CHAPTER 7

Marielle’s POV

“Bitawan mo siya.”

Nanigas ang buong katawan ko nang marinig ko ang malamig na boses ni Giovanni sa likuran namin.

Ramdam ko agad ang pagbabago ng hangin sa paligid.

Mabigat. Mapanganib. At punong-puno ng tensyon.

Mas humigpit ang hawak ni Ryan sa kamay ko habang matalim nitong tinitigan si Giovanni.

“At kapag ayaw ko?” puno ng galit nitong sagot.

Unti-unting napangisi si Giovanni. Pero walang init doon. Para iyong babala bago dumating ang bagyo.

“Then I’ll make you.”

Napasinghap ako nang marahas akong hilahin ni Ryan palapit sa kanya.

“Marielle, sabihin mo sa kanya na wala siyang karapatan makialam sa pamilya natin!”

Pamilya.

Dati, gustong-gusto kong marinig ang salitang iyon mula kay Ryan. Pero ngayon? Parang wala na itong bigat. Napayuko ako habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib ko.

“Ryan…” mahina kong saad. “Tama na.”

“Hindi!” galit nitong sigaw. “Hindi ko hahayaang sirain tayo ng lalaking ‘to!”

Biglang tumigas ang ekspresyon ni Giovanni. At bago pa lumala ang sitwasyon, mabilis na yumakap si Mikayla sa binti ko.

“Mommy…” takot nitong bulong.

Parang may pumiga sa puso ko. Mabilis kong niyakap ang anak ko habang nanginginig ito sa takot. At doon ko napagtanto…

Hindi lang ako ang nasasaktan sa gulong ito. Pati ang anak ko.

“Please…” umiiyak kong sabi habang nakatingin kay Ryan. “Ayoko nang mag-away tayo sa harap ni Mika.”

Nakita kong bahagyang lumambot ang mukha ni Ryan nang marinig ang pangalan ng anak namin. Ngunit saglit lang iyon. Dahil muli siyang tumingin kay Giovanni nang puno ng selos at galit.

“May relasyon ba kayo?” diretsong tanong niya.

Huminto ang paghinga ko. Hindi ako agad nakasagot. Dahil kahit ako…Hindi ko na alam kung ano ba talaga ang namamagitan sa amin ni Giovanni. Hindi kami magkasintahan. Hindi rin simpleng estranghero. Pero sa bawat tingin niya sa akin…

Parang unti-unti akong hinihila palapit sa kanya.

“At kung meron?” malamig na sagot ni Giovanni.

Nanlaki ang mata ko. Pati si Ryan ay tila hindi makapaniwala.

“Putangina…” galit nitong bulong bago ako muling hinarap. “Marielle, ganito ka kabilis magpalit?”

Parang may matalim na bagay na tumarak sa dibdib ko. Ako pa ngayon ang masama? Ako pa ang pinapalabas niyang nagtaksil?

“Ryan,” nanginginig kong saad, “ikaw ang unang nangloko.”

Natahimik siya. At ang katahimikang iyon ang tuluyang sumira sa natitirang awa ko para sa kanya. Mabilis kong hinawakan si Mikayla bago marahang umatras palayo kay Ryan.

“Pagod na pagod na ako,” umiiyak kong bulong. “Pagod na akong mahalin ka.”

Parang natulala siya sa sinabi ko. Ngunit bago pa siya makapagsalita—

Biglang naramdaman ko ang mainit na kamay ni Giovanni sa bewang ko. Agad akong napatingin sa kanya.

Malamig pa rin ang mukha niya ngunit mahigpit ang pagkakayakap niya sa akin, tila ba pinapaalala niyang hindi ako nag-iisa. At nakakainis dahil sa simpleng hawak niya…

Parang gusto kong umiyak lalo.

“Let’s go,” mababa niyang saad.

Tahimik akong tumango. Ngunit bago kami makaalis, mabilis na hinawakan ni Ryan ang braso ko.

“Hindi kita susukuan.”

Unti-unting nagdilim ang mga mata ni Giovanni.

At sa isang iglap, mabilis niyang tinanggal ang kamay ni Ryan sa akin.

“Touch her again,” malamig niyang bulong, “and I swear you’ll regret it.”

Nanlamig ako sa paraan ng pagsasalita niya. Hindi iyon simpleng pagbabanta. Parang kaya niya talaga itong gawin. Ngunit ang mas nakakatakot?

May parte sa akin na naniniwalang ligtas ako kapag si Giovanni ang kasama ko.

—

Tahimik ang buong biyahe pauwi. Nasa likod si Mikayla at mahimbing nang natutulog habang ako naman ay tahimik na nakatingin sa bintana.

Pero ramdam ko ang titig ni Giovanni sa akin.

Mainit. Mabigat. Parang may gusto siyang sabihin ngunit pilit niyang pinipigilan.

“Bakit mo ako tinutulungan?” mahina kong tanong.

Sandali siyang natahimik. Pagkatapos ay mariing napahawak sa manibela.

“I don’t know anymore.”

Napakagat ako sa labi. Dahil gano’n din ang nararamdaman ko. Hindi ko na rin maintindihan kung bakit sa tuwing kasama ko siya…

Parang gusto kong kalimutan lahat.

Pagdating namin sa apartment, maingat niyang binuhat si Mikayla palabas ng sasakyan. At doon ko muling nakita ang side niya na hindi nakikita ng iba.

Maingat. Gentle. Malambot. Parang ibang Giovanni.

Tahimik ko siyang pinagmamasdan habang marahang inaayos ang kumot ni Mikayla sa higaan.

“Giovanni…” mahina kong tawag.

Mabilis siyang lumingon sa akin. At muling bumilis ang tibok ng puso ko. Dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin…

Parang ako lang ang nakikita niya.

“Hindi ko na alam ang nararamdaman ko,” amin ko habang nanginginig ang boses.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Hanggang sa halos magkadikit na kami.

“Then let me make you feel something better,” paos niyang bulong.

At bago pa ako makahinga—

Mariin niya akong hinalikan. Mainit. Mapusok. At punong-puno ng emosyon na matagal ko nang pilit ikinukubli.

Napakapit ako sa polo niya habang mas lalo niyang pinalalim ang halik. At sa mismong sandaling iyon…

Napagtanto kong hindi na si Ryan ang laman ng puso ko.