บทที่ 33.เกมล่าของเจ้าชาย

“เจ้าขวัญ! ทำไมพูดกับพี่เขาแบบนั้น!”

คุณก้องเกียรติขึ้นเสียงตวาดอย่างหมดความอดทน

“ขึ้นห้องไปซะ! แล้วอย่าให้พ่อเห็นว่าแกตระบัดสัตย์แอบติดต่อกับไอ้เด็กช่างนั่นอีก ไม่อย่างนั้นพ่อจะยึดโทรศัพท์แล้วย้ายแกไปเรียนต่างประเทศทันที!”

เจ้าขวัญหมุนตัววิ่งร้องไห้ขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเองทันที หญิงสาวผลักประตูห้องเข้าไปแล้วกดล็อกกักขังตัวเองไว้ในความมืด ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้อยู่ข้างเตียงด้วยความหมดหวัง

เธอเหลียวมองออกไปทางหน้าต่างห้องนอน... หน้าต่างที่มองออกไปเห็นบ้านหลังข้างๆ

บ้านของแทนไท...

ภาพแผ่นหลังกว้างที่คุกเข่าบนพื้นปูน ภาพบาดแผลตรงมุมปาก และสายตาเจ็บปวดร้าวราญของอสูรกายหนุ่มที่ยอมรับความผิดทั้งหมดไว้คนเดียว วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเธอ หัวใจดวงน้อยบีบรัดจนปวดหนึบ เธอเพิ่งจะรู้ซึ้งในวันนี้เองว่า ชายหนุ่มคนที่เธอเคยตราหน้าว่าเป็น ‘ปีศาจ’ มาตลอดชีวิต... คือคนเดียวที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอจริงๆ

ในขณะที่ ‘เจ้าชาย’ ที่เธอเคยหลงใหลและพ่อแม่ประเคนให้... กลับเป็นอสูรร้ายที่จ้องจะกลืนกินเธอทั้งตัวราวกับของเล่น

และในเวลานั้นเอง... ที่ชั้นล่างของบ้าน หมอพิชญ์กำลังนั่งจิบชาพูดคุยกับพ่อแม่ของเธอด้วยรอยยิ้ม สายตาคมมองขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านอย่างมีเลศนัย... เกมล่าเหยื่อของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้ว

สายๆ ของวันนั้น เสียงพูดคุยที่ห้องรับแขกด้านล่างยังคงดังเล็ดลอดขึ้นมาให้ได้ยินเป็นระยะ คุณก้องเกียรติและคุณรดานั่งจิบชาคุยกับหมอพิชญ์ด้วยรอยยิ้มและท่าทีเอ็นดู ราวกับได้ลูกเขยในฝันมาอยู่ตรงหน้า ยิ่งเห็นหมอหนุ่มคอยแสดงความห่วงใยและนอบน้อม ผู้ใหญ่ทั้งสองก็ยิ่งวางใจจนหมดสิ้น

“หมอพิชญ์รออยู่ตรงนี้ทั้งคืน คงเหนื่อยแย่เลยนะคะ” คุณรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอาทร

“พอดีวันนี้ป้ากับคุณก้องเกียรติมีนัดคุยธุรกิจกับลูกค้ารายใหญ่ที่ต่างจังหวัดพอดี ต้องออกเดินทางช่วงสายๆ และคงกลับมาถึงดึกๆ นู่นเลยค่ะ”

“จริงครับหมอ...”

