로그인Mariing pumikit ang lalaki."Mali ang nakikita ko..."mahina niyang bulong sa sarili.Huminga siya nang malalim.At dahan-dahang dumilat.Ngunit...Nakangiti pa rin si Caelan sa kanyang harapan.Napakurap siya.Isa.Dalawa.Tatlo.Pagkatapos ay kinusot pa niya ang sariling mga mata.Ngunit walang nagbago.Nandoon pa rin ang parehong lalaking naka-suit.At nakangiti pa rin ito sa kanya.Dahan-dahan siyang napalingon sa loob ng apartment.At nakita niyang abala si Vaelisse sa kusina.Parang walang naririnig.Unti-unti siyang natigilan.At saka biglang tumayo."S-Sino ka?!"malakas niyang tanong.Napatingin siya kay Vivi."Vivi!""Sino siya?"Hindi na napigilan ni Vivi ang pagtawa.Matapos humupa ang tawa ay ngumiti ito."Siya ang Daddy ko."Sabay tawa ulit."Daddy?!"Nanigas ang lalaki.At muli siyang napatingin kay Caelan."Ikaw?!""Ikaw ang asawa ni Elisse?""Ang Daddy ni Vivi?!"Halatang gulat na gulat siya.Bahagyang ngumiti si Caelan."Ako nga."Tahimik siyang tumingin sa lalaki.P
Sumimangot si Caelan."Akala ko ba...""Hindi kumakatok ang number three?"Nagkibit-balikat si Vivi."Hindi naman.""Ha?""Hindi siya kumakatok gamit ang kamay."Mas lalo pang kumunot ang noo ni Caelan."Anong ibig mong sabihin?"Ngumiti si Vivi.Ngiting parang may alam na malaking sikreto."Buksan mo.""Para malaman mo."Napabuntong-hininga si Caelan.At tumayo.Tahimik siyang naglakad patungo sa pinto.Tok.Tok.Tok.Muli niyang narinig ang katok.Ngunit kakaiba ang tunog.Parang...Hindi kamay.Wala siyang sinabi.Diretso niyang binuksan ang pinto.Click.Pagkabukas pa lamang—natigilan siya.May isang lalaki sa harap ng pinto.Nakapikit.At paulit-ulit na tumutuktok gamit...ang noo.Tok.Tok.Tok.Napakurap si Caelan.'Ang weird naman ng mga tao rito.'Tahimik niyang naisip.Samantala, nang maramdaman ng lalaki na wala nang tinamaan ang kanyang noo—agad itong ngumiti.Hindi pa rin nakadilat.Sa isip nito—sigurado itong si Vaelisse ang nagbukas ng pinto.Kaya buong kumpiyansa it
Sumapit ang gabi.Unti-unting dumilim ang kalangitan.At sa gitna ng katahimikan ng lungsod ay maliwanag na nakasabit ang buwan.Dahan-dahang huminto ang isang itim na luxury sedan sa parking space sa harap ng isang lumang apartment building.Bumukas ang pinto.At bumaba si Caelan mula sa driver's seat.Kung may makakita sa kanya ngayon—malamang ay hindi sila maniniwala.Ang Chairman ng Valecrest Global Holdings.Ang lalaking may sariling driver.Ay siya mismo ang nagmamaneho ng sasakyan.Kapag kumalat ang eksenang iyon—siguradong magiging headline ito sa loob ng ilang linggo.Tahimik niyang binuksan ang pinto sa likuran.At inalalayan ang dalawang pasahero.Unang bumaba si Vaelisse.Kasunod si Vivi.Masayang-masaya ang bata.Halos hindi maalis ang ngiti sa kanyang mukha.Parang isa sa mga pangarap nito ang natupad.Samantalang si Vaelisse ay napabuntong-hininga lamang.Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya maintindihan kung paano nauwi sa ganitong sitwasyon.At sa huli—iisa lamang
Pagpasok sa loob ng Valecrest Nature Discovery Park, agad na nagsimula ang orientation.Mahigit dalawampung bata ang naroon.At matapos ang maikling pagpapaliwanag, hinati sila sa apat na grupo.Limang bata sa bawat grupo.Bawat grupo ay may sariling guide.At iba-iba rin ang destinasyon.May grupong interesado sa mga halaman.May grupong sa mga insekto.May grupong sa maliliit na hayop.At may grupong para sa environmental exploration.Napunta si Vivi sa Nature Discovery Group.Kasama ang apat pang bata na mahilig magtanong tungkol sa mga hayop at halaman.Tahimik lamang na sumunod si Caelan sa likuran.Siyempre—wala siyang balak ipaalam sa iba ang tunay nilang relasyon.Kaya bago pa magsimula ang tour ay simpleng sinabi niya sa mga guide."Kaibigan ko ang nanay ni Vivi.""Nakisabay lang ako ngayon.""At gusto ko ring mabantayan siya para may maikuwento ako sa Mommy niya mamaya."Wala nang nagtanong pa.Kung tutuusin—lahat ng naroon ay empleyado ng Valecrest.At walang sinumang mag
