Chapter 4

Darlene POV

Nabalot ng matinding takot at panlalamig ang buo kong katawan. Mabilis kong hinila ang kumot upang takpan ang aking sarili, habang nanginginig ang aking mga kamay sa labis na pagkabigla.

"Walanghiya ka! Niloko mo ako!" sigaw muli ni Jovert. Nanlilisik ang kaniyang mga mata sa galit at panlulumo. Ang lalaking nahuli kong nakikipaghalikan kay Mia ilang oras lamang ang nakalipas ay ngayon nagwawala sa harap ko, na para bang siya pa ang pinakamalaking biktima sa mundong ito.

"Anong kaguluhan 'to?!"

Ang malamig at maawtoridad na boses ni Matthew ang pumuno sa buong silid.

Napatingin siya sa aming dalawa—kay Jovert na nagwawala at sa akin na nakabalot lamang ng kumot. Sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Mula sa pagiging antok, napalitan iyon ng matinding pagkabigla at disgusto nang unti-unti niyang maunawaan ang sitwasyon.

"What the heck?!" malakas at galit niyang sigaw.

Walang pag-aalinlangan at tila wala nang pakialam sa sarili niyang kalagayan, mabilis siyang bumangon mula sa kama. Agad niyang dinampot ang kaniyang pantalon at polo na nakakalat sa sahig at nagmamadaling nagbihis. Ang bawat galaw niya ay puno ng galit at pagmamadali, na para bang gusto na niyang makaalis sa sitwasyong kinasasadlakan naming dalawa.

"Sir... Matthew..." nauutal kong sambit.

Ngunit walang kasunod na salita ang lumabas sa aking lalamunan.

Napapikit na lamang ako sa matinding hiya.

Tumingin sa akin si Matthew.

Ang mga matang kagabi lamang ay puno ng magulong emosyon ay ngayon ay malamig na parang yelo.

"You..." mariin at malamig niyang saad habang matalim ang tingin sa akin. "Get out. Both of you, get out of my room!"

Nakatayo si Jovert sa tabi ng p***o, nakakuyom ang mga kamao at nakatitig sa akin nang may halong poot at panliliit.

Samantalang ako...

Nakatulala lamang sa gilid ng kama.

Hindi ko alam kung paano haharapin ang sabay-sabay na pagguho ng aking mundo—ang aking trabaho, ang aking reputasyon, at ang huling natitirang piraso ng aking pagkatao.

Nanghihina akong tumayo habang mahigpit na nakabalot sa aking katawan ang kumot. Pilit kong hinanap sa paligid ang aking mga damit na nakakalat sa sahig. Bawat pagyuko ko upang damputin ang mga iyon ay tila isang sampal ng katotohanan sa aking mukha.

"Hindi ka ba talaga nahihiyang gawin 'to, Darlene?!" galit na bulong ni Jovert habang nakatayo pa rin sa may p***o. "Nakalimutan mo na ba na boyfriend mo ako?! Nakipag... sa boss natin?!"

Gusto kong isumbat sa kaniya ang nakita ko sa hallway kanina. Gusto kong isigaw na nahuli ko siyang nakikipaghalikan kay Mia. Ngunit natuyo ang boses ko sa aking lalamunan.

Ano pa bang silbi?

Pareho na kaming nakalubog sa putik.

"I said, OUT!" muling sigaw ni Matthew.

Natapos na siyang magsuot ng kaniyang polo at kasalukuyang isinusuot ang kaniyang mamahaling relo. Hindi man lang siya lumingon sa kinaroroonan ko. Ang kaniyang boses ay punô ng galit at disgusto. Para sa kaniya, isa lamang akong malaking pagkakamali—isang bangungot na dulot ng alak na nais niyang kalimutan sa lalong madaling panahon.

Nang maisuot ko ang aking damit, kahit baliktad at gusot-gusot pa, mabilis kong pinunasan ang mga luhang walang tigil sa pagpatak. Nanginginig ang aking mga binti habang mabagal akong naglakad patungo sa p***o.

