Share

Chapter 3

last update Last Updated: 2024-04-08 14:23:32

“Ano naman ang pakialam mo?” masungit na sabi ni Thara, ang malamig na boses ay bahagyang nanginginig sa inis.

Eleur chuckled, the sound low and almost mocking.

“I can help you,” he offered, his tone carrying a weight of confidence that only fueled her irritation.

Dumaan ang roaming waiter at nag-abot ng dalawang goblet si Eleur. Maingat nitong iniabot ang isa kay Thara, na agad tinaasan niya ng kilay, waring nagtatanong kung ano ang balak nito.

“Come on, Thara. Kahit ngayon lang,” ani nito may halong pagsusumamo ang tinig. “Huwag mo akong pagsungitan.”

Napabuga siya ng hangin, pilit pinapakalma ang sarili, bago niya tinanggap ang goblet.

“Jaric is already married,” bulong nito, tila sinasadya ang pagpapatama.

Umangat ang kilay ni Thara. Ano ba ang nais nitong iparating?

“I know he’s married. Sinabi niya sa akin,” malamig niyang tugon, diretso at walang pag-aalinlangan.

Eleur merely shrugged. “Just trying to warn you, so that you’ll not fall into a trap.”

Napairap siya, isang mabigat na kilos ng pagkairita. Kailan pa ito nagkaroon ng malasakit? She refused to entertain the thought any further.

Sa halip, her eyes searched the crowd, looking for Ireem. Ngunit iba ang nahagip ng kanyang mga mata. At ilang dipa lamang ang layo, nakita niya ang mga matang dumidilim habang nakatitig, hindi lang sa kanya, kundi higit lalo kay Eleur.

Si Rozein. Anong ginagawa niya rito?

Bigla siyang nakaramdam ng kakaiba, isang paninikip ng dibdib na hindi niya maipaliwanag. The intensity of his gaze unsettled her, as though every small movement she made was being followed.

At lalo pang naguluhan si Thara nang biglang may magandang babaeng lumapit kay Rozein. The woman looked at him with undeniable tenderness.

Her hands clenched into fists. She turned away quickly, and in a rush of pride and hurt, inisang lagok niya ang laman ng hawak na goblet. The champagne burned her throat, yet the pain paled in comparison to the sting in her chest. Ang lakas ng loob nitong ipakitang may iba sa harap niya.

“Saan ka pupunta?” tanong ni Eleur nang mapansin ang kanyang paglalakad palayo.

“Uuwi na,” malamig niyang tugon.

“Wait, Thara…”

Ngunit hindi niya na ito pinansin. Her steps quickened, determined to escape Rozein’s presence. Ayaw niyang muling masilayan ang mukha nito.

Dumaan siya sa masikip na grupo ng mga tao, desperadong hanapin si Lowie at Ireem. She only wanted to go home. The clock had already struck one in the morning, and exhaustion weighed heavily on her.

Sa wakas, nakalabas siya sa lanai. Akala niya’y makikita niya ang isa sa kanila roon, ngunit wala man lang tao sa paligid. The night air was cold, unsettling in its emptiness. Lumakad siya patungo sa kabilang entrance upang muling makapasok.

Doon siya sinalubong ni Shannon, na may kasamang lalaki. A man in his early forties, dignified yet with a glint of arrogance in his eyes.

“Thara,” hinila siya ni Shannon papalapit. “I want you to meet Governor Rodriguez.”

Agad na naglahad ng kamay ang Gobernador. Thara hesitated, her pride tugging her away from the gesture. Nang mapansin ito ni Shannon, agad siyang bumulong.

“Be a good girl, Thara. Huwag mo akong ipahiya.”

She inhaled deeply, forcing herself into composure, before finally accepting the Governor’s hand.

“Tama nga ang sinabi mo, hija. Napakagandang dalaga nitong pinsan mo.”

She smiled obligingly, kahit pa ramdam niyang ayaw nitong bitiwan ang kanyang kamay. Maingat niya itong hinila pabalik sa sarili.

“It’s a pleasure meeting you, Gov,” sabi niya, mahinhin ang tinig.

She had heard of him before, one of the wealthiest men in the country, though his true net worth remained cloaked in mystery. Pero wala siyang pakialam doon.

Saglit na nagpaalam si Shannon, may kakausapin daw na kakilala. Naiwan si Thara kasama ang Gobernador.

Muli, dumaan ang waiter at kumuha ito ng dalawang goblet. He handed her one, and though reluctant, she accepted. It would be rude to refuse a man of his stature.

Sumimsim lamang siya habang ang Gobernador ay walang sawang nagkukuwento tungkol sa kanyang mga ari-arian at impluwensiya. Boredom gnawed at her, but she endured, wearing a mask of politeness while inwardly struggling to suppress a yawn.

Nang maubos ang laman ng kanyang baso, iniwan siya nito upang kumuha ng panibago. Subalit sa halip na bumalik agad, lumapit ito kay Shannon. Napakunot ang noo niya nang makita kung paano inilapit ng Gobernador ang bibig nito sa tainga ng pinsan.

