3

"Hoy Luciana gumising ka diyan! At magluto ka ng breakfast ko dahil walang maid sa bahay natin maliban sayo. Pagsilbihan mo ang asawa mo!"

Bigla akong napabalikwas sa pagkakatulog sa couch dahil sa malakas na sipa ni Travis sa kinauupuan ko. Punong puno ng galit ang boses niya habang nakatayo sa harapan ko na parang hari na handang magparusa. Kusang gumalaw ang mga paa ko para tumayo kahit punung puno pa ng antok at sakit ang katawan ko mula sa nangyari kagabi.

"Ano ba Travis bakit mo ako ginising nang ganito," sagot ko habang kusang inaayos ang damit ko na gusot na gusot. Hindi siya sumagot agad. Tinitigan niya lang ako na parang basura na nakaharang sa daan niya.

Ramdam ko ang hapdi sa balikat ko kung saan siya sumipa kanina pero mas masakit ang pagkakatawag niya sa akin na parang katulong lang.

"Huwag kang mag reklamo. Ikaw ang asawa ko sa papel pero sa bahay na ito ikaw ang maglilingkod. Magluto ka na bago pa ako magalit nang todo," utos niya habang tinuturo ang kusina. Walang choice ako kundi sumunod. Pumunta ako sa kusina na nanginginig ang mga kamay. Buksan ko ang ref at kumuha ng bacon, itlog at nagsaing ng kanin para sa simpleng almusal. Habang nagluluto ako iniisip ko kung paano ko siya kakausapin tungkol kagabi pero alam kong wala siyang maalala dahil lasing siya.

Matagal kong hinintay na bumaba siya mula sa kwarto. Nang marinig ko ang yabag niya sa hagdan lumabas ako para tingnan siya. Tahimik siyang umupo sa mesa at nagsimulang kumain nang walang salita. Hindi niya ako nilingon kahit isang beses. Parang wala ako sa silid na iyon.

"Travis ano ang nangyari kagabi sa atin," tanong ko habang iniabot ko ang kape na iniinit ko. Gusto kong malaman kung may alaala siya kahit konti. Baka sakaling magbago ang tingin niya sa akin pagkatapos ng lahat.

Hindi siya sumagot. Hinigop niya ang kape at biglang ibinuga iyon sa harapan ko. Mainit na tumalsik ang likido sa mukha ko at sa damit ko. Napahawak ako sa mesa dahil sa pagkabigla.

"Wala ng init at ang tabang. Anong klaseng kape ya!," sigaw niya habang tumatayo nang padabog. Galit na galit ang mukha niya habang kinukuha ang coat niya. "Ikaw talaga walang kwenta sa lahat ng bagay. Kahit simpleng kape hindi mo magawa nang tama. Umalis na ako papunta sa opisina at huwag mo akong abalahin buong araw."

Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng luha ko habang pinupunasan ang mukha at damit ko gamit ang towel sa kusina. Mainit pa rin ang balat ko mula sa kape pero mas mainit ang sakit sa dibdib ko.

"Bakit mo ako ginaganito Travis. Ako ang asawa mo pero parang ako ang pinakamalaking pagkakamali mo," sabi ko habang sinusundan siya patungo sa pintuan.

Humarap siya sa akin bago lumabas. "Asawa? Ikaw ang kapalit lang dahil nawala si Bianca. Huwag mong kalimutan iyon. Ikaw ang dahilan kung bakit ako nagdurusa ngayon. Kung hindi ka sumabat sa kasal namin baka kasama ko na siya ngayon."

Ang mga salitang iyon ang lalong nagdurog sa akin. Nagdesisyon ako sa sarili ko na hindi na ako magpapakita ng kahinaan sa harap niya. Kumuha ako ng basahan at nilinis ko ang mesa kahit nananakit ang mga kamay ko. Habang naglilinis ako narinig ko ang tunog ng sasakyan niya na umaalis. Naiwan ako mag isa sa malaking bahay na iyon na parang bilangguan.

Pagkatapos kong linisin ang lahat umupo ako sa couch kung saan ako natulog kanina. Hinawakan ko ang tiyan ko at naalala ko ang posibilidad na buntis ako mula sa nangyari kagabi. Isang bagay na maaaring maging sandigan ko. Pero paano ko sasabihin sa kanya kung ganito siya ka galit sa akin.

Bigla akong nag isip tungkol sa nakaraan. Noong bata pa kami at iniligtas ko siya sa bagyo sa La Union. Hindi niya alam iyon dahil si Bianca ang nag angkin ng lahat. Kung alam niya lang siguro iba ang turing niya sa akin. Pero ngayon parang imposibleng mangyari iyon.

Tumayo ako at naghanap ng paraan para magpalakas. Nagluto ako ng sarili kong pagkain kahit wala akong gana. Habang kumakain ako iniisip ko ang mga plano ko para sa sarili ko. Hindi ko na hahayaan na ganito na lang ako lagi. Kailangan kong mag aral tungkol sa mga bagay na maaaring magbigay sa akin ng lakas balang araw.

Maya maya pa may kumatok sa pintuan. Isang katulong mula sa labas ang pumasok na may dalang mga gamit. "Ma'am Luciana may ipinadala po si Sir Travis na damit para sa inyo pero sinabi niyang huwag kayong aalis sa bahay nang walang permiso niya."

