ANMELDENXanthie's POV
“It's not my place to tell you what to do.” Sumulyap siya sa bartender. “But maybe you should drink some water first.” Tinitigan ko siya nang walang gana. “Do you always act like this?” “Like what?” tanong niya. “Like you care,” sagot ko habang nakatitig sa kaniya. Bahagyang nawala ang ngiti sa mga labi niya bago siya sumandal sa upuan. “Not always," tanging sagot niya. For some reason, mas matagal ko siyang pinagmasdan pagkatapos niyang sabihin iyon. Maybe it was the alcohol. Maybe it was the exhaustion. Or maybe sawa na lang akong ubusin ang buong gabi sa kakaisip sa isang taong pinili na ang iba. “Are you here alone?” tanong ko. “Business trip. I don't know many people in Tokyo.” Tumingin siya sa akin. “What about you?” Napabuga ako ng hangin bago sumagot. “Same. Also here for business. It didn't go very well.” “I'm sorry," he said. Natawa ako sa sinabi niya. “Don't be. Hindi naman ikaw ang tumanggi sa proposal ko.” “Then someone made a mistake.” Napatawa ako dahil hindi ko inaasahan ang sagot niya. “You don't even know what I was proposing.” “Fair point.” Nagkibit-balikat siya at muling sumilay ang maliit na ngiti sa kaniyang mga labi. At doon ko napagtanto na hindi ko kailangang pilitin ang sarili kong makipag-usap sa kaniya. After that, we talked about insignificant things. Nothing too personal. Nothing about the people who had disappointed us or the lives waiting for us outside the club. Maybe that's why it felt so easy. He was a stranger. Hindi niya alam ang mga pagkabigo ko, ang sakit na nararamdaman ko, o ang future na natatakot akong mawala. And I knew nothing about him beyond his name. For tonight, that was enough. Nang mag-alok siyang ihatid ako sa hotel, saglit ko siyang pinagmasdan. “Can I ask you something, Tynan?” “Go ahead," aniya. “What if I don't want to be alone tonight?” tanong ko na seryosong nakatitig sa kanya. His gaze held mine, pero hindi siya lumapit o nag-assume na alam na niya ang ibig kong sabihin. “Then tell me what you want, Xan," masuyo niyang sabi. Napalunok ako nang maramdaman ang katahimikang namamagitan sa amin. “One night,” sabi ko. “No promises. No expectations. And no questions about who we are when the sun comes up.” Ilang sandali niya akong pinagmasdan bago sumagot. “Are you sure that's what you want?” Tumango ako. “I'm sure.” “Then one night,” sagot niya. “But if either of us changes our mind, we stop. No explanations needed.” Iniabot ko ang kamay ko sa kaniya. “Deal.” Tinanggap niya ang kamay ko. Mainit ang palad niya sa ibabaw ng sa akin. And for the first time that evening, hindi ko na inisip si Alyanna, ang failed business meeting, o ang farm na naghihintay sa akin pag-uwi ko. All I could think about was the stranger holding my hand—and the decision I was about to make. The next thing I knew, I was standing in front of my hotel room with Tynan beside me. Hindi ko alam kung dahil ba sa alak kaya parang ang bilis ng lahat, o dahil ilang oras ko nang pilit tinatakasan ang mga problema ko. But one thing was certain. I was the one who had agreed to this. I fumbled with my key card before finally opening the door. “Just so we're clear,” sabi ko habang binubuksan ang pintuan, “this is only for tonight.” He met my gaze. “I remember.” “No asking about my personal life. No exchanging numbers. And no expectations after this.” “Anything else?” tanong niya. I narrowed my eyes at him. “You're surprisingly calm about this.” “Would you prefer that I panic?” tanong niya, nakangisi. Napatawa ako nang mahina. “You're annoying.” “And yet, you brought me here.” Umirap ako at pumasok sa silid, iniwang bukas ang p***o para sa kaniya. “Are you coming in or not?” He smiled faintly bago pumasok. And when the door clicked shut behind us, the rest of the world finally felt far away. For once, I didn't want to think about tomorrow. Lumapit sa akin si Tynan at marahang hinawi ang ilang hibla ng buhok na tumatakip sa mukha ko. Ilang sandali kaming nagtitigan, na para bang pareho naming hinihintay kung sino ang unang kikilos. Then he leaned in and kissed me. Mainit ang dampi ng mga labi niya sa akin, ngunit hindi nagtagal ay bahagya siyang lumayo upang tingnan ako sa mga mata. He didn't say a word, but the question was there. 