CHAPTER 1

Ang Interview Na Hindi Ko Dapat Pinasukan

Hindi ako dapat nandito sa 45th floor ng Villarica Tower.

Alas-otso pa lang ng umaga pero basang-basa na ng pawis yung likod ko. Hindi dahil mainit — yung aircon dito sa loob, parang nasa loob ka ng ref ng SM. Pawis dahil sa kaba. Pawis dahil sa blazer na hiniram ko sa pinsan kong si Trina na dalawang size na mas malaki sa akin kaya mukha akong batang naka-costume na pang-corporate. At pawis dahil sa resume na hawak ko na kung titingnan mo, parang pang-Miss Universe ang credentials pero ang totoo, lahat gawa lang sa Photoshop sa computer shop sa Quezon City.

Elise Reyes. 26 years old. Cum Laude, BS Business Management, Ateneo de Manila University. Fluent in Mandarin, Spanish, and French. 3 years experience as Executive Assistant to the CEO of a multinational company in BGC.

Ang totoo: Elise Reyes, 26, Fine Arts graduate, PUP Sta. Mesa. Walang honors. Hindi marunong mag-Mandarin. Ang alam ko lang sabihin na Mandarin ay "wo ai ni" na natutunan ko sa T****k. Ang experience ko bilang EA, nag-assist ako sa tita kong nagtitinda ng fishball sa kanto para hindi maubos ang suka.

Pero kailangan ko ng P80,000 na sweldo. Hindi P20,000. Hindi P35,000. P80,000.

Si Mama nasa NKTI, Room 302. Tatlong beses sa isang linggo ang dialysis. P2,317,502.13 na ang utang namin as of kahapon. Sabi ng accounting, pag hindi kami nakabayad ng P500k bago mag-30, tatanggalan na siya ng slot. At pag natanggalan siya ng slot, hindi na siya aabot ng isang buwan.

Kaya kahit alam kong impyerno ang papasukan ko, pumasok ako.

"Ms. Elise Reyes?" tawag ng receptionist. Maganda, makinis, parang hindi kumakain ng kanin at puro black coffee lang ang iniinom. "Si Sir Anton, ready na. First door to the left. And please, don't be late. He hates late people more than he hates liars."

Late na ako ng 2 minutes. Tumakbo ako pero yung elevator ng Villarica Tower, mas mabagal pa sa pag-ibig ni crush.

Binuksan ko yung malaking p***o na kahoy.

At doon ko siya nakita.

Malaki yung office, pero mas malaki yung presensya niya.

Anton Villarica. 34 years old. CEO ng Villarica Land Corporation. May-ari ng kalahati ng BGC, buong Batangas, at ng mga condo na hindi ko kayang tignan lang sa picture. Naka-black suit, sleeves nakatupi hanggang siko, kita yung ugat sa braso at yung mamahaling relo na siguro kasing presyo ng bahay namin sa Tondo. Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa na narra. Hindi man lang tumingala nung pumasok ako. Nakatutok lang sa MacBook niya.

"You're late by two minutes and forty-one seconds," sabi niya. Boses na mababa, malamig, pagod na pagod pero may authority na parang kaya kang sibakin sa isang tingin lang. "Sit."

Naupo ako. Yung bag kong sira na may safety pin sa zipper, nahulog sa sahig. Lahat ng laman — pulbo, suklay, at Sky Flakes — kumalat.

Pinulot ko agad. Pulang-pula na ako.

"You claim to be efficient and time-conscious in your resume, Ms. Reyes. You're failing your first test."

"Sorry po, Sir Anton. Na-traffic po kasi sa—"

"I don't accept traffic as an excuse. I accept results. Let's start."

Binasa niya yung resume ko. Yung pekeng resume ko.

"Fluent in Mandarin, Spanish, and French. Impressive. Ni hao ma?" Tumingin siya sa akin.

Doon ako kinabahan.

"Wo... wo ai ni?" sagot ko.

Tumaas ang kilay niya.

"Wo ai ni means I love you. Are you confessing your love to me, Ms. Reyes, on our first meeting? That's against company policy."

"Ah! Hindi po! I mean... wo ai... wo..."

"Como estas?" tanong niya ulit, Spanish naman.

"Como estas... ano po..."

"Comment allez-vous?" French naman.

Wala na. Laglag na ako.

"You don't speak any of those languages. You graduated from PUP, Fine Arts, batch 2022. Your mother is in NKTI, Room 302. Your debt is P2,317,502.13. And you forged this resume in a computer shop in Project 8 for P150. Tama ba?"

Parang binuhusan ako ng yelo.

"Paano niyo po nalaman lahat—"

"I'm Anton Villarica. I know everything about everyone who steps inside my tower. Especially liars who waste my time. So why did you lie?"

Tumayo na ako. Nanginginig. "Sorry po. Aalis na po ako. Sorry po sa abala."

Kinuha ko yung bag ko. Lalabas na sana ako nang bigla siyang nagsalita.

"What do you see in that painting behind me?"

May malaking painting sa likod niya. Abstract. Orange, black, white. Malaki, halos isang metro. May pirma na Joya.

Tumingin ako. Kahit nanginginig ako, yung mata ko na pang-Fine Arts, gumana.

"Peke po," sabi ko, mahina.

"What?"

"Peke po yung painting, Sir. Hindi po yan original ni Jose Joya. Print lang po yan na pinatungan ng acrylic para magmukhang may texture. Pero halata po. Yung stroke sa baba, kaliwete po gumawa. Si Joya po, kanan. Tapos yung pirma, masyadong malalim yung ukit, parang pinipilit na paniwalaan. Yung totoong Joya po, magaan lang pumirma. Confident po."

Tahimik. Sobrang tahimik na naririnig ko yung aircon.

Dahan-dahang tumayo si Anton. Lumapit sa painting. Hinawakan yung gilid.

"This painting costs P12 million. Three art experts from Leon Gallery said it's original."

"Peke pa rin po, Sir. Kahit P12 million pa yan. Kahit sampung expert pa ang magsabi. Peke pa rin po."

Lumingon siya sa akin. Tinitigan ako nang matagal. Mula ulo hanggang paa. Hanggang sa mata ko.

Tapos, sa unang pagkakataon na pumasok ako, ngumiti siya. Hindi yung ngiting pilit pang-business. Yung ngiting totoo na umabot sa mata niya na may malalim na eyebags.

"Finally. Someone honest."

Bumalik siya sa mesa. May kinuha siyang itim na folder na may tatak na CONFIDENTIAL. Binuksan. Tinulak palapit sa akin.

"You're hired. Not as my Executive Assistant."

Binasa ko yung nasa loob. Isang kontrata.

*CONTRACT OF MARRIAGE*

_This contract is entered into by Anton Luis Villarica and Elise Reyes for a period of thirty (30) days as fake husband and wife in exchange for Three Million Pesos (P3,000,000.00)_

Nabitawan ko yung folder.

"Po?!.