CHAPTER 2

Tatlong Milyon Para Maging Mrs. Villarica

"Po?!"

Yun lang ang nasabi ko. PO? Parang nakakita ako ng multo sa BGC na naka-black suit.

Nakatitig lang si Anton Villarica sa akin, kalmado na parang nag-aalok lang siya ng kape. Hindi yung nag-aalok na maging pekeng asawa na may kasamang P3 milyon.

"Sabi ko, you're hired as my wife. Not my EA. Basahin mo yung kontrata, Ms. Reyes. Lahat ng details nandoon."

Kinuha ko ulit yung folder na nanginginig ang kamay. Binasa ko nang malakas kasi hindi ako makapaniwala.

"Contract of Marriage... for a period of thirty days... fake husband and wife... in exchange for Three Million Pesos..."

Tumingala ako sa kanya. "Sir, asawa? Yung... yung kasal po? Yung may pari? Yung may..."

"Civil wedding lang. Sa Batangas. Sa Lolo ko. Pirma lang. Walang pari na kailangan. My Lolo is 89 years old. He is dying. May cancer sa baga. At ang huling hiling niya bago siya mamatay ay makita akong ikasal at bigyan siya ng apo."

"Eh di po maghanap kayo ng totoong—"

"Ayoko," putol niya agad. "I don't do love, Ms. Reyes. My fiancée died three years ago. I buried her with my ability to love. Ang kailangan ko lang ay babaeng marunong magpanggap, hindi babaeng magmamahal. At ikaw, base sa resume mong peke, magaling kang magpanggap."

Parang sinampal ako pero totoo naman.

"Bakit ako?" tanong ko. "Ang dami niyong pwedeng bayaran. Model, artista, anak ng kaibigan niyong mayaman. Bakit ako na taga-Tondo, na Fine Arts, na sinungaling?"

Lumapit siya sa bintana. Tumingin sa BGC skyline. Yung ilaw ng mga building, sumasalamin sa mata niya.

"Dahil hindi ka takot sa akin. Kanina, lahat ng nag-iinterview dito, kahit nakita nilang peke yung Joya painting ko, hindi nila sinasabi kasi takot sila na mawalan ng trabaho. Ikaw, sinabi mo agad na peke. P2.3 million ang utang mo, pero mas pinili mo pa ring sabihin ang totoo kaysa magsinungaling para lang matanggap."

Huminga siya nang malalim.

"At pangalawa, kailangan ng Lolo ko ng simpleng babae. Hindi yung sosyal na hindi marunong magsaing. Gusto niya ng apo na marunong magmahal ng putik, hindi lang ng pera. Ikaw yun. Nakita ko sa file mo, lumaki ka sa Tondo, nagtitinda ng kakanin mama mo dati. Marunong ka magluto ng tuyo. Yung mga model na kilala ko, hindi alam kung ano ang tuyo."

Hindi ko alam kung maiinsulto ako o matutuwa.

"So ano, Sir? Magpapanggap lang po akong asawa niyo sa harap ng lolo niyo tapos tapos na?"

"Exactly. 30 days sa Hacienda Villarica sa Batangas. Doon tayo titira kasama si Lolo. Magpapanggap tayong mag-asawa. Hawak kamay pag kailangan, yakap pag kailangan, tulog sa iisang bubong pero may boundary. After 30 days, pipirma tayo ng annulment. Kukunin mo yung P3 million. Bayad ka na sa utang ng mama mo, may sobra ka pa pang negosyo. Ako, makukuha ko yung 200 ektarya ng lupa ng Lolo ko na nakapangalan sa magiging asawa ko lang."

"200 ektarya?"

"200 hectares in Nasugbu. Beachfront. Worth P1.2 billion."

Nanlaki mata ko. P1.2 BILLION. At ako, pinoproblema ko yung P2.3M.

"May rules tayo," sabi niya, kumuha ng isa pang papel. "Rule #1: Bawal mainlove sa akin. Rule #2: Bawal makialam sa personal na buhay ng isa't isa. Rule #3: Bawal ang halik sa labi kung hindi kailangan sa harap ni Lolo. Rule #4: Bawal sabihin kahit kanino na peke ang kasal natin, kahit sa mama mo."

Binasa ko yung rules. Ang dali lang sa papel. Pero bakit parang ang bigat?

"At pag lumabag po ako?"

"Ibabawas ko sa P3 million. Bawat paglabag, P100,000."

"Pano pag kayo po ang lumabag?"

Ngumiti siya. Yung ngiting nakakaloko.

"Then I will add P100,000 to your payment. But trust me, Ms. Reyes, I don't break my own rules."

Tinitigan ko yung kontrata. P3 milyon. Yun lang ang kailangan ko para kay Mama. Para sa dialysis. Para sa gamot. Para sa bahay na hindi na tutulo pag umuulan.

Pero asawa? Ng CEO? Ng supladong billionaire na hindi pa nakaka-move on?

Naisip ko si Mama. Nakahiga sa Room 302. Payat na payat. Pero nung huling dalaw ko, sabi niya, "Anak, ayoko na mag-dialysis. Pagod na ako. Gastos lang ako."

Umiyak ako nun sa CR ng ospital nang isang oras.

"May 5 minutes ka para mag-decide," sabi ni Anton, tumingin sa relo niya na Patek Philippe. "After 5 minutes, I will call the next applicant. And she is a former Miss Universe runner-up who already agreed for P2 million only."

Wala na akong choice.

Kinuha ko yung ballpen na Montblanc na nasa mesa niya. Yung ballpen na mas mahal pa sa isang sem ko sa PUP.

Pumirma ako.

_Elise Reyes._

Nang matapos ako, may kinuha siyang singsing sa bulsa niya. Maliit na box na kulay navy blue. Binuksan niya. Nandoon yung singsing na may diamond na kasing laki ng monggo. Maliit lang, pero kumikinang.

"For the act," sabi niya. "Isuot mo."

Isinuot niya sa daliri ko. Yung kamay niya, mainit. Yung kamay ko, malamig at nanginginig. Pagkasuot, hindi niya agad binitawan.

"From now on, you are Elise Villarica. My wife."

At sa hindi ko malamang dahilan, yung simpleng singsing na yun na pang-peke lang, parang totoo ang bigat sa daliri ko.

"Kel—kailan po tayo pupunta ng Batangas, Sir?"

"Don't call me Sir when we're there. Call me Anton. Or love. Or hon. Whatever makes Lolo believe we're in love."

Namula ako. "Love?"

"Sanayan mo na. Dahil bukas, alas-singko ng umaga, susunduin kita sa Tondo. At ipapakilala kita kay Lolo Ricardo. At sa buong angkan ng Villarica na lahat ay tingin sa pera lang ang habol mo."

Tumayo siya. Lumapit sa akin. Inayos yung blazer kong malaki.

"One more thing, Mrs. Villarica. Yung Sky Flakes mo, naiwan sa sahig. Pakidampot. Ayaw ni Manang Fe ng kalat sa opisina ko."

At doon ako natauhan. Pekeng asawa nga lang talaga.

Pero bakit pag tinawag niya akong Mrs. Villarica, parang gusto kong maging totoo?