𝘚𝘪𝘨𝘶𝘳𝘢𝘥𝘰 𝘬𝘢 𝘣𝘢? Sa halip na sumagot, hinawakan ko ang magkabila niyang pisngi at ako naman ang lumapit upang halikan siya. That was my answer. Isa-isang hinubad ang aming saplot at marahan niya akong inihiga sa aking kama. He's gentle at hindi nagmamadali sa bawat kilos na ginagawa niya. Bumaba ang kanyang mga halik sa aking leeg at dibdib, his lips lingering on my sensitive peak. Napasinghap ako at napaungol nang mahina dahil sa init ng kanyang bibig. Napakapit ako sa kanyang likod at bumaon ang mga kuko sa kanyang balat. He positioned himself above me and dragged his hardened length on my wetness. Marahan niyang ipinasok ang sarili at unti-unting naglaho ang pagitan sa amin. Hinalikan niya akong muli habang marahang gumagalaw sa ‘king ibabaw, giving me a moment to adjust sa kahabaan niya. “Xan,” ungol niya sa pangalan ko. Ungol lang ang nasagot ko sa kanya nang binilisan niya ang paggalaw sa aking ibabaw. Hinalikan ko siya habang patuloy siya sa pag indayog. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. It was comforting underneath him, na para bang hindi lang basta tawag ng laman ang ginagawa namin. Na para bang we already did this before. “Tynan,” bulong ko sa kanyang labi. A low groan rumbled in his chest. “Remember, you're the one who wishes for faster.” Aniya, inilagay niya ang isa kong binti sa kanyang balikat at binilisan ang kanyang paggalaw. Hindi ko na pinigilan ang ungol na kumawala sa aking mga labi sa bawat pagbaon ng kanyang kahabaan sa loob ko. Napasinghap ako na ikinangisi niya. “There?” he asked, at muling isinagad ang kanyang pagkalalaki sa akin na ikinatirik ng mga mata ko. “Yes… Aahhh, Tynan…. Bilisan mo pa,” “As you wish, Xan,” Tanging ungol, mabigat na paghinga, at ang tunog sa tuwing nagtatagpo ang aming katawan ang bumalot sa loob ng aking hotel room. At ang pinaghalong amoy ng aming pabango, it's intoxicating. Hinalikan ko siyang muli at malakas na ungol ang kumawala sa aking labi. My legs wrapped tightly around his waist. At tuluyang nilamon ng sensasyong kanina ko pa pinipigilan. Sumunod si Tynan sa akin hanggang sa rurok at tuluyan kaming natangay ng pagnanasa namin sa isa't isa.Tynan's POVI was halfway through reviewing a contract when I noticed that I had been staring at the same paragraph for several minutes.Hindi naman komplikado ang dokumentong nasa harapan ko. Ilang beses ko na rin itong nire-review, pero hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako makapag-focus.My thoughts kept returning to Xanthie.Mula nang makita ko siya kahapon sa farm, paulit-ulit kong naaalala ang halik namin sa kubo. Hindi ko naman inaasahang ganoon ang mangyayari nang magdesisyon akong bumisita sa kaniya. I only wanted to spend some time with her, but I ended up doing something I had wanted to do for weeks.And I wasn't the only one who wanted it.Naalala ko kung paano siya tumango nang tanungin ko kung maaari ko siyang halikan. Hindi siya umiwas. Sa halip, lumapit din siya sa akin.Napangiti ako habang nakatingin sa dokumento.“Something interesting in that contract?”Napatingin ako sa pintuan nang marinig ang boses ni Ceazar. Nakangisi siyang pumasok sa office ko habang may
Xanthie's POV Hindi ko alam kung ilang beses kong naalala ang nangyari kahapon habang abala ako sa pag-aayos ng mga delivery records sa opisina ng farm. Every time I tried to focus, bumabalik sa isip ko ang mukha ni Tynan habang nakaupo kami sa kubo. Naalala ko kung paano niya ako tinanong kung maaari niya ba akong halikan, kung paano siya naghintay sa sagot ko, at kung paano nagtagpo ang mga labi namin. Napahawak ako sa sariling labi habang nakatitig sa papel na nasa harapan ko. Why did I let him kiss me? Hindi naman ako napilit. Hindi rin niya ako minadali. In fact, binigyan pa niya ako ng pagkakataong magbago ng isip bago tuluyang lumapit. Pero ang totoo, hindi ko naman gustong umatras. I wanted that kiss as much as he did. At iyon mismo ang dahilan kung bakit hindi ako mapakali. “Xanthie?” Napalingon ako nang marinig ang boses ni Kath. Nakatayo siya sa may pintuan habang may hawak na folder. “Are you okay? Kanina ka pa nakatitig diyan sa papel mo. May problema