"Sir Matthew... I'm... I'm sorry..." nauutal kong sambit, desperadong marinig man lang niya ang aking panig.

"Don't speak," malamig at mariin niyang putol sa akin.

Humarap siya sa amin ni Jovert. Ang kaniyang mga mata ay tila bumuo ng isang napakataas na pader na hindi ko na kailanman maaabot.

"Ayaw kong makarinig ng kahit ano mula sa inyong dalawa. Clean yourselves up and leave. At siguraduhin ninyong walang makaaalam sa nangyaring ito."

Mabilis akong lumabas ng silid, kasunod si Jovert na masamang-masama pa rin ang tingin sa akin.

Habang naglalakad ako sa madilim at tahimik na hallway ng hotel, pakiramdam ko'y unti-unting gumuho ang buong mundo ko.

Ito na marahil ang katapusan ng lahat—

ng aking trabaho,

ng aking simpleng buhay,

at ng pangarap na minsan kong inakalang maaari palang maging totoo.

"Pagbabayaran mo ang ginawa mo sa akin!" sigaw ni Jovert kasabay ng isang marahas na sampal na halos nagpaling sa aking mukha. "Ang lakas ng loob mong iputan ako sa ulo sa hitsura mong 'yan!"

Napasapo ako sa aking pisngi habang umuuga ang aking paningin. Ang hapdi ng sampal ay tila humahaplos sa buo kong katawan, ngunit mas masakit ang katotohanang ako pa ang nagpumilit na humingi ng tawad sa kaniya.

"Maghiwalay na tayo!" galit niyang sigaw bago mabilis na tumalikod.

"J-Jovert... sorry..." naghahabol kong tawag habang patakbong sumusunod sa kaniya sa madilim na pasilyo. "Nalasing lang ako... hindi ko sinasadya..."

Ngunit bago ko pa man siya maabutan, bigla siyang humarap at marahas akong sinabunutan.

"Aah!"

Napatingala ako sa matinding sakit habang mahigpit niyang hawak ang aking buhok.

"Huwag ka nang sumunod sa akin! Nakakadiri ka!" nagngingitngit niyang sigaw. "Ang lala mo! Nilagyan mo pa siguro ng gamot ang inumin ni Sir para lang patulan ka sa ganyang hitsura mo!"

"Hindi! Hindi totoo 'yan!" umiiyak kong tanggi habang walang tigil ang pag-agos ng aking mga luha. "Hindi ko magagawa 'yon..."

Ngunit bago pa man niya ako muling masaktan, isang mabilis na pigura ang sumugod mula sa likuran.

BOGSH!

Isang malakas na suntok ang dumapo sa mukha ni Jovert.

Napabitaw siya sa aking buhok at napaatras sa lakas ng tama.

"Hayop ka! Wala kang hiya!" galit na sigaw ni Andy.

Ang bakla naming kasamahan na palaging masayahin at palabiro ay ngayon nag-aapoy ang galit. Hindi na siya nagdalawang-isip at muling sinugod si Jovert. Sunod-sunod ang kaniyang mga suntok at tulak habang pilit siyang inilalayo sa akin.

Kasabay nito, mabilis naman akong nilapitan ni Bea.

"Darlene! Diyos ko, Darlene!" umiiyak niyang sambit habang mahigpit akong niyakap at inalalayan.

Nanghihina na ang buo kong katawan.

Parang nawala ang lahat ng lakas sa aking mga binti.

Unti-unti akong napaluhod sa malamig na sahig ng pasilyo, habang tulala lamang sa kaguluhang nangyayari sa aking harapan.

Ang hapdi ng aking pisngi.

Ang sakit ng aking anit.

At ang pusong tuluyan nang nadurog...

Lahat ng iyon ay sabay-sabay na lumamon sa akin, habang tahimik akong umiiyak sa gitna ng dilim at kahihiyan.