Kinuha ko ang mga damit pero ramdam ko ang pagkaalipin sa bawat salita. "Bakit ganito ang utos niya. Ako ba talaga ang asawa niya o alipin lang," tanong ko sa katulong pero umiwas ito ng tingin at umalis agad.

Naiwan akong mag isa ulit. Naglakad ako sa salas at nakita ko ang lumang bracelet sa aking pulsuhan. Hinawakan ko ito nang mahigpit. Ito ang tanging alaala na nagpapaalala sa akin kung sino talaga ako. Ang babaeng nagligtas sa kanya pero invisible pa rin.

Habang nag iisip ako biglang tumunog ang telepono sa bahay. Kinuha ko ito at narinig ko ang boses ni Mama. "Luciana ano ang nangyari sa kasal. Bakit ka pa rin nandyan at si Bianca ang nawawala pa rin."

"Mama ikaw ang nagpilit sa akin na pumalit. Ngayon ako ang nagdurusa dito dahil galit na galit si Travis sa akin," sagot ko habang nanginginig ang boses ko. Gusto kong sumigaw sa kanya pero pinigilan ko ang sarili ko.

"Huwag kang mag reklamo. Dapat magpasalamat ka dahil binigyan ka ng pagkakataon na maging asawa niya. Alagaan mo siya at baka sakaling magbago ang isip niya tungkol sa iyo," sabi niya bago ibaba ang telepono.

Parang dagdag sakit ang bawat salita niya. Nagdesisyon ako na magsimulang magplano para sa sarili ko. Habang si Travis ay nasa opisina ako naman ay maghahanap ng paraan para matuto ng mga bagay tungkol sa cosmetic science na lihim kong pinag aaralan noon pa. Kumuha ako ng notebook at nagsulat ng mga ideya.

Isang bagong revelation ang dumating sa akin nang makita ko ang isang lumang sulat ni Bianca sa mesa. Kinuha ko ito at binasa. Doon nakasaad ang mga kasinungalingan niya tungkol sa aksidente na isinisi sa akin. Galit na galit ako pero ginamit ko ito bilang gasolina para maging malakas.

"Hindi na ako magiging mahina pa," sabi ko sa sarili ko habang tinatago ang sulat. Ito ang magiging ebidensya ko balang araw.

Nang magtanghali na may dumating na mensahe sa telepono mula kay Travis. "Huwag kang aasang babalik ako ng maaga. Manatili ka sa bahay at maghintay ng utos ko."

Ang mensaheng iyon ang nagpakita ng power shift sa amin. Siya ang may kontrol pero ako naman ay magsisimulang magtayo ng sarili kong lakas nang palihim. Habang naglilinis ako ng ibang bahagi ng bahay bigla akong naduling sa sahig dahil sa pagod. Tumayo ako agad at nagpatuloy kahit nananakit ang katawan ko.

Maya maya pa may ibang tawag ulit. Si Kiel Diaz ang nasa kabilang linya na hindi ko inasahan. "Luciana kumusta ka diyan. Narinig ko ang nangyari sa kasal. Kung kailangan mo ng tulong sabihin mo lang sa akin."

Hindi ko alam kung paano niya nalaman pero ang boses niya ay puno ng pag aalala. "Kiel bakit ka tumawag. Alam mo bang galit na galit si Travis sa akin at parang alipin niya ako dito," sagot ko habang tinitiyak na walang nakikinig.

"Huwag kang mag alala. Nandito ako para tulungan ka. Huwag mo lang sabihin kay Travis na tumawag ako," sabi niya bago magpaalam. Ang tawag na iyon ang nagbigay sa akin ng bagong pag asa pero dinagdagan din ng takot dahil baka malaman ni Travis.

Nagpatuloy ako sa araw ko na puno ng gawain. Nagluto ako ng hapunan kahit hindi pa siya umuwi. Habang naghihintay ako iniisip ko ang lahat ng pagmamahal ko sa kanya na unti unti nang nagiging sakit. Obsesibo pa rin ang nararamdaman ko pero mas possessive na ang galit ko sa sarili ko dahil nagpaubaya ako kagabi.

Nang dumating si Travis sa gabi tahimik siyang pumasok at umupo sa mesa. Inihain ko ang pagkain nang walang salita. Kumain siya nang mabilis at pagkatapos ay tumayo.

"Ang sama ng lasa ng ulam mo. Bukas siguraduhin mong mas masarap o baka hindi ka na makatulog sa couch kundi sa labas," sabi niya habang umaakyat sa kwarto.

Hindi ko na kinaya. Sinundan ko siya at humarap sa kanya sa hagdan. "Travis kailan mo ba ako titigilan sa ganito. Ako ang nagliligtas sa iyo noon pero hindi mo alam dahil bulag ka kay Bianca."

Bigla siyang huminto at humarap sa akin. "Ano ang sinasabi mo. Ikaw ang sinungaling dito. Umalis ka na sa harapan ko bago pa kita saktan nang todo."

Ang mga salitang iyon ang nagbago sa relasyon namin nang lalo. Mas lalong lumalim ang galit niya at mas lalong nagiging desisyon ko na labanan siya sa paraang lihim.

"Travis isa lang ang hinihiling ko. Bigyan mo ako ng pagkakataon na patunayan na ako ang totoo," sabi ko habang nakatingin sa mga mata niya na puno ng poot.

Ngumiti siya nang mapait at sumagot. "Pagkakataon? Ikaw ang magbabayad sa lahat ng kasalanan mo.