Chapter 5

Ang kadiliman ng pantry ay nagsilbing tahimik na saksi sa isang emosyong matagal nang kinikimkim at pilit na ibinabaon sa limot. Walang ibang maririnig sa loob ng masikip na espasyong iyon kundi ang mabilis, mabigat, at nagkakarerang paghinga nilang dalawa. Ang mga labi ni Lorenz ay dumampi sa kanyang noo, sa kanyang mga pisngi, pababa sa kanyang mga labi—isang halik na hindi naghahanap ng panandaliang aliw, kundi isang halik na puno ng desperasyon, galit sa mapait nilang tadhana, at matinding pangungulila.

Napasandal si Patricia sa malamig na pader ng pantry. Naramdaman niya ang panlalamig ng mga sementadong hamba sa kanyang likuran, ngunit hindi niya alintana ang lamig na iyon dahil sa nakakapanatag at nakakapasong init ng presensya ng binata na nakatayo sa kanyang harapan. Bawat paghinga nito ay parang isang mainit na hangin na nagbibigay ng buhay sa matagal nang namatay niyang pag-asa.

Pumulupot ang mga nanginginig na braso ni Patricia sa batok ni Lorenz. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, pakiramdam niya ay mayroon siyang kakampi. Mayroong isang taong nakakakita sa kanya hindi bilang isang asawang binili para magbigay ng tagapagmana, kundi bilang isang babaeng karapat-dapat ingatan. Tinugon niya ang bawat halik nito nang may parehong uhaw sa pagmamahal. Habang pilit nilang itinatago ang mga sarili mula sa mga matang maaaring makakita sa kanila sa loob ng malaking mansyong iyon, naramdaman ni Patricia ang matipuno at maingat na kamay ni Lorenz na gumapang patungo sa kanyang baywang, hinihila siya palapit upang mas lalo pa siyang maramdaman.

Napapikit si Patricia nang maramdaman ang magaspang ngunit maiinit na daliri ng binata na pumulupot sa kanyang bewang, nagbibigay ng kakaibang kuryente na gumapang hanggang sa kanyang gulugod.

"Lorenz..." garalgal at puno ng takot na bulong niya nang bahagyang huminto ang binata upang pareho silang makakuha ng hininga. "P-Paano kung may pumasok... paano kung hanapin ako ni Joel? Paano kung makita niya tayo rito?"

Sa pagbanggit pa lamang niya sa pangalan ng kanyang malupit na asawa, tila isang malamig na tubig ang ibinuhos sa nag-aalab na damdamin ng binata. Biglang natigilan si Lorenz. Ang mabibigat nitong paghinga ay tumatama sa balat ni Patricia, ngunit naramdaman niya ang biglaang pagtigas ng mga kalamnan nito. Huminga ang binata nang napakalalim at marahas na ipinikit ang mga mata, pilit kinokontrol ang nag-aalborotong sistema at ang matinding galit na namumuo sa kanyang dibdib. Humigpit ang hawak nito sa baywang ni Patricia, hindi para saktan siya, kundi tila ayaw siyang bitawan kahit isang segundo.

"Hindi rito," paos at seryosong utos nito, ang boses ay nanginginig sa pinipigilang emosyon. Inayos nito ang nagusot na damit ni Patricia at mahigpit, ngunit buong lambing na hinawakan ang kanyang nanginginig na kamay. "Hindi kita itatago sa isang masikip at malamig na kwarto na parang may ginagawa tayong marumi at malaking kasalanan. Hindi kita itatrato na parang isang pagkakamali na kailangang ilihim sa dilim. You deserve better than this, Patricia. You deserve to be respected."

Bago pa man makapagsalita si Patricia o makapag-isip ng isasagot, iginiya na siya ni Lorenz palabas sa likurang p***o ng kusina. Madilim sa labas. Ang kalangitan ay nababalot ng makakapal at maiitim na ulap, at nagsimula nang bumuhos ang malamig, mabagsik, at malakas na ulan. Ang malalaking patak nito ay mabilis na humampas sa kanilang mga balat at bumasa sa kanilang mga damit, ngunit walang pakialam ang dalawa.

