เข้าสู่ระบบNgumiti si Necy, isang ngiting mapanganib.
Dahan-dahan nitong hinaplos ang dibdib ni Jason, marahang pinaikot ang daliri sa balat nito na parang nanunukso.“Sigurado ka ba diyan, Jason?” aniya, mahinang tinig pero may lason. “Baka pag dumating ang oras na ‘yon… hindi mo na siya kayang iwan. Baka matutunan mong mahalin ang babae na dapat mo lang gamitin.”
Mariin ang tingin ni Jason, ngunit sa likod ng kanyang mga mata ay may piraso ng pag-aalinlangan.
Ngumisi siya, pilit. “Alam mo namang ikaw lang ang mahal ko, Necy.”Hinawakan niya ang baba nito, at sa isang iglap ay naglapat ang kanilang mga labi—mapusok, marahas, puno ng lihim na kasinungalingan.Sa kabilang silid, si Lorie ay nakahiga pa rin sa dilim.
Ang mga luha ay patuloy na dumadaloy sa mga mata niyang hindi na nakakakita.Ang bawat hikbi niya ay parang kaluskos na ayaw pakinggan ng sinuman.Ni hindi niya alam, sa kabilaNgunit si Lorie ay hindi na natakot. "Wala na kayong kapangyarihan sa akin," sagot ni Lorie, ang mga mata ay naglalagablab sa tapang. "Ang tanging bagay na maaari ninyong gawin ay tanggapin na tapos na ang lahat."Tumingin si Lorie kay Jason, at sa mga sandaling iyon, ang kanyang mga mata ay parang naglalabas ng apoy. "Tapos na, Jason," sagot ni Lorie nang matatag, ang boses ay walang kahit anong pagsisisi. "Na-loss na kita. At ngayon, mawawala na rin ang lahat ng mayroon ka." Ang mga salita ni Lorie ay parang isang hammer na tumama sa puso ni Jason, na siyang nagbigay ng huling hagupit sa kanilang relasyon.Ang mga salitang binitiwan ni Jason ay parang matalim na tinik na tumama kay Lorie. Tumayo siya roon, ang katawan ay matigas, ang mga mata ay kumikislap ng galit. Ang mga taon ng pagpapatawad, ng pagtiis, ay parang isang buhawi sa kanyang isipan, at hindi na siya natatakot."Ang kompanya na 'to, Tito Amor," simula ni Lorie ng matigas na tono, "ay sa magulang ko.
Kinabukasan.Habang ang araw ay nagsisimulang sumikat, si Lorie ay maagang pumasok sa Philip Empire. Ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon, at ang kanyang puso ay mabilis na tumibok sa bawat hakbang na tinatahak niya patungo sa opisina ng kompanya na tinulungan niyang buuin mula sa simula. Hindi na siya ang dating Lorie na nakatago sa mga anino ng mga Curry—siya na ngayon ay may sariling lakas, may sariling laban, at may hangaring muling ayusin ang lahat ng nasira sa kanyang buhay.“Huwag na po kayong mag-alala, Tito Dante. Kailangan ko na ang pagkakataong ito,” wika ni Lorie sa isang mahinang tinig, ngunit puno ng lakas. Si Dante, ang matandang tauhan ng kanyang ama, ay tahimik na sumunod sa kanyang likuran. Tinuring niyang pamilya si Dante mula pagkabata—isang tiyo na hindi siya iniwan, kahit sa mga pinakamatinding pagsubok sa buhay.Pagdating nila sa lobby ng Philip Empire, agad nilang nalamang may problema. Ang mga security guards ay agad na nagtakda ng hadlang nang makita
Tinutok ni Amor ang daliri kay Jason. “Tandaan mo, Jason, hindi pa nalilipat ang lahat ng ari-arian. Diba sinabi ko sayo mag-ingat ka?” Ang mga salitang iyon ay may lalim, may bigat. Lahat ng pinaghirapan nilang mag-ama ay parang tinatangay na ng hangin. Walang kasiguraduhan. Walang katiyakan. Lahat ay nagiging dilim.Jason ay tumayo, ang kanyang katawan ay tila nahulog sa isang malalim na lungkot. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Ang galit ni Amor at ang bigat ng kanilang mga kasalanan ay nagiging isang bagyong hindi na niya kayang pigilan. Sa bawat paghinga, tila ba ang lahat ng ito ay isang bangungot na umuukit sa kanyang puso.“Anong gagawin natin ngayon, Dad?” ang tanong ni Jason, ang boses ay mahina, puno ng panghihinayang. “Paano natin hihinto ang annulment? Paano natin papatigilin si Lorie?”Si Amor ay huminga ng malalim. Ang lahat ng iniisip niyang plano ay nauurong. “Jason,” sagot ni Amor, “hindi ko alam. Hindi ko na kayang magpatuloy sa ganitong sitwasyon.” Ang tono ng
