Chapter 5

Ang kadiliman ng pantry ay nagsilbing tahimik na saksi sa nag-aapoy na pagnanasa sa pagitan nilang dalawa. Ang mga labi ni Lorenz ay mapusok at nanlalamon, puno ng desperasyon, galit, at matinding pangungulila. Napasandal si Patricia sa malamig na pader, ngunit hindi niya alintana ang lamig dahil sa nakakapasong init ng katawan ng binata na nakadiin sa kanya. Bawat hininga nito ay parang apoy na sumusunog sa kanyang balat.

Pumulupot ang mga braso ni Patricia sa batok ni Lorenz, tinutugon ang bawat halik nito nang may parehong uhaw. Habang pilit nilang itinatago ang mga ungol na kumakawala sa kanilang mga labi, naramdaman ni Patricia ang kamay ni Lorenz na gumagapang mula sa kanyang hita paakyat sa laylayan ng kanyang damit.

Napasinghap si Patricia nang maramdaman ang magaspang ngunit maiinit na daliri ng binata sa kanyang makinis na balat.

"Lorenz..." garalgal na bulong niya nang bahagyang bumaba ang labi nito sa kanyang leeg. "P-Paano kung may pumasok... paano kung hanapin ako ni Joel?"

Sa pagbanggit niya sa pangalan ng asawa, biglang natigilan si Lorenz. Ang mabibigat nitong paghinga ay tumatama sa balat ni Patricia. Huminga ang binata nang malalim at marahas na ipinikit ang mga mata, pilit kinokontrol ang nag-aalborotong sistema. Humigpit ang hawak nito sa kanyang baywang, tila ayaw siyang bitawan kahit isang segundo.

"Hindi rito," paos na utos nito, ang boses ay nanginginig sa pinipigilang pagnanasa. Inayos nito ang damit ni Patricia at mahigpit na hinawakan ang kanyang kamay. "Hindi kita aangkinin nang patago sa isang masikip at malamig na kwarto na parang may ginagawa tayong kasalanan. You deserve better than this, Patricia."

Bago pa man makapagsalita si Patricia, iginiya na siya ni Lorenz palabas sa likurang p***o ng kusina. Madilim sa labas at nagsimula nang bumuhos ang malamig at malakas na ulan. Ang malalaking patak nito ay mabilis na bumasa sa kanilang mga damit, ngunit walang pakialam ang dalawa.

Hinawakan nang mahigpit ni Lorenz ang kamay niya, guiding her through the darkness. The cold rain bit into her skin, but Lorenz's hand was a burning anchor. Tumakbo sila sa gitna ng ulan patungo sa servant's quarters. Naririnig ni Patricia ang sariling tibok ng puso na nakikipag-unahan sa kulog. Kung mahuhuli sila ni Joel ngayon, alam niyang katapusan na niya. Pero habang nakatingin siya sa malapad na likod ni Lorenz na pilit siyang pinoprotektahan mula sa lamig ng hangin, isang bagay lang ang malinaw: mas natatakot siyang mawalay sa lalakeng ito kaysa sa harapin ang galit ng kanyang asawa.

Sa sandaling makapasok sila sa loob at mai-lock ni Lorenz ang p***o ay muli nitong sinakop ang mga labi niya. Wala nang pag-aatubili na hinalukan siya nito. Wala nang takot na may makarinig o makakita sa kanila.

Isinandal siya ni Lorenz sa p***o. Ang mga malalaking kamay nito ay mabilis ngunit maingat na nag-alis ng basang damit ni Patricia hanggang sa tuluyan itong bumagsak sa sahig. Sumunod na hinubad ni Lorenz ang sarili nitong unidorm, marahas na inihahagis ito sa isang tabi na tila suklam na suklam sa kung ano ang nirerepresenta ng telang iyon.

Muling bumungad kay Patricia ang perpektong bulto ng binata lalo na ang malalapad na balikat, matigas na dibdib, at ang mga braso nitong nag-aanyaya ng kaligtasan at init. Binalot siya nito ng isang mahigpit na yakap, pinagsasalubong ang kanilang malamig at basang mga balat na mabilis uminit dahil sa nag-aapoy nilang tensyon.

Binuhat siya ni Lorenz nang walang kahirap-hirap at inihiga sa gitna ng maliit ngunit malambot na kama. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa siwang ng bintana ay mabilis na napalitan ng nakakapapasong init nang gumapang si Lorenz sa ibabaw niya. Tinitigan siya ng binata, ang mga mata nito ay kasing-dilim ng gabi ngunit nagliliyab sa matinding pagmamahal.

"Bakit ngayon lang kita nakilala?" lumuluhang bulong ni Patricia, iniaangat ang kamay para haplusin ang panga ng binata. "Bakit kung kailan ganito kagulo ang lahat... bakit sa ganitong sitwasyon pa, Lorenz?"

Yumuko si Lorenz at marahang hinalikan ang mga luha sa kanyang pisngi. "Kahit saang buhay, kahit anong sitwasyon, hahanapin at hahanapin kita, Patricia. Hinding-hindi ako magsisisi na nakilala kita. Ang pinagsisisihan ko lang ay hinayaan kitang masaktan sa kamay ng iba nang ganito katagal."

