Chapter 5

Chapter 5: The Road to the Province

Tahimik ang loob ng sasakyan matapos nilang iwan ang siyudad. Wala nang ingay ng trapiko. Wala nang matataas na gusali. Unti-unti nang napapalitan ng malalawak na taniman at berdeng bundok ang tanawin sa bintana.

Ngunit kahit nagbago ang paligid, hindi pa rin nagbago ang nararamdaman ni Ivan. Mahigpit pa rin ang pagkakakuyom ng kanyang kamao. Ramdam pa rin niya ang init ng galit sa loob ng dibdib niya.

Paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang eksenang nakita niya kanina.

Si Beatrice.

Ang kanyang dating fiancée. Ang babaeng minsang nangakong mamahalin siya habang buhay na ngayon ay masaya na sa piling ng ibang lalaki.

Napapikit siya sandali.

‘So this is how easy it was for her to move on,’ bulong niya sa sarili.

“Ivan?”

Mahinang tawag ng lola niya ang pumutol sa kanyang pag-iisip. Dahan-dahan siyang napalingon kay Doña Isabella.

“Are you okay, apo?” puno ng pag-aalala ang boses nito.

Saglit siyang napaisip gusto niyang sabihin na hindi, na nasasaktan siya, na galit siya. Pero hindi iyon ang Ivan na kilala ng mundo.

“I’m fine,” malamig niyang sagot.

Alam ni Doña Isabella na hindi iyon totoo. Ngunit pinili niyang huwag nang magtanong pa. Sa halip, marahan niyang hinawakan ang kamay ng apo niya. Isang simpleng gesture, pero puno ng pagmamahal.

Hindi nagsalita si Ivan, ngunit hindi rin niya inalis ang kamay ng kanyang. Sa harap ng sasakyan, tahimik lang na nakaupo si Ayesha. Nakatingin siya sa daan, ngunit paminsan-minsan ay napapatingin siya sa rearview mirror. Doon niya nakikita ang mukha ni Ivan.

Ang malamig na ekspresyon. Umiigting na panga. Ang mga matang puno ng galit at sakit. Hindi siya nagtanong. Bilang caregiver, alam niyang may mga sugat na hindi kailangang pilitin pag-usapan. May mga sugat na kailangang hintayin na kusa munang maghilom.

‘Kung nakikita lang ni Anna itong si Sir Ivan, baka naglumpasay na ‘yun sa kilig.’ Naiiling na lang siya sa kanyang naisip.

—-----

Lumipas ang ilang oras ng biyahe.

Unti-unting bumagal ang sasakyan habang papasok sa isang makipot na kalsada na napapalibutan ng puno ng mangga at niyog. Huminto ito sa harap ng isang malaking ancestral house. Isang lumang bahay na gawa sa kahoy at bato, napapalibutan ng malawak na hardin.

Tahimik ang paligid.

Malinis ang hangin at malayo sa ingay ng lungsod.

“We’re here,” sabi ng driver.

Napatingin si Ivan sa bintana.Saglit siyang natahimik. Hindi niya inaasahan na ganito kaganda ang lugar. Hindi pa siya nakakapunta sa lugar na ito kahit kailan. Madalas ang Lola Isabella niya ang dumadalawa sa kanila sa lungsod.

May kakaibang katahimikan dito isang katahimikan na parang kayang pahupain ang magulong isip. Lumabas ang driver at maingat na binuksan ang pinto ng sasakyan. Agad na bumungad ang sariwang hangin. Napapikit si Ivan sandali habang humihinga nang malalim.

Ibang-iba sa amoy ng ospital. Ibang-iba sa siyudad.

“Welcome home, apo,” nakangiting sabi ni Doña Isabella.

Hindi agad sumagot si Ivan, ngumiti na lang siya sa kanyang lola. Tahimik lang siyang tumingin sa bahay sa harap niya. Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang aksidente, nakaramdam siya ng bahagyang katahimikan sa loob ng dibdib niya.

