kalan Sinan, neredeyse aklını kaçırmak üzereydi.Her şey birkaç saat önce başlamıştı.Sinan, Lara'yı evine bıraktıktan sonra Lara hâlâ ona sarılıyor, gitmesine izin vermiyordu."Sinan, buraya kadar gelmişken benimle yukarı çıkmayacak mısın?"Bunu söylerken parmağını Sinan'ın avucunda gezdirerek imalı bir şekilde birkaç daire çizdi.Sinan tereddüt etti.Nedenini kendisi de bilmiyordu ama içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk giderek büyüyordu."Bu kez gelmeyeyim. Sen yukarı çıkıp evine geç. Benim de Aslı'nın yanına dönmem gerekiyor."Lara'nın elini kendisinden uzaklaştırdı.Az önce Aslı'ya verdiği söz aklına gelmişti.Uzun zamandır ona doğru düzgün eşlik etmemişti. Böyle devam ederse Aslı ona da