Chapter 4

 “May pinagmanahan,” nakangiting bulong ni Alexander sa sarili habang nakatayo sa gilid ng driveway, pinagmamasdan si Ella na papalayo. Hindi niya alam kung bakit, pero sa bawat pag-irap, bawat pagtaas ng kilay, at bawat matapang na sagot ng dalaga, ay bumabalik ang kakaibang nararamdaman niya six months ago.

At doon muling bumalik sa kanya ang gabing iyon—ang gabing hindi niya makalimutan.

…

Six Months Ago

Maulan ang gabi, at ang mga ilaw ng siyudad ay kumikislap sa basang kalsada. Si Alexander, kasama ang kaibigan sina Marco at Dylan, ay nagpunta sa isang private hotel na may lounge bar—isang lugar na kilala sa tahimik na ambiance, imported drinks, at mga magagandang waitress.

“Bro, relax,” sabi ni Marco habang naglalakad sila papasok. “You need a break. Work has been killing you.”

Alexander didn’t argue. Sa totoo lang, pagod siya—hindi lang sa trabaho sa real estate, kundi sa mismong buhay na matagal na niyang tinatahak mag-isa. May pera siya, may pangalan, may respeto. May mga babaeng dumaan, nagtagal, umalis, bumalik, at nawala. Pero kahit ganun karami, wala ni isa ang tumama sa puwang na matagal nang bakante sa puso niya.

At 40, bachelor pa rin siya. Hindi dahil ayaw niya. Hindi dahil hindi niya kaya. Kundi dahil sa kabila ng lahat ng meron siya, wala pa ring nagparamdam ng bagay na matagal na niyang hinahanap.

Pagpasok nila, agad silang sinalubong ng malamlam na ilaw, jazz music, at mga taong halatang gustong makalimot sa problema. Umupo sila sa isang VIP booth, at agad lumapit ang isang waitress.

“Good evening, sir,” bati nito.

At doon niya unang nakita ang babaeng hindi niya makalimutan.

Ella—pero hindi pa niya alam ang tunay na pangalan nito noon—ay lumapit sa kanila dala ang isang tray ng imported wine. Ang suot nitong simpleng black dress ay hindi mapang-akit, pero ang presensya niya ay kakaiba. May dignidad. May lakas. May misteryo.

“Wow, ang ganda!” bulong ni Marco, halatang nag agaw pansin din ang pansin ni Dylan.

Alexander didn’t say anything, pero hindi rin niya maalis ang tingin. Hindi dahil sa itsura, kundi dahil sa paraan ng paglakad nito—maingat, composed, parang may sariling mundo.

“I’m Crystal, and I’ll be your server tonight,” magalang na sabi ng dalaga habang binubuhos ang alak sa kanilang mga baso.

Crystal. Hindi niya alam na iyon ay alias lamang.

Habang nagbubuhos si Ella ng alak, napansin ni Alexander ang bahagyang pagod sa mga mata nito. Hindi pagod na pisikal—pagod na emosyonal. Parang may mabigat na pasan.

At doon nagsimula ang pagkakamali niya.

Medyo nakainom na si Alexander. Hindi siya lasing, pero hindi rin siya nasa tamang pag-iisip. May bigat sa dibdib niya, may lungkot na hindi niya maipaliwanag. At sa isang iglap ng kahinaan, nagawa niya ang isang bagay na hindi niya dapat ginawa.

Hinila niya si Crystal papalapit.

“Dito ka,” mahina pero mariing sabi niya habang hawak ang braso ng dalaga.

Nagulat si Ella. Agad siyang kumawala, pero mahigpit ang hawak ni Alexander—hindi para manakit, pero sapat para pigilan.

“Sir, please—”

“Name your price for a night with me.”

Tahimik ang buong paligid. Kahit ang jazz music ay parang huminto.

Ella froze.

Hindi dahil sa takot—kundi dahil sa galit.

“Bitiwan mo ako,” mariin niyang sabi. “Bastos.”

At bago pa makapagsalita si Alexander, dumapo sa pisngi niya ang isang malakas, matapang, at walang pag-aalinlangan na sampal.

Pak!

Natahimik ang buong booth. Maging si Marco at Dylan ay napa-atras.

