CHAPTER 5

Marielle’s POV

Hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng katawan ko kahit nakalabas na kami ng boutique. Pakiramdam ko ay bumabagal ang bawat paghinga ko habang nakatingin ako kay Giovanni.

May dugo pa sa kamao niya.

Malamig pa rin ang mga mata niya.

At kahit katatapos lang niyang iligtas ako, pakiramdam ko mas lalo lang akong nalulunod sa presensya niya.

“Giovanni…” mahina kong tawag.

Mabilis siyang lumingon sa akin.

At doon ko nakita ang biglaang paglambot ng ekspresyon niya.

Parang ibang tao.

Parang sa akin lang niya ipinapakita ang side na iyon.

“Nasaktan ka ba?” mababa niyang tanong habang marahang hinahaplos ang sugat sa labi ko.

Napasinghap ako sa init ng palad niya.

“H-Hindi naman malala.”

Mariing tumigas ang panga niya.

“Hindi ko dapat hinayaang mangyari ‘yon.”

Napailing ako.

“Hindi mo kasalanan.”

Ngunit hindi siya nagsalita.

Sa halip, mas lalo lamang dumilim ang mga mata niya habang nakatitig sa akin. At hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Parang may kakaibang init na bumabalot sa buong katawan ko sa tuwing magkadikit ang mga mata namin.

Delikado.

Pero hindi ko kayang lumayo.

“Mommy!”

Bigla akong natigilan nang makarinig ako ng pamilyar na boses.

Nanlaki agad ang mga mata ko nang makita si Mikayla na mabilis na tumatakbo papunta sa akin habang hawak ng kapitbahay naming si Tiya Lourdes.

“Mika!” agad kong sambit habang nakaluhod para salubungin siya. Mahigpit akong niyakap ng anak ko.

“Mommy, umiiyak ka na naman…” malungkot nitong bulong.

Parang piniga ang puso ko.

Mabilis kong pinunasan ang luha ko at pilit ngumiti.

“Okay lang si Mommy, baby.”

Ngunit bago pa ako makapagsalita muli, napansin kong tahimik na nakatingin si Mikayla kay Giovanni.

Curious ang mga mata nito.

Samantalang si Giovanni?

Parang natigilan.

Hindi ko alam kung bakit, pero tila hindi siya sanay makakita ng bata. Unti-unting kumapit si Mikayla sa braso ko bago marahang tumingin kay Giovanni.

“Mommy…” bulong niya. “Siya po siya?

Napasinghap ako sa hiya.

“M-Mika!”

Ngunit mas lalo lang lumalim ang tingin ni Giovanni kay Mikayla.

At sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya…

Parang may nakita akong init sa mga mata niya.

Hindi malamig.

Hindi mapanganib.

Kundi malambot.

Tahimik siyang lumuhod sa harap ng anak ko.

“What’s your name?” mababa niyang tanong.

Ngumiti si Mikayla.

“Mikayla po. Pero Mika lang tawag ni Mommy.”

Napatitig ako kay Giovanni nang marahan itong napangiti.

At Diyos ko…

Mas lalo siyang naging gwapo.

“Giovanni,” pagpapakilala niya.

Mabilis na kumislap ang mga mata ni Mika.

“Ang pogi mo po.”

Napahawak ako agad sa noo ko dahil sa hiya.

Ngunit mahina lamang natawa si Giovanni. At ang simpleng tunog na iyon ay tila nagpabilis lalo sa tibok ng puso ko.

Hindi ko maintindihan.

Paano nagagawa ng lalaking ito na guluhin ako nang ganito?

“Mommy,” inosenteng saad ni Mika habang nakatingin sa amin, “He’s like a prince.”

“Mika!”

Ngunit bago ko pa mapigilan ang sarili ko ay natawa si Giovanni.

At pakiramdam ko…

Mas lalo akong nahulog sa lalaking hindi ko dapat gustuhin.

—----------

Makalipas ang ilang minuto, tuluyan nang nakatulog si Mikayla nang pauwi kami sa maliit naming apartment, matapos ang lahat ng pagod at takot sa nangyari.

Tahimik akong lumabas ng kwarto habang maingat na isinara ang pinto. Ngunit agad akong natigilan nang makitang nakasandal si Giovanni sa dingding habang tahimik akong pinagmamasdan.

Nakaalis na si Luca.

Kami na lang dalawa.

At biglang parang lumiit ang buong apartment dahil sa tindi ng presensya niya.

“Salamat,” mahina kong sabi.

Hindi siya sumagot agad. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin hanggang sa muli kong naamoy ang mamahalin niyang pabango.

“Hindi ka dapat mag-isa rito,” malamig niyang saad.

Napayuko ako.

“Sanay na ako.”

“Then stop getting used to pain.”

Huminto ang paghinga ko.

Napakagat ako sa labi habang pilit iniiwas ang tingin ko. Pero mabilis niyang hinawakan ang baba ko.

“Look at me.” At parang tanga naman akong sumunod.

Doon ko nakita ang matinding emosyon sa mga mata niya.

Galit.

Pagnanasa.

At kung ano mang bagay na pilit niyang nilalabanan.

“Giovanni…”

“You keep crying,” paos niyang bulong. “And it’s driving me insane.”

Mabilis na bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko na alam kung tama pa bang hayaan siyang lumapit.

Pero sa tuwing nasa tabi ko siya…

Pakiramdam ko gusto kong makalimutan lahat ng sakit.

“Hindi mo ako kailangang iligtas,” mahina kong saad.

Bigla siyang napangisi nang bahagya.

“Too late.”

At bago ko pa mapigilan ang sarili ko—

Hinawakan ko ang polo niya.

Mabilis na nagdilim ang tingin niya sa ginawa ko.

“Marielle…” babala niyang bulong.

Ngunit sa halip na umatras…

Mas lalo akong lumapit. At wala nang natitirang kontrol sa pagitan namin. Mariin niya akong hinalikan. Napasinghap ako habang agad akong napasandal sa kitchen counter dahil sa lakas ng halik niya.

Mainit.

Mapusok.

Nakakahilo.

Parang lahat ng sakit at lungkot ko ay gusto niyang burahin gamit lang ang mga labi niya. Mahigpit ang hawak niya sa bewang ko habang mas lalo niyang pinalalim ang halik.

Napakapit ako sa balikat niya habang mabilis akong hinihingal.

“Damn it…” paos niyang bulong laban sa labi ko. “You’re becoming my weakness.”

Huminto ang puso ko sa sinabi niya. Ngunit bago pa ako makapagsalita—

Biglang nag-ring ang cellphone niya.

At sa isang iglap…

Nagbago ang ekspresyon ni Giovanni.

Muling naging malamig.

Mapanganib.

Unti-unti siyang napalayo sa akin habang sinasagot ang tawag. Ngunit nang marinig niya ang nasa kabilang linya…

Biglang nagdilim ang buong mukha niya.

“Anong sabi mo?” malamig niyang tanong.

Nanlamig ang buong katawan ko nang marinig ko ang sumunod niyang sinabi.

“Bantayan niyo si Marielle at ang bata.”

At doon ko unang naramdaman…

Na may mas malaking panganib na paparating sa buhay namin.