Why whisper? Sa sobrang ingay ng paligid, kahit pa sigawan nila ang isa’t isa, walang makakarinig. Yet the secrecy unsettled her.

Shannon turned, her expression faltering when she noticed Thara watching. She offered a strained smile. Hindi siya makangiti pabalik. Para may kung anong umahon sa dibdib niya. Hindi alam ni Thara kung bakit.

“You’re not enjoying, hija. Nakikita kong gusto mo nang umalis,” sabi ng Gobernador nang bumalik ito sa kanyang harapan.

“I’m sorry, medyo inaantok na ako,” she admitted, the truth slipping past her lips.

He chuckled. “I think you need more glass of champagne.”

“I had two shots already, Gov.”

“Wala namang pinagkaiba kung iinom ka pa ng isang shot, Thara,” he urged, pressing the goblet into her hand.

Napilitan siyang tanggapin. She raised it to her lips, taking only a small sip before discreetly lowering the glass. Sa pagdating ng mag-asawang kakilala ng Gobernador, kinuha niya ang pagkakataon upang itapon ang laman ng goblet sa ilalim ng mesang nasa tabi niya.

Ilang sandali pa, umalis din ang mag-asawa. She covered her mouth to stifle a yawn, the weight of exhaustion pressing harder against her senses.

“Sleepy?” tanong ng Gobernador, his smile unsettling.

She nodded, unable to hide it.

“No problem, darling. Maraming available na suite sa hotel na ito. I could accompany you there.”

Suite? Gumapang ang kaba sa aking dibdib. The word suite clawed at her memory.

Anim na taon na ang nakararaan, nangyari na ito sa kanya. Welcome party din ni Shannon. Her cousin had offered to take her to a guest room, along with a male friend. Only then did she realize her drink had been laced, her body no longer her own, her thoughts clouded. Kung hindi lamang nandoon si Lowie upang isalba siya, baka may nangyaring hindi niya kayang isipin hanggang ngayon.

And now it was happening again. The same heaviness in her limbs, the same suffocating haze clouding her mind.

Biglang nanlaki ang mga mata niya. What if the goblet… was drugged?

“Hija, kaya mo pa bang maglakad?”

Umatras siya nang hawakan nito ang braso niya.

“N-no! Hindi ako s-sasama,” she stammered, panic clawing at her throat.

Desperately, her eyes searched for Shannon. Pero wala na ang pinsan niya sa kinatatayuan nito.

The room tilted, her vision blurring. Pinilit niya ang sarili na mahanap kung saan ang exit, ignoring the Governor’s voice calling after her.

Tumakbo si Thara papalayo sa reception area. Huminto lamang nang maramdamang natutumba na siya.

“Help me, please…” she whispered, her voice weak, trembling, before darkness swallowed her whole.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • HIDING THE MONTEFIORE'S HEIR    Chapter 24

    Tahimik silang nagtagal sa silid. Si Thara ay nakapikit, pilit kinokontrol ang pag-iyak, ang pagnanais na sumigaw, at ang selos na bumabalot sa kanya. Si Zaire naman ay nakatayo sa tabi niya. Silence does not wound. Instead, it grants Thara the space to process everything.Hindi niya maiwasang isipin ang eksena sa labas ng silid, si Rozein at ang babae. Ang yakap na sobra ang higpit, ang titig na puno ng init at pag-aari. Ang eksenang iyon ay parang isang martilyo sa puso niya. Ngunit sa ngayon, hindi pa siya lumalabas. Pinipilit niyang maghintay, at ramdam niya na ito ay isang paraan para pangalagaan ang sarili niya.Huminga si Thara nang malalim, ramdam ang init ng luha sa gilid ng mata. Pilit niyang iniwasan ang pagbagsak. Hindi ko puwedeng ipilit ang sarili ko sa kanya, bulong niya sa sarili. Hindi niya ako pipiliin, at ‘yon ang katotohanan.“Ms. Thara. I’ll stay here. Kung kailangan mo ng kausap, kahit wala pang sagot, handa akong makinig,” bulong nito, at ramdam ni Thara ang si

  • HIDING THE MONTEFIORE'S HEIR    Chapter 23

    The muffled sound of movement around her made Thara’s eyes flutter open. She rubbed the sleep from her eyes, trying to shake off the lingering grogginess. Nang subukan niyang kumilos, napaigik siya sa sakit. Pakiramdam niya parang binugbog ang buong katawan niya.Bigla niyang naalala ang nangyari kagabi. Sa kabila ng lahat, hindi niya naramdaman ang pagsisisi sa nangyari sa kanila. Pero isang parte niya ang dismayado, dahil hindi sila nagkatabi matapos ang lahat. Siguro nagsisi si Rozein sa nangyari kagabi.Inilibot niya ang paningin sa loob ng silid. Mukhang nasa private room siya ng office ni Rozein. Tinignan niya ang sarili sa salamin. May suot siyang puting long-sleeve shirt at underwear. Bigla siyang namula. Binihisan nga pala siya ni Rozein kagabi. Sa sobrang pagod niya, hindi niya namalayan.Napansin niyang bahagyang nakabukas ang pinto. Then her eyes landed on something very familiar, a purse on the table. Nanlaki ang mga mata niya at dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa me