"Ahem."Inayos ni Caelan ang kanyang upo.At kunwaring walang nangyari.Pagkatapos ay tumingin kay Vivi."Little brother ba ang gusto mo?"Natigilan si Vaelisse.At agad na sumimangot habang pinanlisikan siya ng tingin.Napaisip naman si Vivi."Hmmm..."Pagkatapos ay ngumiti."Pwede rin little sister."Masaya pa itong tumawa.Halos mabulunan na naman si Harvey.At hindi napigilang magsalita."Bakit, Boss?""Balak mo na bang bigyan ng kapatid si Vivi?"Tahimik na sabay na napalingon sa kanya sina Caelan at Vaelisse."..."Unti-unting tumikom ang bibig ni Harvey.At dahan-dahan niyang ginaya ang zipper sa kanyang labi."Zip."Hindi na siya nagsalita ulit.Agad namang iniba ni Vaelisse ang usapan."Vivi.""Hm?""Tapos ka na bang kumain?""Halika na.""Uuwi na tayo.""Baka wala na tayong masakyang bus.""Pero Mommy."Reklamo ni Vivi."Hindi ko pa ubos ang chick—"Hindi na niya natapos.Dahil agad siyang binuhat ni Vaelisse."Salamat sa hapunan, Mr. Valecrest."Magalang nitong sabi.Pagkat
Inikot ni Vaelisse ang kanyang mga mata.At napabuntong-hininga."Sorry, Sir.""Pero marami pa akong—"Hindi na niya natapos ang sasabihin.Dahil agad siyang pinutol ni Caelan."Wag kang mag-alala."Mahinahon ang boses nito."Ako na ang bahala sa manager mo.""Isa pa.""VIP ako ng restaurant.""Sigurado akong papayag sila sa maliit kong request."Natigilan si Vaelisse.At napansin ni Caelan ang mga tinging ibinabato ng ibang waiter.Kaya agad siyang nagsalita."Wag kayong mag-alala.""Natutuwa lang talaga ako sa batang ito.""Gusto ko lang siyang makilala nang mas mabuti.""At gusto ko ring malaman ang ilan tungkol sa kanya."Nagkatinginan ang mga waiter.At unti-unti silang tumango."So... iyon lang pala."Mahinang sabi ng isa.Pagkatapos ay ngumiti ito kay Vaelisse."Elisse.""Samahan mo na muna si Mr. Valecrest.""Mukhang nagustuhan niya talaga si Vivi.""Uupo ka lang naman.""At kakain."Sunod-sunod na tumango ang iba.Bago sila tuluyang tumalikod.Habang palabas ng private room—
Tahimik na naghihintay si Caelan.Habang si Harvey naman ay nakatayo sa gilid na parang bodyguard na nanonood ng pinakaimportanteng usapan sa mundo.Sa wakas—tumingin si Vivi kay Caelan.Kumurap-kurap.At tila pinag-iisipan nang mabuti ang tanong.Pagkatapos ay nagsalita."Daddy.""Hm?""Pwede ka
Tumingala ang bata.Pagkatapos ay kumurap nang ilang beses.At saka dahan-dahang bumitaw sa yakap.Nanatili itong nakatitig kay Caelan.Parang may iniisip.Parang may kinukumpara.Pagkatapos ay ikiniling nito ang ulo.At bigla na lamang tumawa."Sorry po."Masayang sabi nito."Akala ko ikaw ang Dad
Tumayo si Caelan mula sa kanyang upuan.Inayos niya ang kanyang suit.Pagkatapos ay kinuha ang coat na nakasabit sa likod ng upuan."Harvey.""Yes, Boss?""Maghanda ka ng donation."Tumango si Harvey."Magkano?"Kaswal niyang tanong.Parang sanay na siya sa mga ganitong bagay.Ngunit ang sumunod na
Ilang sandali pa ang lumipas.Patuloy na umaandar ang sasakyan sa mga pangunahing kalsada ng Asterion City.Tahimik ang paligid.O mas tamang sabihing—dapat sana ay tahimik.Dahil mula pa kanina ay hindi mapakali si Caelan sa likurang upuan.Minsan inaayos ang kanyang kuwelyo.Minsan ang kurbata.