คุณก้องเกียรติเสริมขึ้น พร้อมกับหยิบพวงกุญแจสำรองพวงหนึ่งจากลิ้นชักโต๊ะทำงานออกมายื่นส่งให้หมอหนุ่มตรงหน้า

“ลุงฝากดูแลเจ้าขวัญด้วยนะ นี่กุญแจสำรองห้องนอนของน้อง เผื่อยัยขวัญดื้อไม่ยอมเปิดประตูกินข้าวกินปลา... ลุงกับป้าเปิดทางให้แล้ว ปรับความเข้าใจกันให้ได้นะหมอนะ”

ความคิดของผู้เป็นพ่อเป็นแม่ มีเพียงแค่อยากผูกมัดลูกสาวไว้กับผู้ชายที่เพียบพร้อม อนาคตไกลมีหน้าที่การงานเชิดหน้าชูตาอย่างหมอพิชญ์ หากมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ ก็จะได้ไม่เป็นขี้ปากใคร เพราะอย่างไรหมอพิชญ์ก็คือคนที่ครอบครัวเลือกให้ และพร้อมจะยกลูกสาวใส่ตะกร้าล้างน้ำประเคนให้โดยไร้ข้อสงสัย

“ขอบพระคุณมากครับคุณลุง คุณป้า...” หมอพิชญ์ยื่นมือไปรับพวงกุญแจสำรองมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มย่อมนอบน้อม

“ผมจะดูแลน้องขวัญอย่างดีที่สุดครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเลยนะครับ”

เพียงไม่นาน เสียงรถยนต์ของคุณก้องเกียรติก็สตาร์ตเครื่องและแล่นออกจากประตูรั้วบ้านไป ทิ้งให้คฤหาสน์หลังใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงแม่บ้านไม่กี่คนที่อยู่ออกไปทางเรือนรับรองด้านหลัง

หมอพิชญ์ยืนมองทอดสายตาตามท้ายรถของคุณก้องเกียรติจนลับตา รอยยิ้มสุภาพบุรุษแสนดีบนใบหน้าค่อยๆ สลายหายไป กลายเป็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเงียบงันจนน่าขนลุก หมอหนุ่มหมุนพวงกุญแจสำรองในมือเล่นเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสองอย่างใจเย็น

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ค่อยๆ ก้าวตรงมาตามโถงทางเดินชั้นบน ทำเอาเจ้าขวัญที่นั่งกอดเข่าสะอื้นอยู่ข้างเตียงในห้องนอนสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวตัวสั่นระริกด้วยความหวาดผวา นัยน์ตากลมโตจ้องมองไปยังบานประตูห้องที่ล็อกแน่นหนาด้วยความตื่นตระหนก

เธอจำเสียงฝีเท้านี้ได้ดี... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคุณพ่อหรือคุณแม่แน่ๆ

กริ๊ก...

เสียงพวงกุญแจกระทบกันดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ตามด้วยเสียงลูกกุญแจที่ถูกเสียบเข้าไปในช่องล็อก

“ฮึก...!”

เจ้าขวัญยกมือขึ้นอุดปากตัวเองแน่น น้ำตาไหลทะลักออกจากสองเต้าตาด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ร่างบางพยายามถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง

แกร๊ก!

เสียงสลักประตูถูกปลดล็อกออกอย่างง่ายดาย บานประตูไม้หนาหนักค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงของหมอพิชญ์ในชุดทักซิโด้สีกรมท่าที่ยับย่นเล็กน้อย เขายืนพิงกรอบประตูพลางหมุนพวงกุญแจในมือเล่น สายตาคมกริบจ้องมองร่างสั่นเทาของเจ้าขวัญด้วยแววตาของผู้ชนะที่ไร้ซึ่งหน้ากากแสนดีอีกต่อไป

“คุณลุงกับคุณป้าออกไปทำงานข้างนอกกันหมดแล้วล่ะครับ... น้องขวัญ”

หมอพิชญ์เอ่ยเสียงนุ่มทว่าเย็นเยียบ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาในห้องก่อนจะเหวี่ยงประตูให้ปิดลง และกดล็อกสลักจากด้านในอย่างใจเย็น

“ไม่... อย่าเข้ามานะ!” เจ้าขวัญตวาดเสียงสั่นเครือ สองมือไขว่คว้าหาหมอนอิงยกขึ้นมากระชับแน่นแนบอก

“ออกไปจากห้องขวัญเดี๋ยวนี้!”

“จะให้ออกไปไหนล่ะครับ?”

