บทที่ 30.ตอกย้ำ [NC+]

“อ๊า! พ... พอแล้ว! อื้อ.. ฮื้อ!”

แผ่นหลังเนียนละเอียดแอ่นลงไปเป็นผลทำให้บั้นท้ายกระดกรับแรงกระแทกของเขาพร้อมแรงตอดรัดทุกจังหวะ มือกำรั้งโซฟาแทบขาด ร่างระหงโยกสั่นไม่ต่างจากโซฟาเลยสักนิด

แทนไทถึงกับหลุดคำสบถต่ำๆ ในลำคอเมื่อเห็นแผ่นหลังของเธอแอ่นโค้งรับสัมผัสอย่างไม่ตั้งใจ ท่าทางที่เหมือนกำลังพยายามดิ้นรนแต่กลับเป็นการยั่วเย้าให้เขากระแทกสวนเข้าไปลึกยิ่งกว่าเดิมนับร้อยเท่า

มือหนาที่กำข้อมือเธอไว้ออกแรงกดแน่นขึ้นจนเส้นเลือดบนแขนปูดโปนตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง

เขาเร่งจังหวะเข้ากระแทกบั้นท้ายถี่รัวและหนักหน่วง ทุกครั้งที่เขากระแทกกายเข้าไปจนสุดลำ ความร้อนผ่าวจากภายในตัวเธอก็ยิ่งต้อนรับเขาอย่างเร่าร้อน แรงตอดรัดที่รุนแรงทำให้แทนไทต้องกัดฟันแน่นเพื่อคุมไม่ให้ตัวเองปลดปล่อยออกมาก่อนเวลาที่กำหนด

“ปากบอกให้พอ... แต่ข้างในเธอมันกลับต้อนรับพี่ดีขนาดนี้เนี่ยนะ!?”

“พี่แทน! มันลึก! อึก! อื้อ!”

“ดูเธอสิ... ร้องเรียกหาพี่ออกมาขนาดนี้! ถ้าเธอเงียบล่ะก็... พี่จะกระแทกให้จุกกว่านี้จนเธอไม่มีแรงเดิน!"

เขาลดใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกคลอเคลียอยู่ข้างแก้มแดงระเรื่อของเธอ ก่อนจะจงใจบดเบียดส่วนนั้นเข้าหาจุดกระสันรัวๆ จนร่างเล้กโยกสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องนอนผสมปนเปไปกับเสียงหอบหายใจของแทนไทที่เริ่มขาดห้วง เขากำลังเสพติดความรุนแรงและเสียงครางของเธอจนแทบคลั่ง

“อ๊ายย! พี่แทน! แรงไปแล้วนะ! อ๊า!!”

เจ้าขวัญถึงกับกรีดร้องครางเสียงหลง เรียวขาสั่นระริก ร่างกายเกร็งสุดตัวภายในหดรัดถี่ยิบเพราะใกล้จะถึงฝั่งฝัน

เสียงกรีดร้องนั้นเหมือนเสียงดนตรีที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด แทนไทไม่ได้ยินคำขอร้องของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ในหัวของเขามีเพียงภาพความงดงามที่กำลังสั่นไหวอยู่ใต้ร่าง

แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนเกือบมืดสนิทขณะจ้องมองร่างระหงที่กำลังบิดเร้าและเกร็งค้างเพราะใกล้ถึงจุดหมายปลายทาง

เขาเพิ่มแรงกระแทกเข้าไปอีกเท่าตัว ร่างสูงใหญ่ถาโถมเข้าใส่บั้นท้ายมนอย่างต่อเนื่องไม่มียั้ง แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวตามจังหวะที่โหมกระหน่ำ เขาใช้มือที่ว่างอยู่บีบเค้นสะโพกมนจนขึ้นรอยมือแดงเถือก ราวกับต้องการจะตอกย้ำความเป็นเจ้าของให้ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่จะทำได้

“จะเสร็จแล้วใช่ไหมเมียของพี่... ถ้าเธอแตกใส่พี่... พี่ก็จะไม่ยอมให้เธอหยุดแค่นี้แน่... เตรียมตัวไว้เลยว่าคืนนี้ยาวนานกว่าที่เธอคิด!”

เขากระแทกกายสวนเข้าไปอีกสามสี่ครั้งเน้นๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาครอบครองริมฝีปากอิ่มบดจูบอย่างเร่าร้อนและดุดัน

ลิ้นหนาเกี่ยวพันดูดดื่มรสหวานจากโพรงปากในจังหวะเดียวกับที่เขากระแทกกายครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรงจนร่างกายของเธอเกร็งกระตุกและปลดปล่อยออกมาตามแรงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น

แทนไทกัดฟันกรอดด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านไปทั้งกระดูกสันหลังก่อนจะขยับกายตอกย้ำร่องรอยแห่งความใคร่ไว้ภายในลึกสุดใจ

“อ๊ายยยย! พี่แทน! อย่าข้างในนะ!”

ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

“ซี๊ดดด... แม่งเอ๊ย!... อ่าส์!”

เธียรคำรามลั่นในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะลุจุดสูงสุด ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะดูดกลืนวิญญาณ เขาไม่คิดจะถอนกายออกแม้แต่นิดเดียว ยิ่งเธอพยายามร้องห้าม เขากลับยิ่งกอดรัดเอวบางของเธอแน่นขึ้นจนร่างกายแทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน

สะโพกสอบกระแทกเข้าหาจุดกระสันภายในเป็นจังหวะสุดท้ายอย่างหนักหน่วงและรุนแรง ร่างกายกำยำของเขากระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักที่ร้อนผ่าวเข้าสู่ภายในตัวเธออย่างเต็มเหนี่ยวและไม่เหลือทิ้งไว้แม้แต่หยดเดียว

เขาโหมกายใส่เธอซ้ำๆ อีกสองสามครั้งเพื่อรีดเค้นทุกสัมผัสก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงทาบทับแผ่นหลังเล็กอย่างหมดแรง

“อึก... ฮึ่ม... เจ้าขวัญ...”