  • HIDING THE MONTEFIORE'S HEIR    Chapter 22 (SPG)

    ‎⚠️ SPG WARNING!!!‎‎This story contains mature content, strong language, and sexual themes that are not suitable for readers below 18 years old. Please read at your own discretion.‎•••••••••••••••••••‎Mag-aalas-otso na ng gabi, ngunit naroon pa rin si Thara sa opisina ni Rozein. Iniwan siya rito nang magpaalam itong may pupuntahang emergency.Ang sabi ng lalaki, hindi ito magtatagal. Ngunit hapon pa lamang nang umalis ito, at ngayon, mahigit apat na oras na ang nakalipas, hindi pa rin bumabalik. Hindi mapakali si Thara. Halos lahat ng empleyado sa kompanya ay nagsiuwian na, maging si Zaire.Napapitlag siya nang bumukas ang glass door.“Easy, man, you’re too heavy,” ani Jai, nakaalalay sa isang braso ni Rozein, habang ang isa pang kasama nila ay nasa kabilang gilid.Kumunot ang noo ni Thara. Bakit lasing ito? Akala ko ba emergency ang pupuntahan niya?“Holy shit, I think he finished two bottles,” sabi ng lalaking kasama nila, tinutulungan si Jai habang dahan-dahan nilang ipinasok

  • HIDING THE MONTEFIORE'S HEIR    Chapter 21

    “Fine. You can work here. Mag-aassign ako ng task. But you’re staying in this office. Under my watch,” suko ni Rozein.Kanina pa ito kinukulit ni Thara na gusto niyang lumabas at maglibot sa kumpanya. Pero ayaw pumayag ng lalaki. Kaya naman naghanap ito ng paraan para hindi siya mabagot sa paghihintay kung kailan sila uuwi.“Great. At least may Wi-Fi,” ani Thara, sabay upo muli sa sofa.Pero sa loob-loob niya, alam niyang hindi ito simpleng pananatili lamang. Binabantayan talaga siya ng lalaki. Inutusan pa ni Rozein si Zaire na bigyan siya ng trabaho. Tinambakan lang siya ng makapal na mga papeles na kailangan i-sort para sa isang upcoming business proposal.Wow, big-time secretary na ako ngayon, isip ni Thara. Pwede na akong magpa-frame ng resume.Habang abala siya sa pag-flip ng mga papel, ramdam niya ang titig na nakabaon sa kanya.“Stop staring, Montefiore. Nakakairita,” sabi niya nang hindi tumitingin.“I wasn’t staring,” malamig na tugon ni Rozein.“Oh, really? So ‘yung laser sa

  • HIDING THE MONTEFIORE'S HEIR    Chapter 20

    Napapansin ni Thara ang mga taong nadadaanan nila habang naglalakad. The stares felt strange, almost questioning, yet everyone still managed to greet her politely. Siyempre, ngumiti rin siya pabalik, maski pilit. Smile lang, Thara, kaya mo ‘to, she told herself silently.Pero may kakaiba siyang napansin. Wala ni isa sa kanila ang naglakas-loob tumingin kay Rozein. Lahat nakayuko, halatang takot silang masulyapan ang lalaki. Binabati naman nila ito, pero wala man lang sagot na nanggaling sa kanyang kasama. Kahit kailan, bugnutin talaga ang lalaking ‘to, naisip ni Thara. Simpleng pagbati lang, hindi nito magawa.Nang pumasok si Rozein sa private elevator, mabilis niya itong sinundan.“Grabe ka naman, ang rude mo,” bungad niya kaagad, hindi mapigilan ang inis. “Over thirty people greeted you, tapos wala man lang kahit isang sagot? That is just plain rude!”Tulad ng kanina, hindi ito umimik. Sa halip, tumitig lamang si Rozein sa relo na nakasukbit sa bisig nito.“Don’t try to ignore me,

  • HIDING THE MONTEFIORE'S HEIR    Chapter 19

    Pagmulat ng mata ni Thara ay wala na si Rozein. The space beside her was already cold, a silent proof that he had been up for hours. Agad siyang nagmadaling naglinis ng katawan.Makalipas ang ilang minuto, nakatayo na siya sa harap ng salamin, may bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. She applied light make-up on her face, hindi siya sanay sa heavy make-up, at ayaw din niya ng sobrang kapal. With one last glance at her reflection, she stepped out of the walk-in closet of her husband.“Hindi ako kakain,” agad niyang sinabi kay Dana matapos siyang tanungin kung ano ang nais niyang almusal.Hindi agad nakapagsalita ang babae. Nang mag-angat ng tingin si Thara, nahuli niya ang pagtitig nito sa kanya.“Is there something on my face?” tanong niya, halatang nagtataka.“Uh, kasi po…” Dana’s eyes traveled down to her dress. “Bihis na bihis ka, Senyorito. May lakad ka po ba?”“Sasama ako sa Amo mo.”Nanlaki ang mga mata ng dalaga.“Pinayagan na po ba kayong lumabas?”“Hindi pa.”Bahagyang umawan

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status