Tynan's POV I had planned to spend my Saturday reviewing some documents at home. That was until I found myself driving toward Xanthie's farm. Hindi naman talaga kasama sa plano ko ang pagpunta roon ngayong araw. But after exchanging messages with her earlier, I decided to take the opportunity to visit. Pagdating ko sa farm, nakita ko siya sa garden area. Nakasuot siya ng simpleng shirt at maong shorts habang abala sa pag-aayos ng ilang paso. Mukhang hindi niya napansin ang pagdating ko, kaya tahimik akong lumapit. “Good afternoon,” bati ko habang papalapit sa kaniya. Napalingon siya at bahagyang nagulat nang makita niya ako. Sandali pa siyang natigilan bago ngumiti. “Tynan? You're here.” “Didn't I tell you I might visit?” tanong ko habang pinagmamasdan ang reaksiyon niya. “Yes, but I thought you were coming later.” Pinunasan niya ang mga kamay sa suot niyang shorts bago muling tumingin sa akin. “Anyway, welcome.” “Am I interrupting something?” tanong ko habang sinulyapan ang
TYNAN'S POV Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng office ko nang matanggap ko ang notification mula sa social media. Isang larawan ni Xanthie ang lumabas sa feed ko. Kasama niya ang isang babaeng nakilala ko na rin noon, si Hannah. Pareho silang nakangiti habang magkatabi sa isang café. May caption sa ilalim ng larawan na nagsasabing nag-enjoy sila sa kanilang afternoon together. I stared at the photo longer than I should have. I knew they were getting to know each other. Xanthie had mentioned Hannah before, and I had already seen them together sa lobby ng kumpanya. Still, seeing them like that was different. I locked my phone and placed it on the desk. “Problem, couz?” tanong ni Ceazar. Napalingon ako kay Ceazar na kakapasok lang sa office. May dala siyang dalawang kape, at isa roon ay inilapag niya sa harap ko bago tuluyang umupo sa sofa. “None,” sagot ko habang bahagyang umiiling. “Then why do you look like someone just stole your favorite car?” tanong niya,
XANTHIE'S POV “Are you sure you're not going to cancel?” Napatingin ako kay Kath habang inaayos ang buhok ko sa harap ng salamin. Kanina pa siya nakaupo sa gilid ng kama ko, at ilang beses na rin niyang inulit ang tanong na iyon. “Why would I cancel?” sagot ko habang inaayos ang kuwelyo ng suot kong polo. Umiling siya bago nagsalita.“Wala lang. Baka mamaya may biglang delivery na naman o may kailangan kang asikasuhin sa farm.” “Everything is already settled. Mang Joel and the others can handle things for a few hours," paliwanag ko sa kanya. Umakto siyang nagulat bago magsalita. “Wow. May tiwala ka na sa amin.” Napalingon ako sa kaniya at napailing. “Don't make it sound like I don't trust you.” “Sinasabi ko lang.” Tumayo siya at lumapit sa akin. “Anyway, you look good.” Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Simple lang ang suot ko—light-colored polo, dark jeans, at sneakers. Hindi naman ako sanay mag-ayos nang todo para sa isang coffee date, pero ayoko rin namang magm
TYNAN'S POV “Sir, here's the updated report from the farm.” Napatingin ako kay Daniel nang ilapag niya ang folder sa ibabaw ng mesa ko. Kinuha ko iyon at agad na binuksan. “Did they include the revised production schedule?” “Yes, sir. Xanthie sent the complete report early this morning. The operations team has already reviewed it.” Tumango ako habang binabasa ang mga figure. Maayos ang pagkakagawa ng report, gaya ng inaasahan ko sa kaniya. Kumpleto ang inventory, production capacity, at estimated delivery dates. “Tell the team to proceed with the revised schedule. Make sure they coordinate with the farm before confirming the next shipment.” “Understood, sir.” Bago tuluyang makalabas si Daniel, muling bumalik ang tingin ko sa unang pahina ng report. Nandoon ang pangalan ni Xanthie bilang "prepared by. Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang tingnan iyon nang dalawang beses. I closed the folder and placed it beside the other documents. “Anything else, sir?” tano