เขายังคงแช่กายไว้ภายในตัวเธออยู่อย่างนั้น ความอุ่นร้อนที่เขาส่งมอบให้ยังคงไหลรินอยู่ข้างใน เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของสูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่เธอโปรดปรานสลับกับกลิ่นกายที่โชกโชนไปด้วยเหงื่อ

มือหนายังคงลูบไล้แผ่นหลังของเธอแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมความตื่นเต้นที่เพิ่งจบลง แต่แววตายังคงแฝงไปด้วยความรู้สึกครอบครองที่น่าหวาดหวั่น

“พี่บอกแล้วไง... ว่าเธอเป็นของพี่... ต่อให้เธอร้องห้ามจนเสียงแหบแค่ไหน... พี่ก็ไม่มีวันปล่อยเธอไป”

เสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่ค่อยๆ ปรับระดับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร้องบอกถึงความเหนื่อยล้าของร่างระหงในอ้อมกอด แสงไฟวอร์มไลท์สลัวๆ จากมุมห้องสะท้อนคราบน้ำตาที่ยังคงเกาะพราวบนพวงแก้มเนียนใส

แทนไทขยับกายถอดถอนแก่นกายออกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนขนาบข้าง ดึงรั้งร่างบางมากอดแนบอก เจ้าขวัญซบใบหน้าหวานลงกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกอย่างสับสนและอ่อนแรง

สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าเบาๆ คล้ายจะปลอบประโลม แต่ถ้อยคำคำรามแฝงความหวงแหนและถือสิทธิ์อย่างร้ายกาจนั้น กลับดังตอกย้ำลงในขั้วหัวใจของเธอซ้ำๆ

“พี่แทน...”

เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ ริมฝีปากกระจับที่บวมเจ่อจากการถูกตักตวงความหวานสั่นระริก

หญิงสาวพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายคางมนกลับถูกฝ่ามือร้อนผ่าวประคองให้หันกลับมารับจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากมน

“ห้ามหนีสายตาพี่...”

แทนไทกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคมกริบสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

 “ตื่นมาตอนเช้า เธอก็ยังต้องลืมตามาเจอหน้าพี่... รู้ใช่ไหม?”

เขารวบร่างบางที่สั่นเทาเข้ามาแนบชิดอกยิ่งกว่าเดิม ดึงผ้าห่มผืนเล็กที่พาดอยู่บนพนักโซฟาขึ้นมาคลุมปกปิดเรือนร่างอรชรที่ไร้อาภรณ์

รอยสีกุหลาบเข้มจางๆ ที่ประทับอยู่ตามซอกคอและลาดไหล่เนียน เป็นดั่งตราบาปและพันธนาการที่อสูรกายหนุ่มประทับไว้ เพื่อประกาศกร้าวว่าเธอเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ และไม่มีวันที่จะมีใคร... โดยเฉพาะไอ้หน้าจืดคนนั้น มาลบมันออกไปได้อีกแล้ว

เจ้าขวัญหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาอุ่นๆ ร่วงไหลซึมผ่านแผ่นอกแกร่งของชายหนุ่ม เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความเกลียดชัง แต่เป็นความกลัวและความสับสนตีรวนในอก... กลัวกับสิ่งที่จะต้องเผชิญในวันพรุ่งนี้ ทั้งเรื่องพ่อแม่ ทั้งเรื่องหมอพิชญ์ และกลัวหัวใจตัวเองที่ดันรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดในอ้อมกอดของชายคนที่เพิ่งจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

“ไม่ต้องกลัว...”

เสียงทุ้มห้าวที่เคยดุดัน บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยเอ่ยกับใครแตกต่างจากการกระทำรุนแรงเมื่อครู่ มือหนาเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากกรอบหน้าหวาน

“เรื่องข้างนอกนั่น... พี่จะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด ใครจะมองพี่เลว ใครจะด่าว่าพี่เป็นอันธพาลชั่วช้าแสนเลวยังไงพี่ไม่สนใจ... แต่พี่จะไม่ยอมให้ใครมาพาตัวเธอไปจากพี่อีกแล้ว”

คำมั่นสัญญาที่ดิบเถื่อนทว่าหนักแน่นดั่งสายน้ำใหญ่ ทำให้อารมณ์ไหวระริกในใจของเจ้าขวัญค่อยๆ สงบลง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากดจูบซ้ำๆ ที่มุมปากนุ่ม ลืมเลือนความเจ็บปวดจากบาดแผลของเขาเองจนสิ้น มีเพียงความอบอุ่นและความหลงใหลที่โอบล้อมคนในอ้อมกอดเอาไว้ตลอดทั้งคืน

จนกระทั่งลมหายใจของเจ้าขวัญเริ่มเป่ารดแผ่นอกเขาอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าลูกแมวน้อยหลับสนิทไปเพราะความเหนื่อยล้า

แทนไทค่อยๆ กระชับอ้อมแขนกอดร่างบางไว้แน่น นัยน์ตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานโตที่มองเห็นแสงสีของเมืองหลวงยามค่ำคืน...

วันพรุ่งนี้ พายุลูกใหญ่คงจะพัดกระหน่ำเข้ามาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่สำหรับอสูรกายอย่างเขา ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เขาก็พร้อมจะปกป้องเจ้าหญิงในอ้อมกอดนี้ไว้ด้วยชีวิต