4

Ang graduation day ay dapat masaya. Dapat puno ito ng tawanan, iyakan ng katuwaan, at ang matamis na lasa ng tagumpay matapos ang ilang taong pagpupuyat sa ibabaw ng makakapal na codals. Pero habang sinusuot ko ang itim na toga sa harap ng salamin, wala akong ibang maramdaman kundi ang bigat sa aking dibdib.

"Danah, anak, napakaganda mo sa suot mo," sabi ni Mama habang inaayos ang kulyar ng toga ko. "Sabi ko na nga ba, magiging ganap na abogado ang anak ko."

Pilit akong ngumiti sa repleksyon ni Mama sa salamin. "Hindi pa po, Ma. Review pa po para sa Bar."

"Sus, ikaw pa ba? Top 1 ka nga sa batch niyo, 'di ba?" pagmamalaki niya.

Iyon na nga ang problema. Kahit ako ang Top 1 ng aming unibersidad, kahit ako ang may pinakamataas na GPA sa buong College of Law, ang pakiramdam ko ay palaging may kulang. Parang may isang malaking batik sa record ko na hindi mabura-bura. At ang batik na iyon ay may pangalan—Lucas Sebastian Salazar.

Ang graduation ceremony ay ginanap sa isang malaking convention center kung saan nagsama-sama ang iba't ibang unibersidad para sa isang joint recognition ng mga top achievers sa buong probinsya. Iyon ang huling bagay na gusto kong maranasan. Ang makasama sa isang kwarto ang taong sumira sa huling taon ko sa law school.

Habang naglalakad kami patungo sa aming mga upuan, rinig na rinig ang ingay ng mga silya at ang masayang tugtog ng banda. Pero sa paningin ko, ang lahat ay tila naka-slow motion. Ang mga itim na toga na suot namin ay tila mga aninong naglalakad. Ang bawat hakbang ko ay puno ng galit na hindi ko maipaliwanag. Galit sa pagkatalo, galit sa sarili ko dahil hinahayaan kong maapektuhan ako, at galit sa lalaking iyon na kahit kailan ay hindi nawala sa isip ko.

"Danah, look! Sila Lucas oh, sa kabilang row lang!" bulong ni Mia habang hinihila ang laylayan ng toga ko.

Hindi ko na kailangang hanapin. Ramdam ko na ang presensya niya bago ko pa man siya makita. Naroon siya, ilang upuan lang ang layo sa amin. At gaya ng inaasahan, kahit sa ilalim ng simpleng itim na toga, lumilitaw pa rin ang kaniyang aura. Nakikipagtawanan siya sa kaniyang mga kaklase, tila walang paki-alam sa mundo.

Nang magsimula ang programa, isa-isang tinawag ang mga summa cum laude at top students ng bawat school. Noong tinawag ang pangalan ko, malakas na palakpakan ang bumalot sa hall. Umakyat ako sa stage nang may taas-noo, hawak ang aking medalya. Pero bago ako bumaba, hindi ko napigilang sulyapan ang pwesto nila Lucas.

Nagtagpo ang mga mata namin. Sa gitna ng libu-libong tao, parang kaming dalawa lang ang naroon. Hindi siya pumalakpak. Nakatingin lang siya sa akin nang seryoso, bago unti-unting lumabas ang isang maliit na smirk sa kaniyang mga labi. It was that same look. Ang tingin na nagsasabing kahit anong taas ng narating ko, talo pa rin ako sa paningin niya.

Bumaba ako ng stage na nanginginig ang mga tuhod. Hindi ito dahil sa kaba, kundi dahil sa purong poot. Pagbalik ko sa upuan ko, hindi ko na narinig ang susunod na mga speech. Ang tanging naririnig ko ay ang mabilis na tibok ng puso ko at ang boses ni Lucas sa isip ko.

Matapos ang seremonya, nagkaroon ng picture taking sa labas ng hall. Lahat ay masaya, naghahagis ng mga graduation caps, nag-aabutan ng bulaklak. Habang abala ang pamilya ko sa pakikipag-usap sa ibang mga magulang, humiwalay muna ako para kumuha ng hangin. Lumakad ako patungo sa garden area ng convention center, malayo sa ingay.

"Hindi ko alam na ang mga topnotcher pala ay mas gustong mag-isa sa dilim," isang pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan ko.

Napapikit ako nang mariin bago lumingon. "Salazar. Hindi ka ba talaga napapagod na bwisitin ang araw ko?"

Nakatayo siya sa ilalim ng isang puno, ang kaniyang toga ay nakabukas na at nakalagay ang kaniyang mga kamay sa bulsa ng kaniyang slacks. "I just wanted to congratulate you, Danah. Top 1 ka pala sa school niyo. Not bad."

"Hindi ko kailangan ng congratulation mo," malamig kong sagot. "And for your information, hindi ako not bad. I worked hard for this."

Lumapit siya sa akin, ang kaniyang mga hakbang ay dahan-dahan. "I know you did. Kitang-kita naman sa eyebags mo. Pero alam mo, Danah, kahit gaano karaming medalya ang isabit sa leeg mo, hinding-hindi niyan matatabunan ang katotohanan na sa huling debate natin, ako ang nagwagi."

"You cheated your way to that victory, Lucas. Ginamit mo ang emosyon ng judges. You didn't win by merit, you won by manipulation," ganti ko, nararamdaman ang panginginig ng boses ko sa galit.

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na tila humahaplos sa pandinig ko sa paraang kinamumuhian ko. "In the legal world, manipulation is a skill, Danah. Ang tawag doon ay strategy. Kung hindi mo kayang gawin 'yon, baka sa library ka na lang dapat tumira habambuhay."

"I am going to be a better lawyer than you will ever be," panunumpa ko habang tinititigan siya nang diretso sa mga mata.

"We’ll see about that," sagot niya, mas inilapit pa ang kaniyang mukha sa akin. "The Bar is coming. Let’s see kung sino ang mas mabilis bumigay sa ilalim ng pressure. But honestly, Danah... look at you. You’re so full of resentment. It’s eating you alive."

Inabot niya ang kamay niya at hinawakan ang tela ng toga ko sa may balikat. "Napakaganda sana ng suot mo, pero ang dumi ng nasa loob. Too much hate, too much pride."

Tinampal ko ang kamay niya. "Do not touch me. And do not act as if you know me."

"Oh, I know you more than you think, Danah Elise Laureano," bulong niya, ang kaniyang mga mata ay naging seryoso sa isang iglap. "I know that behind that perfect student image is a girl who’s scared of losing. And that fear? That’s my favorite thing about you."