Chapter 5

Hindi makapaniwala si Lolo Mikael sa sinabi ni Nevaeh. Ilang beses pa niya itong kinumpirma bago tuluyang naniwala. Pagkatapos, mas lalo pa siyang tumawa nang malakas kaysa kanina.

“Mabuti naman! Buti at nagpakasal ka na,” masayang sabi ng matanda. “Kailan mo dadalhin dito ang asawa mo? Kumain naman kayo dito sa bahay kasama ako na Grandpa mo.”

Maayos na sumagot si Nevaeh. “Sige po, Grandpa. Maghahanap po kami ng oras.”

Pagkatapos ng tawag, ibinaba niya ang cellphone.

Eksakto namang bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok si Sven. Mahahaba ang hakbang nito habang naglalakad papunta sa kanya. Ang tindig niya ay elegante at dignified. Matangos ang ilong, matalas ang kilay, at malinaw ang mga mata.

Talagang napakaguwapo niya. Sandaling natigil ang paghinga ni Nevaeh habang nakatingala sa kanya.

“Nakauwi ka na.” Tumango lang si Sven bilang sagot.

“Naisip kong umuwi muna,” mababa at bahagyang paos ang boses niya. “Newly married tayo. I should at least come home and have dinner with my wife.”

Biglang uminit nang kaunti ang dibdib ni Nevaeh sa narinig.

“Thank you,” mahina niyang sagot.

Naalala niya tuloy ang mga nakaraan. Noong sila pa ni Jeston, kahit may plano silang kumain sa labas, madalas siyang naghihintay sa restaurant nang ilang oras. At kalaunan lang niya nalaman na tinawag pala si Jeston ni Neela.

Kahit simpleng pagbahing lang ni Neela, agad itong dinadala ni Jeston sa ospital sa sobrang pag-aalala.

At si Nevaeh? Palagi siyang naiiwan. Kapag nagtatampo siya, siya pa ang napapagalitan. Sasabihin ni Jeston na masyado siyang maarte at nag-o-overreact.

Pinilit ni Nevaeh na alisin ang mga iniisip na iyon. Isinara niya ang laptop at basta na lang inilapag sa may bay window. Pagkatapos ay tumayo siya at ngumiti nang bahagya kay Sven.

“Hindi mo naman kailangang umuwi agad para lang samahan ako kumain. Okay lang naman talaga.”

Tutal, biglaan lang naman ang kasal nila at pareho lang silang may kanya-kanyang dahilan.

“Natural lang na samahan kita.” Tumingin si Sven sa kanya, kalmado ang boses. “Sinabi ko na sa 'yo. Ang gusto kong marriage ay yung magkasama ang mag-asawa sa iisang bahay… at natutulog sa iisang kama.”

Bahagyang kumalma at uminit ang puso ni Nevaeh sa sinabi nito. Pero hindi niya iyon masyadong pinansin.

Alam niya na likas na mature at responsable si Sven. Hindi ibig sabihin noon ay may espesyal itong nararamdaman para sa kanya.

Tumango siya. “Okay. Maghuhugas lang ako ng kamay, tapos sabay na tayong bumaba para kumain.”

Naglakad siya papunta sa banyo. Tahimik na tinitigan ni Sven ang papalayo niyang likod.

Lalong dumilim ang kulay ng mga mata nito habang nakatingin.

*

Sa ibaba, sa dining room ng villa.

Magkaharap silang dalawa sa isang square na mesa. Ang malambot na ilaw ng chandelier ay bumabalot sa kanila.

Parehong gwapo at maganda ang dalawa, kaya parang isang napakainit at maaliwalas na eksena ang tingnan. Sa ibabaw ng mesa ay may ilang putahe.

Halos lahat ay paborito ni Nevaeh. Nagulat siya nang mapansin iyon. Mukhang pareho pala sila ng taste. Maayos na nakaupo si Nevaeh habang tahimik na kumakain.

Bigla, kumuha si Sven ng isang piraso ng crispy pork at inilagay sa plato niya.

“Paborito mo ito,” sabi niya. “Eat more.”

Napatingin si Nevaeh sa kanya, nagtataka.

“Paano mo nalaman na gusto ko ito?”

Tumingin sa kanya si Sven. Malalim ang mga mata nito habang diretso siyang tinitingnan.

“Kung gusto mong malaman ang isang bagay, hindi naman mahirap alamin.”