Alexander didn’t move. Hindi siya nakakapagsalita. Biglang nawala ang kanyang konting pagkalasing.  Hindi niya inaasahan ang lakas ng sampal mula sa isang babaeng ngayon lang niya nakita.

Pero ang mas hindi niya inaasahan ay ang tingin nito—hindi takot, hindi pakiusap, kundi purong galit at dignidad.

“Hindi ako prostitute!” mariin na sabi ni Ella. “Waitress lang ako dito.”

Tumayo siya, mabilis na naglalakad papunta sa p***o.

“Hey, miss—” hahabulin sana ni Marco.

“Don’t bother her,” pigil ni Alexander, mahina pero may halong paggalang.

Hindi niya alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, parang may humawak sa puso niya. Hindi attraction. Hindi pagnanasa. Kundi respeto.

At guilt.

Malalim na guilt.

…

Kinabukasan, bumalik siya sa hotel. Hindi para uminom. Hindi para magpakasaya. Kundi para humingi ng tawad.

Pero wala si Crystal.

Bumalik siya kinabukasan. Wala pa rin.

Hanggang sa naging linggo. Hanggang sa naging buwan.

Halos gabi-gabi siyang bumabalik sa lugar na ‘yon, umaasang makikita ang babaeng sinaktan niya—hindi pisikal, kundi emosyonal. Gusto niyang mag-sorry. Gusto niyang itama ang mali. Gusto niyang ipakita na hindi siya ang tipo ng lalaking iniisip nito.

Pero parang naglahong bula si Crystal.

Isang gabi, nagtanong siya sa isang waitress.

“Ay si Crystal po ba, sir? Hindi na po siya bumalik dito simula noong lumala ang condition ng kanyang ama.”

Natigilan si Alexander.

“Alam mo ba kung saan siya nakatira?” tanong niya, hindi niya maintindihan pero nakaramdam siya ng pag-aalala—isang pag-aalala na hindi niya pa naramdaman para sa isang babaeng minsan lang niyang nakita.

“Ay sorry po, sir,” sagot ng waitress. “Sa totoo lang po, hindi po namin kilala ang bawat isa dito. Kahit nga mga pangalan na ginagamit namin ay hindi totoo. Para po sa protection ng bawat isa.”

“Hindi naman ako gagawa ng masama sa kanya,” mahina niyang sabi.

“Pasensya na po, sir. Pero bawal po talaga. Data privacy po ba ‘yon?”

Hindi na niya kinulit pa ang waitress. Pero hindi rin siya tumigil na bumalik sa bar, umaasang babalik ang babaeng kilala niya sa pangalang Crystal. Minsan ay nag-aabang sa loob ng kanyang sasakyan.

Hanggang sa umabot ng halos apat na buwan. Marahil ay nakaramdam siya ng pagod at tumigil.

…

Hanggang sa isang araw, sa isang charity event, muli niyang nakita si Marissa—ang una niyang pag-ibig. Ang babaeng minahal niya noong nasa college pa siya, ang babaeng labis siyang nasaktan nung pinili ang kanyang kaibigan na si Gabriel. Na katulad ni Ella ay ayaw tumanggap ng tulong. Kaya nasambit niyang may pinagmanahan si Ella.

At sa biglang pagbabalik ni Marissa, nawala sa isip niya si Ella. Muling nagbaga ang dati niyang pagtingin kay Marissa na di pa rin kumukupas ang ganda kahit marami na ang pinagdaanang hirap sa piling ni Gabriel. At nang walang alinlangan na tinanggap ni Marissa ang kanyang alok na kasal ay labis siyang nasiyahan. Marahil si Marissa na ang kasagutan sa matagal na niyang hinahanap.  

Pero tila baga naglalaro ang tadhana. Hindi niya alam na ang babaeng minsan niyang sinaktan sa hotel… ay ang anak ng babaeng minahal niya noon.

Hindi niya alam na ang “Crystal” na matapang na sumampal sa kanya… ay si Ella Ramirez.

At ngayon, nakatira na ito sa bahay niya.

At bawat pag-irap, bawat matapang na sagot, bawat pag-iwas ni Ella—lahat iyon ay paalala ng gabing iyon. Ang gabing tila muling nagpatibok sana sa kanyang puso.