CHAPTER 3

Sundo Sa Tondo, P5 AM

Alas-kwatro pa lang ng umaga, gising na ako.

Hindi ako makatulog buong gabi. Yung singsing na may diamond na kasing laki ng monggo, hindi ko tinanggal. Tinititigan ko lang sa ilalim ng ilaw namin na kumukutikutitap. Pekeng kasal lang naman, pero bakit parang ang totoo ng kinang niya?

Si Mama, mahimbing na ang tulog sa kabilang banig. Umuwi siya kagabi galing NKTI dahil wala kaming pambayad para sa private room. Pinauwi na lang siya ng doktor nang may baong gamot na good for 3 days lang. Sabi ng doktor, pag hindi na-dialysis sa loob ng isang linggo, manas na naman ang paa niya.

Kaya wala na akong atrasan.

Alas-singko dapat ang sundo ni Anton. Alas-kwatro pa lang, nagwawalis na ako sa labas ng bahay namin sa Tondo. Yung mga kapitbahay, tulog pa. Si Aling Nena na nagtitinda ng taho, kakagising pa lang.

"Elise! Ang aga mo nagwawalis ah! May bisita?" sigaw ni Aling Nena habang bitbit ang dalawang timba ng taho.

"Wala po, Aling Nena. Ano lang... may susundo lang po."

"Susundo? Naku, boyfriend mo? Yung naka-kotse na black nung isang araw?"

Hindi ko na sinagot. Kasi hindi ko alam kung paano ipapaliwanag na yung susundo sa akin ay billionaire CEO na magiging pekeng asawa ko sa loob ng 30 days kapalit ng P3 milyon.

Eksaktong alas-singko, dumating siya.

Hindi kotse. Hindi black na Fortuner.

Maybach. Kulay black na Maybach na mas mahaba pa sa buong eskinita namin. Lahat ng kapitbahay, naglabasan. Si Kuya Boy na lasing kagabi, biglang nahimasmasan.

Bumaba yung driver na naka-uniporme. Binuksan yung p***o sa likod.

At bumaba si Anton Villarica.

Naka-white polo na simple, sleeves nakatupi, black pants. Walang suit. Pero kahit naka-simple lang, halatang mayaman pa rin. Yung polo niya, siguro presyo na ng isang buwan na dialysis ni Mama. Yung sapatos niya, hindi man lang nadumihan kahit maputik yung eskinita namin.

At yung mukha niya, kasing lamig pa rin ng aircon sa 45th floor.

"Good morning, Mrs. Villarica," sabi niya, seryoso.

Patay. Mrs. Villarica. Narinig ni Aling Nena.

"MRS.?!" sigaw ni Aling Nena. "ELISE! KASAL KA NA?!"

Lahat ng kapitbahay, nag- "Hala!" sabay-sabay na parang teleserye sa TV5.

Namula ako nang sobra. "Hindi po! Ano po, Aling Nena, ano..."

Lumapit si Anton sa akin. Walang sabi-sabi, kinuha yung walis na hawak ko, binigay sa driver. Tapos hinawakan yung kamay ko na may singsing.

"Hon, let's go. Mahuhuli tayo kay Lolo," bulong niya, pero sapat na lakas para marinig ng buong eskinita.

Hon?! HON?!

Gusto kong lamunin ako ng lupa. Pero wala akong magawa. Hinila na niya ako papunta sa Maybach.

Pumasok ako sa loob. Amoy bago at mamahalin. Yung upuan, sobrang lambot na parang ayaw mo nang tumayo. May mini ref pa sa loob.

"Sir, sorry po sa eskinita namin. Medyo makipot po at—"

"Anton," putol niya. "From now on, Anton na lang. Hindi na Sir. And please, don't apologize for where you live. Mas totoo yang eskinita niyo kaysa sa buong BGC."

Tahimik kami buong byahe. Nasa SLEX na kami, papuntang Batangas. 2 oras daw ang byahe.

Ako, nakatingin sa bintana. Siya, nasa laptop, nagta-type. Kahit nasa kotse, nagtatrabaho pa rin.

"Elise," tawag niya bigla.

"Opo? Anton?"

"Yung mama mo. I already paid the hospital bill. P2,317,502.13. Cleared na. At may nakareserve na siyang slot for dialysis three times a week for the next 6 months. Private room na siya ngayon. May nurse na 24 hours."

Nabitawan ko yung bottled water na binigay ng driver.

"Ano?! Paano niyo po—"

"Advance payment for my wife. Hindi ko hahayaan na nag-aalala ang asawa ko habang nagpapanggap tayo. Mawawala ang focus mo."

Hindi ako nakapagsalita. Gusto kong umiyak. Pero pinigilan ko. Ayokong umiyak sa harap niya.

"Salamat," bulong ko, halos hindi marinig.

"What?"

"Salamat, Anton. Hindi dahil sa pera. Pero dahil... dahil ngayon lang may gumawa nun para kay Mama na hindi nanghihingi ng kapalit."

Tumingin siya sa akin. Matagal. Yung mata niyang laging malamig, medyo lumambot.

"Don't thank me yet. Hindi pa tapos ang 30 days. Baka sa huli, pagsisihan mo pa na pumayag ka."

Pagdating namin sa Batangas, iba na ang mundo.

Walang building. Walang traffic. Puro palayan, puro puno ng niyog, puro hangin na amoy damo at kalabaw.

At sa gitna ng lahat, isang malaking lumang bahay na bato. Hindi mansyon na bago. Lumang bahay na may kahoy na bintana, may balkonaheng may upuan na yari sa narra, may sampayan ng daing sa likod.

Doon nakatira si Lolo Ricardo Villarica.

Bumaba kami. May matandang lalaki na nakaupo sa tumba-tumba. Payat, kulubot na ang balat, pero matikas pa rin. Naka-barong na luma pero malinis. Hawak ang tungkod na gawa sa kamagong.

Pagkakita sa amin, dahan-dahan siyang tumayo.

"Anton," sabi ng lolo, boses mahina pero may authority na parang si Anton din.

"Lolo," sabi ni Anton, at sa unang beses, nakita kong yumuko siya at hinalikan ang kamay ng lolo niya.

Tapos tumingin si Lolo sa akin.

"Siya na ba yung apo ko?" tanong ni Lolo, nakangiti pero matalim ang mata na parang nanghuhusga kung totoo o hindi.

Lumapit si Anton sa akin. Biglang hinawakan ang bewang ko. Hinila ako palapit. Yung katawan namin, magkadikit.

"Lolo, si Elise. Asawa ko."

At bago pa ako makapagsalita, biglang hinalikan ako ni Anton sa pisngi. Mabilis. Pero mainit. Yung labi niya, tumama sa pisngi kong pawisan.

Nanigas ako.

Pero si Lolo, biglang tumawa nang malakas. Yung tawa na parang bata.

"Sa wakas! May nagtyaga na sa apo kong suplado! Halika dito, apo! Elise ka pala ha? Ako si Lolo Ricardo. At yang apo ko, suplado yan pero sa kama—"

"Lolo!" sigaw ni Anton, namula.

Tatawa-tawa lang si Lolo.

"Ano, saan kayo matutulog? Siyempre sa iisang kwarto! Iisang banig lang meron tayo dito! At iisang kulambo! Magkatabi kayo! Para mabilis ang apo sa tuhod!"

Iisang banig. Iisang kulambo. Magkatabi.

Tumingin ako kay Anton.

Tumingin siya sa akin.

At sabay kaming napalunok.