"Akin ka na lang, Patricia," garalgal na pakiusap ni Lorenz, hindi isang utos, kundi isang tapat na pagsuko. "Wag mo na siyang balikan. Wag mo na siyang isipin. Hayaan mo akong burahin ang lahat ng sakit na ibinigay niya sa'yo."

"Ikaw lang, Lorenz... ikaw lang ang naiisip ko. Wala nang iba," umiiyak ngunit buong-pusong sagot niya, iniaangat ang sarili para salubungin ang mga labi nito.

Bumaba ang mga halik ni Lorenz mula sa kanyang mga labi, sa kanyang panga, patungo sa sensitibong balat ng kanyang leeg at collarbone. Bawat dampi ng dila at labi ng binata ay nagpapadala ng nakakabaliw na kuryente sa buong sistema ni Patricia. Napaarko ang likod niya at napahigpit ang hawak sa makapal na buhok ni Lorenz nang unti-unti nitong sambahin ang kanyang dibdib, leaving a trail of wet, burning kisses that made her gasp for air. Lorenz didn't just touch her body, he worshipped it. Sa bawat haplos nito, unti-unti nitong binubura ang limang taong panliliit at pagwawalang-bahala ni Joel.

"Lorenz... please," she moaned softly, ang kanyang katawan ay nagmamakaawa na punan ang kakaibang uhaw na ito lang ang nakakapagpawi.

Lorenz's calloused hands expertly mapped every curve of her body, parting her thighs with a gentle but unyielding dominance. Nang tuluyan nang ipasok ni Lorenz ang sarili sa kanya, isang malakas na singhap ang pinakawalan nilang dalawa. Ang pakiramdam ng pagiging isa nila ay napakasarap at napakaperpekto, tila ginawa ang kanilang mga katawan para lamang sa pagkakataong ito.

Lorenz stayed completely still for a moment, his forearms planted firmly beside her head, his broad chest heaving as he looked down at her face flushed with extreme pleasure. Pinunasan nito ang butil ng pawis sa noo niya bago nagsimulang gumalaw.

Mabagal at malalim ang unang mga indayog. Bawat thrust ni Lorenz ay nag-aangkin, sumisigaw ng pagmamay-ari na hindi na kailangan pang idaan sa salita. Napakapit si Patricia sa malalapad na balikat ng binata, sumasabay sa mainit na ritmo nito.

Habang tumatagal, ang mabagal na indayog ay naging mabilis, marahas, at desperado. Ang buong kwarto ay napuno ng halinghing, mabibigat na paghinga, at ang tunog ng dalawang taong nagpapalitan ng pagmamahal na ipinagbabawal ng mundo, sinasabayan ang malalakas na kulog at ulan sa labas. Idiniin ni Lorenz ang kanyang labi sa tainga ni Patricia habang pabilis nang pabilis ang galaw nito.

"Akin ka, Patricia... My wife. My queen," paos na ungol nito.

“Ahh… Lorenz, yes please… ahhh.”

Ang mga salitang iyon ang tuluyang nagtulak kay Patricia sa bingit ng rurok. Sa isang huling, napakalalim na galaw mula kay Lorenz, sabay nilang inabot ang nakakabaliw na sukdulan ng kaligayahan. Napasigaw si Patricia ng pangalan nito, habang isang malakas na ungol ang pinakawalan ni Lorenz habang ibinubuhos ang lahat sa dalaga.

Hinihingal na bumagsak si Lorenz sa tabi niya, ngunit agad din siyang hinatak papasok sa isang mahigpit at protektibong yakap. Ipinulupot ni Patricia ang mga braso niya sa mainit na katawan ng binata. Ipinikit niya ang kanyang mga mata habang dinaramdam ang mabilis na pagtibok ng puso nito laban sa dibdib niya. Kinuha ni Lorenz ang makapal na kumot at maingat na ibinalot iyon sa kanilang dalawa, sinisigurong hindi lalamigin ang dalaga.

Matagal silang nakahiga lang doon, nakikinig sa patuloy na pag-ulan sa labas. Hinahaplos ni Lorenz ang kanyang buhok, pilit siyang pinapakalma.

"Ilang araw na lang, Patricia. Konting tiis na lang," basag ang boses na bulong ni Lorenz sa gitna ng katahimikan.

Nag-angat ng tingin si Patricia, nakakunot ang noo. "Ano'ng ibig mong sabihin, Lorenz? Anong ilang araw?"

Hinalikan lamang ni Lorenz ang kanyang noo, ang mga mata nito ay may nakatagong determinasyon at isang lihim na hindi pa nito kayang sabihin. "Just trust me. Tatapusin ko ang impyernong ito. At kapag nangyari 'yon, kukunin kita... at walang Joel Lazaro ang makakalapit sa'yo. Ako na ang bahala sa lahat."

Hindi buong maintindihan ni Patricia ang mga salita nito. Paano siya itatakas ng isang utusan mula sa isang makapangyarihang bilyonaryo? Ngunit habang nakatingin siya sa matatapang na mata ni Lorenz, tumango na lamang siya. Hindi na mahalaga kung ano ang plano nito.