Chapter 9

Giovanni POV

Hindi ako mapakali.

Ilang oras na ang lumipas mula noong makita namin ni Marielle ang lumang litrato sa silid-aklatan, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang bawat detalye nito.

Nasa loob ako ng aking opisina, nakatayo sa harap ng mesa at nakatitig nang matagal sa litratong hawak ko.

Nandoon si Marielle.

Kuha ito apat na taon na ang nakalipas.

At sa likuran niya… ako.

Bagama’t hindi masyadong malinaw ang mukha ko sa anggulo ng kuha, alam kong ako iyon. Sigurado ako.

Mahigpit kong napisil ang gilid ng litrato habang namumuo ang galit at pagkalito sa aking dibdib.

“How the hell did this end up here?”

Biglang tumunog ang katok sa pinto.

Pumasok si Marco, ang aking kanang kamay at pinagkakatiwalaan.

“Boss, may nahanap at nakuha kaming impormasyon tungkol sa litratong iyan,” seryoso nitong balita.

Agad akong napabaling sa kanya, tumalim ang tingin.

“Ano iyon?”

“Kuha po ito sa isang charity event na ginanap sa hotel kung saan kayo tumuloy at nanatili apat na taon na ang nakalipas.”

Nagdilim lalo ang ekspresyon ko.

Parehong hotel.

Parehong gabi.

Parehong taon.

Masyado nang maraming pagkakapareho para ituring lamang itong aksidente o simpleng pagkakataon.

“Magpatuloy kayo sa pagsisiyasat. Huwag ninyong palampasin ang kahit anong maliit na detalye,” utos ko nang mariin.

Tumango si Marco. “Opo, Boss.”

Pagkaalis niya ay muli akong ibinalik ang tingin sa litrato. Pakiramdam ko ay hindi ko magugustuhan ang anumang matutuklasan ko sa dulo ng lahat ng ito.

Bandang alas-diyes ng gabi.

Nagpasya akong maglibot at magmasid sa paligid ng buong bakuran ng mansion.

Tahimik at payapa ang lahat, ngunit agad kong napansin ang kakaibang galaw at pagbabantay ng mga guwardiya. May kakaiba. May mali.

Napahinto ako sa paglalakad at hinayaang maghari ang katahimikan.

At doon ko narinig—isang mahina ngunit malinaw na kaluskos mula sa hilagang bahagi ng bakuran, malayo sa mga ilaw.

Agad na nagising ang diwa ko at naging alerto ang bawat pandama.

Tinawag ko si Marco na malapit lamang.

“Boss?” sagot nito agad.

“May tao sa loob. Hindi sila taga-rito,” bulong ko nang seryoso.

Nanlaki ang mga mata ni Marco. Mabilis siyang gumawa ng senyas sa mga kasamahan sa security team at agad na kumilos ang lahat.

Ilang segundo lamang ang lumipas—

Putok!

Isang malakas na ugong ang sumabog sa katahimikan ng gabi.

“Tagabaril!” sigaw ng isa.

Agad kong hinila ang isang guwardiya palikod sa pader upang makaiwas sa bilis ng bala na dumaan.

Nagkagulo ang buong paligid. Nagpalitan ng putok ang aking mga tauhan at ang mga hindi nakikilalang salarin na pumasok sa aming teritoryo.

“Protektahan ang buong mansion! Huwag ninyong hayaang may makapasok sa loob!” sigaw ko habang nakatuon ang pansin sa direksyon ng mga bintana sa itaas.

Lalong bumilis at lumakas ang tibok ng puso ko nang maalala ko kung sino ang mga tao sa loob ng bahay.

Si Marielle.

At si Mikayla.

Wala akong pakialam kung sino man sila o kung ano ang layunin nila. Pero hinding-hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa kanila. Kahit ano pa ang kapalit, kahit na ang sarili kong buhay.

------

Makalipas ang halos tatlumpung minuto ng labanan at paghahanap.

Tuluyan nang nakatakas ang mga salarin, ngunit nag-iwan sila ng sapat na patunay para malaman ko kung sino ang nasa likod nito.

Sa sahig, malapit sa pader, may naiwan silang isang pulang kard.

May nakaukit na simbolo rito—isang markang pamilyar na pamilyar sa akin.

Nanlamig ang buong katawan ko at tila huminto ang pagdaloy ng dugo ko.

Imposible.

Patay na dapat sila. Wala na silang dapat na kapangyarihan.

“Bakit sila bumalik?” bulong ko sa sarili, puno ng galit at pagtataka.

“Boss?” tanong ni Marco habang papalapit.

Agad kong itinago ang kard sa bulsa at ibinalik ang seryosong anyo. “Wala. Ayusin ninyo ang lahat at paigtingin ang pagbabantay.”

Kinabukasan.

Nagising akong pagod at halos walang tulog dahil sa mga bumabagabag sa akin.

Pagbaba ko sa dining area ay nadatnan ko si Marielle na nakaupo sa mesa, tahimik na umiinom ng kape.

Nang makita niya ako ay agad siyang napatingin. At sa hindi malamang dahilan… biglang bumalik sa isip ko ang lahat ng nangyari sa pagitan namin kagabi sa hardin.

Ang halik namin.

Ang paraan ng pagtitig niya sa akin.

Ang init ng paglapit at pagtugon niya.

Damn.

Lumapit ako at umupo sa tapat niya.

“Good morning,” bati ko nang mahinahon.

Bahagyang namula ang kanyang mga pisngi habang umiiwas ng tingin.

“Good morning,” sagot niya rin nang mahina.

Ilang segundo kaming parehong tahimik. Parang pareho naming iniiwasang banggitin o alalahanin ang nangyari.

Hanggang sa dumating at sinira ni Mikayla ang katahimikan.

“Tito Gio!”

Tumakbo ito papunta sa akin nang masigla. Agad ko siyang binuhat at inilapag sa aking kandungan. At gaya ng dati, napangiti ako sa kanyang nakakahawang saya.

Napatingin ako kay Marielle. Tahimik niya lamang kaming pinagmamasdan. May kakaibang lambing at init sa kanyang mga mata habang nakatingin sa anak at sa akin.

Parang pamilya ang eksenang nasa harapan ko. Nakakatakot iyon. Dahil ibig sabihin nito ay mas marami na akong dapat protektahan. At mas marami na akong maaaring mawala.

------

Nang gabing iyon, muli kong binalikan at inilabas ang litrato.

Habang nakatitig ako rito at sinusuri ang bawat sulok, may napansin akong maliit na detalye na hindi ko nakita noon.

Isang logo.

Logo ng hotel kung saan ginanap ang kaganapan.

At sa ilalim nito… may nakasulat na numero ng silid.

Room 1708.

Unti-unti akong napaupo sa aking upuan, tila nawalan ng lakas.

Dahil iyon mismo ang silid na tinuluyan ko apat na taon na ang nakalipas.

At iyon rin ang gabing hinding-hindi ko kailanman makakalimutan—ang gabi na nagbago ng lahat para sa akin.

Napahigpit ang hawak ko sa litrato hanggang sa pumuti ang aking mga kamao.

Kasabay niyon ay ang pagpasok ng isang nakakagimbal na posibilidad sa aking isipan.

Paano kung hindi aksidente ang lahat?

Paano kung matagal nang pinaglaruan at pinagtagpo ang kapalaran naming dalawa?

At paano kung si Marielle… ang siyang nawawalang piraso ng katotohanang matagal ko nang hinahanap sa loob ng apat na taon?