Hinawakan nang mahigpit ni Lorenz ang kamay niya, guiding her through the darkness of the mansion's sprawling backyard. The cold rain bit into her sensitive skin, turning her pale, but Lorenz's hand was a burning anchor—a steady, unwavering force keeping her grounded. Tumakbo sila sa gitna ng malakas na ulan patungo sa servant's quarters na matatagpuan sa dulong bahagi ng malawak na lupain ng mga Lazaro.

Naririnig ni Patricia ang sariling tibok ng puso na tila nakikipag-unahan sa malalakas na kulog na dumadagundong sa kalangitan. Bawat pagkidlat ay nagbibigay ng panandaliang liwanag, ipinapakita ang malaking pigura ng mansyon sa kanilang likuran na tila isang dambuhalang halimaw na nagbabantay sa kanyang mga galaw. Kung mahuhuli sila ni Joel ngayon, alam niyang katapusan na niya. Alam niyang sisirain siya nito nang buong-buo. Pero habang nakatingin siya sa malapad na likod ni Lorenz, na buong tapang na hinaharap ang ulan at pilit siyang pinoprotektahan mula sa lamig ng hangin gamit ang sarili nitong katawan, isang bagay lang ang naging malinaw sa kanyang naguguluhang isipan: mas natatakot siyang mawalay sa lalakeng ito kaysa sa harapin ang anumang galit ng kanyang asawa. Handa siyang isugal ang lahat, huwag lang mawala ang nag-iisang taong nagparamdam sa kanya na siya ay buhay.

Sa sandaling makapasok sila sa loob ng maliit ngunit maayos na kwarto ni Lorenz, mabilis na isinara at ini-lock ng binata ang p***o. Ang ingay ng bagyo sa labas ay tila naharang ng mga pader, at ang tanging natira ay ang tunog ng kanilang mabibigat na paghinga.

Nanginginig si Patricia sa sobrang lamig. Basang-basa ang kanyang buhok, at ang kanyang damit ay nakadikit na sa kanyang balat. Ngunit bago pa man siya makaramdam ng hiya, mabilis na kumilos si Lorenz. Kumuha ito ng isang malaki at malinis na tuwalya mula sa lumang aparador at maingat na ibinalot iyon sa mga balikat ng dalaga.

"Magkakasakit ka," nag-aalalang bulong ng binata. Ang mga mata nito ay puno ng sinseridad at pag-iingat, walang kahit anong bahid ng malisya. Kumuha rin ito ng isang malinis na puting t-shirt at isang pares ng cotton pajama pants mula sa kanyang mga gamit at inabot iyon kay Patricia. "Magpalit ka muna. Tatalikod ako. Wag kang mag-alala, hindi kita titingnan."

Tumalikod nga ang binata, nakaharap sa pader habang hinihintay siyang makapagbihis. Sa kabila ng panginginig ng kanyang mga kamay, nakaramdam ng matinding init ang puso ni Patricia. Sa loob ng mansyong ito, sanay siyang utusan, sanay siyang bastusin ng sarili niyang asawa. Sanay siyang tratuhin na parang wala siyang sariling desisyon sa katawan niya. Ngunit kay Lorenz, ang bawat galaw ay may kaakibat na respeto.

Mabilis na nagbihis si Patricia. Ang damit ni Lorenz ay sobrang laki para sa kanya. Ang laylayan ng t-shirt ay umabot hanggang sa kanyang mga hita, at ang amoy ng damit—ang pamilyar at nakakapanatag na amoy ng sabon at mint na madalas niyang maamoy sa binata—ay tila isang mainit na yakap na pumalibot sa kanyang pagkatao.