Ngunit mabilis din itong napalitan ng inis nang maramdaman niyang may dalawang taong maingat na nag-aangat ng kanyang wheelchair palabas ng sasakyan.

“I can do it myself,” malamig niyang sabi.

Ngunit hindi siya pinansin ng driver at ng helper. Sanay na sila sa ganitong reaksyon. Tahimik lang na tinulungan siyang makababa. Napahigpit ang hawak ni Ivan sa armrest ng wheelchair. Hindi niya gusto ang pakiramdam na umaasa siya sa iba. Hindi niya gusto ang pakiramdam na mahina siya.

Habang papasok sila sa loob ng bahay, napansin niya ang malinis at maaliwalas na paligid. May malalaking bintana at may sariwang bulaklak sa mesa. May mahinang amoy ng lutong pagkain mula sa kusina.

Biglang kumulo ang tiyan niya. Hindi niya namalayan kung kailan siya huling kumain nang maayos. Ngumiti si Doña Isabella.

“I prepared your favorite dishes,” sabi nito.

Napatingin siya rito.

“Tinola,” dagdag ng matanda.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Ivan. Napansin iyon ni Ayesha. Isang maliit na reaksyon pero malaking pagbabago.

—-----

Pagkatapos ng tanghalian, dinala si Ivan sa kanyang kwarto. Maluwag ito, may malaking kama, may balcony na tanaw ang hardin.

Tahimik. Mapayapa.

Habang inaayos ni Ayesha ang kanyang mga gamit, tahimik lang siyang nakatingin sa kanya. Napansin niya kung gaano ito kaayos kumilos.

Organized. Maalaga. Hindi nagmamadali.

“Why did you accept this job?” malamig niyang tanong.

Napahinto si Ayesha at dahan-dahan siyang napalingon kay Ivan.

“Because it’s my job,” simpleng sagot niya.

Napakunot ang noo ni Ivan. “That’s it?”

Tumango si Ayesha. “Pera, syempre kasama na yun at……’’ tumigil ito saglit at tinignan siya, “dahil naniniwala ako na kaya mong gumaling,” dagdag nito.

Nanlaki ang bahagya ang mata ni Ivan. “Gumaling?” ulit niya.

Tumango si Ayesha. “Yes.”

Tumahimik siya saglit at ilang segundo silang nagkatinginan. Hanggang sa napatawa si Ivan, isang mapaklang tawa.

“You’re optimistic,” sabi niya.

Ngumiti si Ayesha. “Realistic,” sagot niya.

Napatingin siya sa kanyang mga binti na hindi niya maigalaw kahit anong gawin niya. Malalim ang iniisip at pagkatapos ay muli siyang nagsalita.

“What if I never walk again?” Diretsong tanong. Ayaw niyang umasa, dahil mahirap umasa sa isang bagay na alam mong malabo ng mangyari.

Hindi nag-atubili si Ayesha. “Huwag kang masyadong negative Sir Ivan, sabi nga nila sa 100 percent may 10 percent pa o kahit 0.1 percent pa yan at least meron pa,” sagot niya.

Hindi niya sinabi na magiging madali. Hindi niya sinabi na siguradong gagaling siya. Pero hindi rin siya nagsinungaling. Napatahimik si Ivan.

Sa unang pagkakataon, may narinig siyang sagot na hindi puno ng awa. Hindi puno ng takot. Kundi puno ng katotohanan. Dahan-dahan siyang napasandal sa wheelchair. Sa labas ng bintana, tanaw niya ang malawak na hardin.

Sa loob ng kanyang dibdib, may dalawang damdamin na unti-unting nagsisimulang magbanggaan. Galit para sa mga taong tumalikod sa kanya at pag-asa, na dala ng isang babaeng hindi natatakot sa kanya.

Tahimik siyang napapikit. Hindi pa niya alam kung alin ang mananalo.

“Well see.”