หมอพิชญ์เหยียดยิ้มหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม

“พ่อกับแม่ของน้องขวัญเป็นคนมอบกุญแจห้องนี้ให้พี่เองนะ... ท่านอยากให้พี่ขึ้นมา ‘ปรับความเข้าใจ’ กับขวัญ และคอยดูแลขวัญอย่างใกล้ชิดยังไงล่ะ”

หมอหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกลวกๆ สายตาดุดันและเต็มไปด้วยตัณหาฉายชัดออกมาโดยไม่คิดจะซ่อนเร้นอีกต่อไป

“เมื่อคืนไอ้เด็กช่างนั่นมันมาขัดจังหวะพี่... แถมขวัญยังกล้าดื้อหนีพี่ไปกับมันอีก” หมอพิชญ์กดเสียงต่ำ ย่อตัวลงบนเตียงกดข่มร่างบางเอาไว้

“แต่คืนนี้... จะไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยขวัญได้อีกแล้ว ขวัญเป็นของพี่! และพี่อยากจะรู้นักว่าเมื่อคืนมันทำได้ดีกว่าพี่หรือเปล่า!”

สิ้นคำประกาศกร้าว มือหนาของหมอพิชญ์ก็เอื้อมไปคว้าข้อเท้าเล็กของเจ้าขวัญไว้แน่น ก่อนจะออกแรงกระชากอย่างแรงจนร่างบางไถลลงมาแนบชิดกับตัวเขาที่ทาบทับลงมาทันที

“กรี๊ดดดด!!”

เจ้าขวัญกรีดร้องด้วยความตกใจ พยายามสะบัดขาและใช้สองมือดันอกแกร่งออกสุดแรง แต่หมอพิชญ์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้กับฟูกเตียงเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว

“ฮึก... ปล่อยนะ! ขวัญไม่ชอบแบบนี้! พี่พิชญ์อย่าทำแบบนี้กับขวัญ!”

“ไม่ชอบแบบนี้งั้นเหรอ?”

หมอพิชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะเย็นเยียบชวนขนลุก นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาด้วยความชอบใจ

“แล้วชอบแบบไหนล่ะครับ? ชอบแบบที่ไอ้เด็กช่างนั่นมันป่าเถื่อนใส่หรือไง!”

ยิ่งเห็นเหยื่อดิ้นรนและเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบในตัวหมอหนุ่มก็ยิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ความเจ็บปวดและอาการสะอื้นไห้ของคนใต้ร่างกลายเป็นน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงตัณหา หมอพิชญ์ก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหาย กดน้ำหนักตัวทับร่างระหงเอาไว้แน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก

มือหนาอีกข้างเปลี่ยนมาจับเข้าที่คอเสื้อยืดทรงโอเวอร์ไซส์ เสื้อของแทนไทที่เธออาบน้ำเปลี่ยนมาจากคอนโดของเขาก่อนจะออกแรงฉีกกระชากอย่างแรง

แคว่ก!!

เนื้อผ้าถูกฉีกขาดออกจากกันอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนและผิวขาวผ่อง ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของหมอพิชญ์ กลับเป็นรอยรักสีกุหลาบเข้มหลายจุดที่ประทับเด่นหราอยู่ตามซอกคอและเนินอก!

ภาพตรงหน้าทำให้สติของหมอหนุ่มขาดผึง ความโกรธแค้นและอารมณ์อยากเอาชนะพุ่งขึ้นสูงจนถึงขีดสุด

“เหี้ยเอ๊ย!”

หมอพิชญ์สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด แววตาเต็มไปด้วยไฟแค้น

“มึงยอมให้มันทำขนาดนี้เลยเหรอเจ้าขวัญ! ไอ้เด็กวิศวะเปื้อนฝุ่นนั่นมันดีกว่าเด็กแพทย์อนาคตไกลอย่างกูตรงไหนวะ!!”

“กรี๊ดดดด! ฮือ... พี่แทน! ช่วยขวัญด้วย! พี่แทน!!”