Ang mga salitang iyon ay parang isang dagundong na tumama sa ulo ni Jason. Ang kanina’y tahimik na opisina ng Philip Empire ay biglang naging magulo para sa kanya. Habang nakaupo siya sa board meeting kasama si Amor Curry, ang mensahe mula kay Lorie ay parang isang bomba na sumabog sa kanyang isipan.Si Jason ay nanatiling nakatayo, hawak ang cellphone, ang mga mata’y nakatuon sa mensahe na tila isang malupit na paghamon. Ang mga salitang iyon—malinaw at walang paligoy—ay isang patunay ng kanyang pagkatalo."Jason?" tanong ni Amor, ang mga mata ay nakatutok sa kanya. Napansin niyang hindi kumikilos si Jason, at ang tensyon sa hangin ay tumindi. "Jason, ano nangyari?"Tumingin si Jason kay Amor, at kahit na ang kanyang mukha ay hindi nagpapakita ng anumang emosyon, sa loob-loob niya, nagsimula nang maglaho ang mga pader na itinayo niya. Ang mga lihim ay nagsimula nang mag-crumble, at ang pakiramdam ng pagkatalo ay dumapo sa kanya ng mas mabilis kaysa sa kanyang inaasahan."Si Lorie.Dad
Pagkatapos ng kanilang pag-uusap, ang mga mata ni Lorie ay puno ng matinding emosyon. Tumayo siya, at isang malalim na hininga ang pinakawalan, habang si Dante ay lumakad sa kanyang tabi. Ang mga hakbang nila ay nagsasalamin ng isang masalimuot na plano—isang hakbang patungo sa kalayaan, ngunit may mga pasakit at pagdududa na naghihintay."Iha," sabi ni Dante, ang boses niya ay puno ng kabigatan, "hindi na ako papayag na bumalik ka sa mga Curry. Ano na lang ang sasabihin sa akin ng mga magulang mo? Ikaw na lang ang natitirang Philip, kaya kailangan mo na humiwalay sa kanila." Ang mga salitang iyon ay hindi lang isang pahayag—ito ay isang utos, isang pagpapakita ng malasakit ng isang tiyuhin na hindi kayang magpabaya sa pamana ng kanilang pamilya.Si Lorie ay tumingin kay Dante, ang mga mata ay puno ng luha at sakit, ngunit ang kanyang puso ay matibay na, naglalaman ng tapang na hindi na magpapaalipin sa mga maling tao. "Opo, Tito," sagot ni Lorie, ang boses ay naglalaman ng pagnanasa
Naging mahirap magbigay ng sagot sa isang tanong na may kinalaman sa batas, at si Atty. Dela Cruz ay huminga ng malalim bago siya nagsalita. Itinaas niya ang kanyang mata sa ibabaw ng mga dokumento na nakalatag sa mesa at pagkatapos ay binigyan ng isang malalim na tingin si Dante, at pagkatapos ay tumingin kay Lorie na tila nag-aalangan, puno ng kakulangan sa tiwala."Dante," sabi ni Atty. Dela Cruz, ang boses ay tahimik ngunit puno ng kapangyarihan, "ang pagkuha ng isang video bilang ebidensya ay maaaring may mga legal na komplikasyon kung hindi ito ginawa sa tamang pamamaraan." Pinagmasdan niya ang kanyang mga kliyente, ang mga mata ni Lorie ay puno ng kaba, habang ang puso niya ay umaasa na ito na ang oras ng pagdapo ng hustisya.Nagmumukha ng seryoso si Atty. Dela Cruz, ang tono ng kanyang boses ay tumaas ng bahagya. "Sa ilalim ng batas, ang isang tao ay may karapatang mag-record ng mga pangyayari nang hindi inaabala ang ibang tao." Bumuntong hininga si Atty. at nagsimulang maglak