Mahinahon ang boses ni Sven, parang natural lang ang lahat. “Mag-asawa tayo. Of course, I’ll take the time to understand you.”

Dahil sa mga salitang iyon, parang biglang sumikip ang ilong ni Nevaeh. Kung gusto talagang makilala ang isang tao, maraming paraan.

Pero si Jeston? Hanggang ngayon, hindi pa rin nito alam kung ano ang mga paborito niyang pagkain o inumin.

Allergic siya sa mangga. Pero minsan, binilhan siya ni Jeston ng mango drink na may maraming mango bits. Yun pala ang paborito ni Neela.

“Sven…”

Bahagyang naging paos ang boses ni Nevaeh.

Mahinang sumagot si Sven. “I’m here.”

Matagal siyang tinitigan ni Nevaeh bago siya nagkaroon ng lakas ng loob na magtanong.

“Hindi mo ba ako dati gusto? Akala ko nga ayaw mo sa akin. Bakit ngayon… bigla kang mabait sa akin?”

Ayaw? Ganun pala ang tingin ni Nevaeh. Unti-unting lumambot ang tingin ni Sven. Bahagya siyang ngumiti, misteryoso iyon.

“Hindi ba dapat lang na maging mabait ang husband sa wife niya?”

Hindi pa rin nasagot nang diretso ang tanong niya. Balak na sana ni Nevaeh na hayaan na lang. Pero biglang nagsalita ulit si Sven.

“Tsaka… dati kasi, masyado kang tanga. Nakakainis tingnan.”

Napatingin si Nevaeh sa lalaki, walang masabi. Hindi na sana siya nagtanong.

Pagkatapos noon, tahimik na lang silang kumain hanggang matapos ang hapunan. Wala nang nagsalita sa kanilang dalawa.

Pagkatapos kumain, umakyat si Sven sa study room.

Pagsapit ng gabi, kumuha si Nevaeh ng thermos na may tsaa na inihanda ni Manang Karen. Naglakad siya papunta sa study at kumatok sa pinto. May gusto sana siyang pag-usapan tungkol sa pagbisita nila sa bahay ng lolo niya. Gusto niyang malaman ang opinyon ni Sven.

“Come in.”

Narinig niya ang mababang boses ni Sven mula sa loob. Binuksan ni Nevaeh ang pinto at pumasok.

Lumapit siya sa mesa at inilapag ang thermos ng tsaa sa kanan ng kamay nito. “Uminom ka muna ng tea.”

“Okay.”

Uminom si Sven ng isang lagok ng tsaa. Mayamaya, bahagya niyang tinaas ang mga mata at tumingin kay Nevaeh. May kakaibang ngiti sa mga mata niya, parang may halong panunukso.

“Mulberry at goji berry tea?” sabi niya. “Mrs. Ferrer… may gusto ka bang ipahiwatig?”

Biglang uminit ang pisngi ni Nevaeh. Naalala niya tuloy ang usapan nila kaninang umaga tungkol sa “tumatayo o hindi.”

Agad siyang nagpaliwanag. “Hindi! Si Manang Karen ang gumawa niyan.”

Pagkasabi niya noon, agad siyang nagsisi. Hindi ba parang masyado siyang nakakaintindi sa ibig sabihin?

Napansin ni Sven ang pamumula ng mukha niya. Para siyang isang maliit na puting kuneho na madaling magulat at nakakaawang tingnan.

Dahil doon, hindi na siya nagpatuloy sa pang-aasar. Parang naawa na rin siya kay Nevaeh.

Biglang tumayo si Sven. Dahil sa tangkad niya, halos matakpan ng anino niya si Nevaeh.

May inabot siyang maliit na itim na velvet box at iniabot iyon sa kanya.

“Para sa 'yo.”

Napakunot ang noo ni Nevaeh.

“Ano ito?”

Tinanggap niya ang kahon at dahan-dahang binuksan. Pagtingin niya sa loob, nagulat siya.

Isang pares ng couple rings ang laman nito. May panglalaki at pangbabae.

Mababa at malalim ang boses ni Sven habang nagsasalita. “Kahapon, nagmadali lang tayo sa pagkuha ng marriage certificate. Ito na lang ang kapalit… parang proposal ring.”

“...Do you like it?”

Masyadong seryoso ang tingin niya habang nagtatanong.

