2

"Bianca, bakit mo ako iniwan sa araw ng kasal natin?"

Galit at malambing na sabay na lumabas sa bibig ni Travis nang bigla siyang pumasok sa silid. Laseng na lasing siya, ang mga mata niya ay half closed at puno ng pagkalito. Nakatayo ako sa harap ng salamin, bagong paligo at nakasuot ng simpleng damit, pero parang hindi niya ako nakikita nang maayos.

Humakbang siya palapit sa likod ko at biglang niyakap ako nang mahigpit. Mainit ang hininga niya sa leeg ko habang ang mga kamay niya ay pumalibot sa baywang ko.

"Ako si Luciana, Travis. Hindi si Bianca," sagot ko agad habang sinusubukang alisin ang mga braso niya. Pero mas lalo niyang hinigpitan ang yakap. Parang wala siyang narinig sa sinabi ko. Hinila niya ako palapit sa kama nang walang kahirap hirap.

"Huwag kang magsinungaling, Bianca. Alam kong ikaw 'to. Ikaw lang ang kailangan ko," bulong niya sa tainga ko bago niya ako ihiga sa kama. Ang boses niya ay puno ng pagnanasa pero may halo ng galit. Hindi ko alam kung paano ko siya pipigilan. Bahagi ng puso ko ay sumasakit dahil kahit ganito kalapit niya ako, si Bianca pa rin ang nasa isip niya. Pero ang katawan ko, ang matagal nang pagmamahal ko sa kanya, ay gustong sumuko sa init ng sandaling ito.

Hinalikan niya ako nang mapusok sa mga labi. Mapag angkin ang bawat galaw ng bibig niya, parang takot siyang mawala ako o si Bianca sa isip niya. Bumaba ang mga halik niya sa leeg ko, sa balikat, habang ang mga kamay niya ay naglakbay pababa sa dibdib ko. Hinubad niya ang damit ko nang mabilis. "Travis, lasing ka. Tigilan mo 'to," sabi ko pero mahina lang dahil ramdam ko na ang kakaibang init sa katawan ko.

"Shh, Bianca. Hayaan mo akong patunayan kung gaano kita kamahal," utos niya habang patuloy ang paghalik pababa sa tiyan ko. Walang pag aalinlangan, nagpatuloy siya hanggang sa marating niya ang pagitan ng mga hita ko. Napahawak ako sa kama nang simulan niyang halikan at gamitin ang daliri niya roon. Bagong bagong pakiramdam ang dumaloy sa akin. Parang kidlat sa bawat galaw. "Ahh... Travis," ungol ko nang hindi ko mapigilan.

Mas mabilis ang galaw ng mga daliri niya. Ramdam ko ang pagbubuo ng alon sa loob ko. Nanginginig ang mga hita ko habang patuloy siyang nagbibigay ng sarap na hindi ko pa naranasan kailanman. Hinawakan ko ang buhok niya, hindi ko alam kung itutulak ko ba o hahawakan lang. "Masarap ba, Bianca? Sabihin mo na gusto mo rin," sabi niya sa pagitan ng mga galaw. Parang kutsilyo sa puso ang bawat pagbanggit ng pangalan ni Bianca pero hindi ko magawang itigil siya.

Sa wakas, sumabog ang lahat sa akin. Napahalinghing ako nang malakas, nanginginig ang buong katawan ko sa matinding sarap. Luha ang tumulo sa mga mata ko dahil sa halo ng saya at sakit. Pero sa gitna ng lahat ng iyon, biglang lumabas sa bibig niya ang pangalan na lalong nagdurog sa akin. "Bianca... Bianca, yes... Ikaw lang, Bianca."

Bigla akong nanlamig. Parang binuhusan ng yelo ang buong katawan ko. Tumayo siya mula sa pagkakaluhod, nahiga sa kama, at agad na natulog habang paulit ulit na binabanggit ang pangalan ni Bianca. Naiwan ako sa dulo ng kama, hubad at luhaan, tulala sa nangyari. Hindi niya alam na ako ang kasama niya. Sa lasing na utak niya, si Bianca ang babaeng hinahalikan at hinahawakan niya.

Tumayo ako nang dahan dahan at kinuha ang damit ko. Habang sinusuot ko ito, ramdam ko ang hapdi sa bawat galaw. Parang binugbog ang katawan at puso ko sa unang gabi pa lang. Bakit ganito? Bakit kahit sa pinakamalapit na sandali, ako pa rin ang invisible? Hinawakan ko ang tiyan ko. Baka may nangyari na sa loob ko na magpapabago sa lahat. Isang lihim na maaaring maging sandigan ko balang araw.

Lumapit ako sa kama at tinitigan siyang natutulog. Kahit ganito kalupit niya, mahal ko pa rin siya. Pero ngayon, mas galit ako sa sarili ko dahil nagpaubaya ako. "Hindi mo ako kilala kahit nasa tabi mo ako, Travis. Lahat para kay Bianca," bulong ko habang pinupunasan ang luha ko.

Bigla siyang gumalaw sa pagkakahiga. Binuksan niya nang bahagya ang mga mata at hinawakan ang kamay ko. "Bianca, huwag kang aalis. Protektahan mo ako kay Luciana. Siya ang masama," sabi niya bago muling natulog.

Parang sinaksak ako sa dibdib. Hinila ko ang kamay ko at umatras. Hindi ko na kaya. Naglakad ako papunta sa pintuan ng silid. Bago ako makalabas, narinig ko ang mahinang boses niya mula sa kama.

"Bianca... mahal na mahal kita. Huwag mo akong iwan ulit."

Ang mga salitang iyon ang nagpatigil sa akin. Humarap ako sa kanya, puno ng galit at sakit na hindi ko na mapigilan. "Gising ka na, Travis! Ako si Luciana! Ako ang asawa mo ngayon dahil tinakasan ka ni Bianca!" sigaw ko habang lumalapit ulit sa kama.

Ngumiti siya nang mahina, ang mga mata ay puno pa rin ng alak at ilusyon. "Kung si Luciana ka, bakit parang si Bianca ang lasa mo? Umalis ka na. Hindi kita kailangan dito."

Ang mga salitang iyon ang lalong nagpatumba sa akin. Paano ko haharapin ang bukas na may ganito siyang iniisip? At paano kung talagang bumalik si Bianca para kunin ang lahat, kasama na ang lalaking akala ko ay akin na?