"T-Tapos na ako," mahinang sabi niya.

Lumingon si Lorenz. Basang-basa rin ito, ang sariling damit ay nakadikit na sa matipuno nitong dibdib, ngunit hindi nito inuna ang sarili. Kinuha nito ang tuwalya at dahan-dahang lumapit sa kanya. Pinaupo siya nito sa gilid ng maliit ngunit malambot na kama. Tahimik na tumayo si Lorenz sa kanyang harapan at maingat na pinunasan ang kanyang basang buhok.

Ang bawat dampi ng tuwalya sa kanyang buhok, ang maingat na paghaplos ng mga daliri ni Lorenz sa kanyang anit upang matuyo iyon, ay nagdala ng isang matinding alon ng emosyon kay Patricia. Hindi niya napigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha. Tahimik siyang umiyak, ang mga balikat ay dahan-dahang umaangat-baba sa bawat paghikbi.

Nang mapansin ni Lorenz ang pag-iyak niya, agad nitong ibinaba ang tuwalya. Lumuhod ito sa harapan niya upang magpantay ang kanilang mga paningin. Hinawakan nito ang magkabilang pisngi niya, ang malalaki at maiinit nitong palad ay pilit na inaalo ang kanyang nagwawalang damdamin.

"Bakit ka umiiyak? May masakit ba sa'yo? Nilalamig ka pa ba?" sunud-sunod at natatarantang tanong ng binata, ang mga mata ay puno ng pag-aalala.

Umiling si Patricia at naglakas-loob na abutin ang mukha ng binata. Hinaplos niya ang basa nitong pisngi. "Bakit ngayon lang kita nakilala, Lorenz?" lumuluhang bulong niya, ang boses ay basag na basag. "Bakit kung kailan ganito kagulo ang lahat... bakit kung kailan basag na basag na ako, tsaka ka dumating? Bakit sa ganitong sitwasyon pa natin kailangang magtagpo?"

Tinitigan siya ni Lorenz, ang mga mata nito ay kasing-dilim ng gabi ngunit nagliliyab sa matinding pagmamahal na ngayon lang ipinakita sa kanya. Yumuko ang binata at marahang hinalikan ang mga luha sa kanyang pisngi.

"Kahit saang buhay, kahit anong sitwasyon, hahanapin at hahanapin kita, Patricia," sagot nito, ang boses ay matatag at punong-puno ng kasiguraduhan. "Hinding-hindi ako magsisisi na nakilala kita. Ang pinagsisisihan ko lang, kung mayroon man, ay ang katotohanang hinayaan kitang masaktan sa kamay ng iba nang ganito katagal. Sana... sana maaga kitang nahanap para hindi ka na umiyak nang ganito."

"Akin ka na lang, Patricia," garalgal na pakiusap ni Lorenz, ibinabaon ang mukha nito sa palad ng dalaga. Hindi iyon isang utos. Hindi iyon isang pananakot tulad ng ginagawa ni Joel. Isa itong tapat na pagsuko ng isang lalakeng handang ibigay ang buong mundo para sa kanya. "Wag mo na siyang balikan sa isip mo. Wag mo na siyang isipin. Hayaan mo akong burahin ang lahat ng sakit na ibinigay niya sa'yo. Hayaan mo akong alagaan ka."

"Ikaw lang, Lorenz... ikaw lang ang naiisip ko. Wala nang iba," umiiyak ngunit buong-pusong sagot niya.

Dahan-dahang tumayo si Lorenz at iginiya siya upang humiga sa gitna ng kama. Mabilis na nagpalit ng tuyong damit ang binata bago sumunod sa paghiga sa tabi niya. Inayos ni Lorenz ang makapal na kumot, maingat na ibinalot iyon sa kanilang dalawa upang siguruhing walang malamig na hangin mula sa siwang ng bintana ang makakapasok.

