Club in Tokyo

Xanthie's POV

Alam mo yung masakit? When you lose everything and realize na hindi titigil ang pag-ikot ng mundo dahil unti-unti nang gumuguho ang sa'yo.

Patuloy pa rin ang buhay ng lahat. At tanging mundo mo lang ang nasa ganoong sitwasyon.

Sa paligid ko, may mga magkasintahang naghahalikan sa gilid ng kalsada, habang ang iba naman ay naglalakad nang magkahawak-kamay, may matatamis na ngiti sa mga labi. Sa loob ng mga restaurant, maririnig ang tawanan ng mga pamilyang nagsasalo-salo, tila walang ibang iniisip kundi ang kasiyahang dulot ng gabing iyon.

Tokyo was alive with lights and music.

The city was beautiful, vibrant, and full of life.

Pero bakit pakiramdam ko ako lang ang unti-unting nilalamon ng kadiliman?

'Bakit?'

I asked myself that question, even though I already knew the answer.

Pumasok ako sa isang club kung saan malakas ang tugtog at sari-saring ilaw ang nagsasayawan sa paligid, kasabay ng indak ng mga taong tila walang bukas na kailangang isipin.

Sa club.

I'm not here to dance. Hindi ako katulad nila na kayang kalimutan ang lahat sa pamamagitan ng pagsabay sa musika at pagtawa kasama ang mga kaibigan.

Andito ako para lunurin sa alak ang lahat ng nangyari ngayong araw.

At kahit alam kong hindi nito mababago ang kahit ano, gusto ko pa ring subukan.

Kanina lang, halos hindi magkasya sa mukha ko ang ngiti habang naghahanda para sa business meeting na pinakahihintay ko. For the first time, someone had shown interest in the products our farm had been producing for years.

Akala ko, ito na ang simula ng pagbabago.

Ito na ang pagkakataong matagal naming hinihintay.

Kaya ibinuhos ko ang lahat sa business proposal ko. Ilang beses kong inayos ang presentation, sinuri ang bawat detalye, at tiniyak na maipapakita ko kung bakit karapat-dapat bigyan ng pagkakataon ang mga produkto namin.

I wanted everything to be perfect.

Hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa pamilya ko at sa sakahang patuloy naming pinagsisikapang mapanatili.

I had so much hope.

And perhaps that was my first mistake.

I took a shot of vodka and slammed the small glass against the black marble table.

The burning sensation traveled down my throat, but I barely reacted. Mas masakit pa rin ang bigat na nakadagan sa dibdib ko na hindi mapawi ng alak.

I stared at the empty glass for a moment before motioning for another.

"Another one, please."

Dahil kung hindi ko kayang baguhin ang nangyari ngayong araw, kahit papaano, gusto kong makalimot. Kahit sandali.

My phone vibrated in my pocket; hinugot ko ito at tiningnan kung sino ba itong kanina pa nagse-send ng message at kanina pa nag-missed call.

Kath: 13 missed calls.

Kath sent 20 messages.

“I'm fine,” reply ko sa message niya na hindi ko naman binasa.

At tumawag na nga na naman siya. Walang gana kong pinindot ang answer button at hinintay kong magsalita.

“Hoy! Gaga! Anong nabalitaan ko na buntis ‘yung girlfriend mong haliparot?!”

Bungad ni Kath sa akin na may matinis na boses at nanggagalaiti ang mukha sa galit.

“Hindi mo ba ako iko-congratulate? Magiging tatay na ‘ko,” sagot ko na nakangisi, na lalong ikinalukot ng kaniyang mukha.

“Siraulo! Hindi naman nilalabasan ‘yang daliri mo!” aniy,a na nakangiwi at mukhang iiyak na.

“I can't control her, okay? Hindi ko hawak ang isip niya. She knew how much I loved her, and I can't do anything if she found someone else who could give her what she wanted that I couldn't.”

“Xan, that's not—”

“I'm not going to beg her to stay, Kath.” I let out a small laugh, swirling the vodka in my glass. “If she doesn't love me anymore, then I have to accept that. Ang sakit lang isipin na habang pinaplano ko ang future namin, may iba na pala siyang kasama sa pagbuo ng kaniya.”

For a moment, neither of us spoke.

“Hindi mo kailangang magpanggap na okay ka lang sa harap ko,” she finally said.

I pressed my lips together.

“I know, Kath. I know.”

“Umuwi ka na, Xan. Please. Hindi ko kayang panoorin kang sirain ang sarili mo dahil sa babaeng hindi marunong magpahalaga sa 'yo.”

“I'm fine, Kath. I'll call you tomorrow, okay?”

“Xanthie—”

Pinatay ko ang tawag.

For the first time that night, I couldn't think of anything else to say.

Because the truth was, I could accept that she no longer loved me.

What I couldn't understand was how someone who once promised to stay could leave me feeling like I had never mattered at all.

“Another vodka,” sabi ko sa bartender.

“Are you sure you need another one?”

Napalingon ako sa aking gilid para tingnan kung sino itong may lakas ng loob na tanungin ako.

Isang lalaking nakasuot ng black button-down shirt at nakatupi ang sleeves sa kanyang braso.

There was something composed about him, something that seemed out of place in a club filled with people who had already forgotten the world outside.

I raised an eyebrow. “Do you always concern yourself with strangers?”

Tiningnan niya ako at muling nagsalita. “Only when they look like they're trying to forget something.”

Napatawa ako ng paak. “Then stop looking.”

Imbes na umalis ay hinila niya ang bakanteng upuan at umupo sa tabi ko.

I studied him for a moment, trying to decide whether he was annoying or simply confident.

“I’m Tynan,” pakilala niya sa sarili. “What's your name?”

Nagsalubong ang kilay ko sa tanong niya. Pero wala naman sigurong masamang magpakilala at kumausap ng hindi mo kilalang tao sa hindi mo kilalang lugar.

“Xan,” sagot ko sa kanya at muling ibinaling ang aking paningin sa baso kong hawak at nilagok iyon.

For the first time that night, I found myself looking at something other than the bottom of my glass.

And that was probably my second mistake.

“Xan,” ulit niya, parang sinusubukan kung paano bigkasin ang pangalan ko. “Short for something?”

“Why? Are you planning to put it on a missing person's report?”

Napatawa siya. “Depends. Should I be worried if you suddenly disappear?”

“Only if you plan to look for me.”

“Interesting.”

Umirap ako at inabot ko ang baso ko, pero saka ko lang napansing ubos na pala ang laman nito.

“Another one?” tanong niya.

“Are you going to stop me again?”