Maid to Pleasure (SPG)

Nakatayo ako sa gitna ng dambuhalang grand foyer ng Valasquez Estate habang nakatitig sa matayog na kristal na chandelier sa kisame. Pakiramdam ko, lumiliit ako sa bawat minutong lumilipas. Ang hangin sa loob ng mansyon ay malamig, amoy mamahaling wood polish at imported na lavender scent.

"Miss Samonte," tawag ng isang malamig at baritonong boses mula sa aking harapan.

Agad akong humarap at umayos ng tayo. Nakatayo sa tapat ko si Mr. Mauricio, ang head butler ng mansyon. May edad na ito, nakasuot ng perpektong nakaselyadong itim na suit, at may salamin na nakapatong sa dulo ng kanyang ilong. Hawak niya ang isang kulay itim na leather clipboard. Wala man lang bakas ng ngiti o emosyon sa kanyang mukha.

"Good morning po, Mr. Mauricio," maalang-alang na bati ko.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. "You are five minutes early. Good. In this house, punctuality is not just a virtue, Miss Samonte. It is a strict requirement for survival."

Huminga ako nang malalim at tumango. "Naintindihan ko po."

Iwinagayway ni Mr. Mauricio ang hawak niyang clipboard bago itinulak ang salamin sa kanyang ilong. "Bago ko ibigay sa iyo ang iyong uniporme at dalhin ka sa quarters mo, kailangan mong isaulo ang mga patakaran ng mansyon. Mr. Primo Valasquez is not an ordinary employer. He is a perfectionist. He expects nothing short of absolute flawless execution from his staff."

"Kaya ko po iyon, Mr. Mauricio. Sanay po ako sa trabaho," sagot ko nang may kumpiyansa.

Tumaas ang isang kilay ng matanda. "We will see about that. Read this carefully."

Inabot niya sa akin ang isang laminated na papel na naglalaman ng mga patakaran. Agad kong binasa ang mga nakasulat doon.

"First rule," panimula ni Mr. Mauricio habang naglalakad nang mabagal paikot sa akin. "Breakfast must be served on his dining table at exactly seven in the morning. Not seven-zero-one. Not six-fifty-nine. Exactly seven."

"Nakalagay rin po rito ang tungkol sa kape," puna ko habang nakatitig sa kasunod na item.

"Ah, yes. The coffee," patuloy ng butler. "Mr. Primo only drinks dark roast with specific water temperature. Exactly eighty-eight degrees Celsius. If it is too hot, he will throw it in the sink. If it is too cold, he will fire you on the spot."

Napakurap ako. "Eighty-eight degrees Celsius? Paano ko po iyon masusukat nang mabilisan?"

"Figure it out, Miss Samonte. That is why you are paid three times the market rate," malamig na sagot niya. "Next rule. Closet management. His shirts and suits must be arranged meticulously by shade. From the lightest pastel to the darkest charcoal black. If a white shirt is misplaced next to an ivory one, consider it a major offense."

Napakagat ako sa aking labi. Medyo absurd ang mga patakarang ito, pero determinado akong panindigan ang pinasok ko.

"And rule number four," dagdag pa ni Mr. Mauricio. "The master study on the second floor. Absolute zero tolerance. Nobody enters Mr. Primo's office without his explicit written or verbal permission. Not even to dust the tables. If the door is shut, you walk away."

"Sige po. Maliwanag po iyon," sabi ko habang patuloy na nagbabasa. "May nakasulat din po rito tungkol sa komunikasyon?"

"Rule number five," pahiwatig niya habang nakatingin sa akin nang diretso. "Nobody speaks unless spoken to. When Mr. Valasquez is in the common areas, you render yourself invisible. Do not offer unsolicited opinions. Do not make unnecessary eye contact. Answer only when he asks a direct question."

"Understood, Sir."

"And the most critical rule of all," pagpapatuloy ni Mr. Mauricio, na tila lalong naghigpit ang tono ng boses. "Nobody wakes him up late. Ever. But at the same time, he hates loud alarms or harsh room lighting in the morning. You must find a way to wake him up gently, precisely on schedule, without triggering his bad temper."

Napa-kurap ako sa huling patakaran. Pano ko gagawin 'yun kung ayaw niya ng ingay at liwanag sa umaga?

Tinitigan ako ni Mr. Mauricio habang hawak ang kanyang clipboard. Maya-maya ay dahan-dahan siyang nagpakawala ng isang mabigat na buntong-hininga.

"If you think these rules are ridiculous, you are not the first one to feel that way," seryosong pahayag ng butler.

Tumingala ako mula sa hawak kong papel. "Ano pong ibig niyong sabihin?"

Bahagyang lumapit si Mr. Mauricio at bumaba ang boses. "Fourteen maids already failed this month alone, Miss Samonte. The last one lasted for only three hours before she walked out in tears because Mr. Primo complained that her shoes were squeaking on the marble floor."

"Apatnapu't apat?" gulat na tanong ko.

"Fourteen," pagtatama niya. "Fourteen women who thought they could handle his temper and his impossible demands. All of them packed their bags and left. Most of them did not even finish their first week."

Inilagay ko ang laminated listahan ng mga rules sa aking dibdib at itinayo nang tuwid ang aking balikat. Alam kong mahirap. Alam kong borderline crazy ang mga要求 ng lalaking iyon. Pero hindi ako napunta sa mansyong ito para lang sumuko sa unang araw. May mas malalim at mas mahalagang dahilan kung bakit kailangan kong manatili sa tabi ni Primo Valasquez.

"Medyo strict nga po ang rules," nakangiting pahayag ko kay Mr. Mauricio.

"Strict is an understatement, Miss Samonte," sagot ng butler. "If you want to back out, this is your last chance. I can call a cab for you right now, and we can pretend this orientation never happened."

Tumingin ako sa grand staircase sa gitna ng foyer. Sa itaas ng hagdanan na iyon ay ang kwarto ng lalaking dahilan ng lahat ng ito. Isang pilyo, masungit, at kinatatakutang billionaire CEO na walang ginawa kundi pahirapan ang mga taong nakapaligid sa kanya.

Humarap ako ulit kay Mr. Mauricio at umiling nang marahan.

"Hindi po ako aalis," matatag at tahimik kong sabi.

Tumango si Mr. Mauricio pagkaraan ng ilang sandaling pagtitig. "Very well. Follow me to the service quarters. Your shift starts in thirty minutes."