Ikinulong siya ni Lorenz sa isang mahigpit, mainit, at protektibong yakap. Isinubsob ni Patricia ang kanyang mukha sa malapad na dibdib ng binata, dinaramdam ang mabilis ngunit kalmadong pagtibok ng puso nito. Ang mga bisig ni Lorenz na nakapulupot sa kanyang bewang ay nagbigay ng isang pambihirang pakiramdam ng kaligtasan na matagal na niyang ipinagdarasal na maranasan.

Walang nangyaring higit pa sa pagyakap at pag-uusap. Walang pagpilit. Walang pagnanasa na naging dahilan para maramdaman niyang isa siyang kagamitan. Sa halip, ibinigay sa kanya ni Lorenz ang pinakamahalagang bagay na kailangan niya ng gabing iyon: kapayapaan. Bawat halik nito sa tuktok ng kanyang ulo, bawat paghagod ng malaking kamay nito sa kanyang likuran, ay unti-unting nagbubura sa limang taong panliliit at pagwawalang-bahala ni Joel.

Sa loob ng tahimik na kwartong iyon, habang nasa labas ay patuloy na nananalasa ang bagyo, nahanap ni Patricia ang kanyang tahanan. Nakapikit siya habang hinahayaan ang sariling malunod sa pakiramdam ng pagiging ligtas.

Matagal silang nakahiga lang doon, nakikinig sa patuloy na paghampas ng ulan sa bubungan at sa malalakas na ihip ng hangin. Patuloy na hinahaplos ni Lorenz ang kanyang buhok, pilit siyang pinapakalma sa bawat paghinga.

"Ilang araw na lang, Patricia. Konting tiis na lang," basag at seryosong bulong ni Lorenz sa gitna ng katahimikan, ang boses nito ay nag-uumapaw sa determinasyon.

Nag-angat ng tingin si Patricia, nakakunot ang noo dahil sa labis na pagtataka. Ang kanyang mga mata ay nagtatanong. "Ano'ng ibig mong sabihin, Lorenz? Anong ilang araw?"

Hinalikan lamang ni Lorenz ang kanyang noo. Nang magtama ang kanilang mga paningin, nakita ni Patricia ang isang kakaibang tapang sa mga mata ng binata—isang tapang na hindi mo aasahan mula sa isang taong nagtatrabaho lamang bilang isang utusan sa isang malaking pamilya. Mayroong nakatagong determinasyon doon, isang matibay na plano, at isang lihim na hindi pa nito kayang sabihin sa kanya sa mga sandaling iyon.

"Just trust me," mahinang sagot ni Lorenz, hinigpitan pa lalo ang pagyakap sa kanya. "Tatapusin ko ang impyernong ito. At kapag nangyari 'yon, kukunin kita... at walang Joel Lazaro ang makakalapit sa'yo kailanman. Ako na ang bahala sa lahat. Hindi na kita hahayaang umiyak muli."

Hindi buong maintindihan ni Patricia ang mga salita nito. Paano siya itatakas ng isang utusan mula sa isang makapangyarihang bilyonaryo na kontrolado ang lahat ng bagay sa buhay niya? Paano nito lalabanan ang yaman at impluwensya ng pamilya Lazaro? Ngunit habang nakatingin siya sa matatapang at mapagmahal na mata ni Lorenz, tumango na lamang siya.

Sa mga oras na ito, hindi na mahalaga kung ano ang plano ng binata. Hindi na mahalaga kung paano nito gagawin ang mga ipinangako nito. Ang tanging mahalaga ay naramdaman niya sa kaibuturan ng kanyang puso na totoo ang bawat salitang binitawan nito. Handa siyang magtiwala. Handa siyang isuko ang natitira niyang lakas sa lalaking nagpakita sa kanya kung paano tratuhin nang tama. Unti-unti, nakatulog si Patricia nang may payapang ngiti sa mga labi, nababalot ng init at pag-ibig sa gitna ng malamig na gabi.