Biglang bumilis ang paghinga ni Nevaeh. Kahit na biglaan lang ang kasal nila, hindi niya maiwasang maapektuhan sa pakiramdam na parang may taong talagang nag-iisip para sa kanya.

Mabilis siyang tumango.

“I like it.”

Hinawakan ni Sven ang kamay ni Nevaeh. Kinuha niya ang diamond ring para sa babae at maingat na isinuksok sa ring finger ni Nevaeh.

“I-suot mo ito palagi,” sabi niya sa medyo utos na tono.

Bahagya siyang yumuko habang ginagawa iyon. Sa ganitong kalapitan, mas malinaw makita ang matalim na features ng mukha niya. Hindi namalayan ni Nevaeh na napigil niya ang paghinga.

Malakas ang tibok ng puso niya. Matagal siyang hindi sumagot kaya napansin iyon ni Sven. Bahagyang dumilim ang tingin nito.

“Ayaw mo ba?”

Agad na umiling si Nevaeh. “Hindi. Gusto ko.”

Doon lang muling naging maayos ang ekspresyon ni Sven. Iniunat niya ang kaliwang kamay niya.

Mahaba at malinaw ang hugis ng mga daliri nito.

“Then… Mrs. Ferrer, ikaw naman ang maglagay ng ring ko.”

Pakiramdam ni Nevaeh ay natural lang na gawin iyon. Maingat niyang kinuha ang ring para sa lalaki at dahan-dahang isinuksok sa daliri ni Sven.

Malambot at makinis ang mga daliri ni Nevaeh. Habang inilalagay niya ang singsing, bahagyang nagdikit ang balat nila.

Dahil doon, biglang naging kakaiba ang hangin sa paligid. Parang may tensyon na hindi maipaliwanag. Biglang hinila ni Sven ang manipis na baywang ni Nevaeh at dinala siya palapit sa dibdib niya. Yumuko siya at tumingin nang diretso sa kanya.

“Next…” mababa niyang sabi. “Hindi ba dapat gawin na natin ang ginagawa ng mag-asawa?”

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Nevaeh. Parang biglang nawalan ng laman ang isip niya. Matagal bago siya nakapagsalita.

“Ano… ano ibig mong sabihin?”

Itinaas ni Sven ang kamay niya.

Ang hinlalaki niya ay marahang dumampi sa malambot na pisngi ni Nevaeh.

Umiikot ang tingin niya, puno ng init.

“Mrs. Ferrer…”

“Don’t tell me… hindi mo pa naranasan ang relasyon ng lalaki at babae?”

Bahagya siyang yumuko, parang hahalikan siya. Pero sa sobrang kaba ni Nevaeh, bigla siyang umatras nang kaunti at napaurong ang ulo.

Napansin ni Sven ang pag-iwas niya. Unti-unting nawala ang init sa mga mata nito. Dahan-dahan niyang binitawan si Nevaeh.

“Okay lang,” sabi niya. “Bibigyan kita ng oras.”

Natigilan si Nevaeh. Ibig bang sabihin… hangga’t hindi siya pumapayag, hindi siya pipilitin ni Sven?

Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya ang lalaking dati niyang iniisip na malamig at mahirap lapitan ay may kakaibang lambing pala.

Hindi niya maintindihan kung bakit. Bahagya siyang yumuko.

“Sorry… hindi pa ako ready.”

Bahagyang ngumiti si Sven. Marahan niyang hinimas ang ulo ni Nevaeh.

“Para sa maliit na bagay, nagso-sorry ka agad?”

“Sinabi ko naman na bibigyan kita ng oras.” Sandali siyang tumigil bago nagdagdag. “Pero… huwag mo akong paghintayin nang masyadong matagal.”

Sa sandaling iyon, parang may kakaibang pakiramdam si Nevaeh. Parang may nag-aalaga sa kanya.

Isang bagay na hindi niya kailanman naranasan kay Jeston. Matagal bago siya tumango.

“Sige.”

Bigla niyang naalala ang sadya niya.

“Ah, by the way…”

“Tungkol pala sa lolo ko. Gusto ka niyang makita. Pwede mo ba akong samahan umuwi para makilala siya?”

“Pwede naman,” sagot ni Sven.

Pero pagkatapos noon, bahagya siyang yumuko palapit sa kanya.

Malalim ang tingin niya habang bumulong sa tabi ng tenga ni Nevaeh.

“Pero… Mrs. Ferrer…”

“Pahingi muna ng kiss?”