CHAPTER 6

Giovanni’s POV

Hindi ako natatakot mamatay.

Sa mundong ginagalawan ko, matagal ko nang tinanggap na anumang oras ay maaaring may bala nang nakatutok sa ulo ko. Marami nang nagtangkang pumatay sa akin. Marami nang gustong pabagsakin ang Armani Syndicate.

Pero ngayon…

Sa unang pagkakataon, may mas kinatatakutan ako kaysa kamatayan.

At iyon ay ang posibilidad na may mangyaring masama kina Marielle at Mikayla.

“Boss.”

Mabilis kong iniangat ang tingin kay Luca habang malamig na nakaupo sa loob ng private office ko.

“May gumagalaw na naman sa kabilang pamilya,” seryoso nitong saad habang inilalapag ang ilang litrato sa mesa ko. “They’re watching Marielle.”

Unti-unting nagdilim ang paningin ko.

Mariin kong tinitigan ang mga litratong kuha kay Marielle habang sinusundo si Mikayla sa daycare.

Putangina.

“They know about her,” malamig kong bulong.

Tahimik na tumango si Luca.

“At mukhang ginagamit nila siya para mapalapit sa’yo.” Mariin kong napakuyom ang kamao ko.Alam kong darating kami sa puntong ito.

Kapag may nalaman ang mga kalaban ko na mahalaga sa akin ang isang tao, hindi sila magdadalawang-isip na gamitin iyon laban sa akin.

At si Marielle?

Hindi niya alam kung gaano siya kalapit sa panganib.

“Magdagdag ng tao sa paligid nila,” utos ko. “Twenty-four hours.”

“Already done.”

Tumayo ako at diretsong tumingin sa floor-to-ceiling window ng opisina ko. Tahimik ang buong siyudad sa ibaba. Pero alam kong sa dilim nito, may mga taong naghihintay lang ng tamang pagkakataon para sirain ako. At ngayon, may bagong target sila.

Marielle.

Napapikit ako habang pilit inaalala ang mukha niya kagabi. Ang paraan ng pagngiti niya kay Mikayla.

Ang mga mata niyang unti-unting bumabalik ang liwanag matapos ang lahat ng sakit na pinagdaanan niya.

Damn.

Masyado na akong attached. At delikado iyon.

“Boss,” muling tawag ni Luca. “You need to stay away from her.”

Mariin akong natawa nang walang humor.

“Too late.”

—

Kinagabihan.

Tahimik akong nakaupo sa loob ng sasakyan habang pinagmamasdan ang apartment building ni Marielle mula sa malayo.

Hindi ko alam kung bakit nandito ako. Siguro dahil gusto ko lang masigurong ligtas sila. O baka dahil hindi ko mapigilang hanapin siya. Biglang bumukas ang gate ng apartment at lumabas si Marielle kasama si Mikayla.

Nanlambot agad ang ekspresyon ko. Nakakandong si Mikayla habang tumatawa si Marielle dahil may kinukuwento ang bata. Simple lang silang tingnan.

Pero bakit pakiramdam ko… sila ang pinaka-totoong bagay na nakita ko sa buong buhay ko?

“Mommy, ice cream!” excited na sigaw ni Mikayla.

Napangiti si Marielle.

“Next time, baby. Kapag sumahod na si Mommy.”

Parang may mabigat na humampas sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit naapektuhan ako sa simpleng linyang iyon.

Siguro dahil sanay akong makuha lahat ng gusto ko gamit ang pera.

Pero si Marielle…

Kahit hirap na hirap na, inuuna pa rin niya ang anak niya. At mas lalo lang akong nahuhulog.

“Boss.”

Mabilis akong napabalik sa realidad nang magsalita si Luca.

“May isa pang problema.”

Nangunot ang noo ko. At agad niyang itinuro ang kabilang side ng kalsada. Nanigas ang panga ko nang makita si Ryan. Nakasandal ito sa kotse habang diretsong nakatingin kina Marielle.

Galit. Selos. At obvious na obvious na hindi nito matanggap na unti-unti nang lumalayo si Marielle sa kanya.

“Should I remove him?” malamig na tanong ni Luca.

“Hindi pa.”

Tahimik kong pinagmamasdan si Ryan habang papalapit ito kina Marielle. Agad kong nakita ang pag-igting ng katawan ni Marielle nang mapansin siya nito.

“Ryan…” malamig niyang saad.

“Hindi mo man lang ako kinausap,” sagot nito habang nakatitig kay Mikayla. “Miss ka na ng anak ko.”

Napayuko si Marielle. At hindi ko maintindihan kung bakit biglang uminit ang dugo ko.

Manipulative bastard. Ginagamit pa ang bata.

“Daddy!” masayang sigaw ni Mikayla habang tumatakbo kay Ryan.

Parang may kumuyom sa dibdib ko. Tahimik kong pinanood habang kinakarga ni Ryan ang bata at hinalikan ito sa noo.

May parte sa akin na gustong lumapit at hilahin si Marielle palayo. Pero wala akong karapatan.

Hindi ako ang ama ng anak niya. Isa lang akong lalaking biglang pumasok sa buhay nila.

Ngunit nang makita kong hinahawakan ni Ryan ang kamay ni Marielle—

Tuluyan nang nawala ang natitira kong pasensya.

Mabilis akong bumaba ng sasakyan.

“Boss—” tawag ni Luca ngunit hindi ko na siya pinansin.

Diretso akong naglakad papunta sa kanila. At nang mapansin ako ni Ryan, agad nagdilim ang mukha nito.

Samantalang si Marielle?

Parang natigilan ang paghinga.

“Giovanni…” mahina niyang bulong.

Diretso akong tumigil sa harap nila bago malamig na tumingin kay Ryan.

“Bitawan mo siya.”

Tahimik ang paligid.

Ngunit ramdam ko ang tensyon. Napangisi si Ryan habang mas humigpit ang hawak nito kay Marielle.

“At kapag ayaw ko?”

Unti-unti akong ngumiti. Pero walang init doon. Puro panganib.

“Then I’ll make you.”