บทที่ 32.กีดกัน

ทว่าความโกรธของคุณก้องเกียรติกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย มันยิ่งพุ่งสูงขึ้นเมื่อคิดว่าไอ้เด็กช่างเปื้อนฝุ่นคนนี้ได้ ‘ย่ำยี’ ผ้าขาวบริสุทธิ์ของครอบครัวเขาไปแล้วจริงๆ!

“แก... ไอ้แทนไท!”

คุณก้องเกียรติถลันเข้ามากระชากตัวเจ้าขวัญดึงไปไว้ด้านหลังของตัวเองทันที ราวกับเธอเป็นของขวัญที่ถูกสิ่งน่ารังเกียจแปดเปื้อน ผู้เป็นพ่อชี้หน้าแทนไทที่ยังคงคุกเข่าอยู่ด้วยมือที่สั่นเทาด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาแดงเกรี้ยวกราด

“คนอย่างมึงน่ะเหรอจะมารับผิดชอบลูกสาวกู!” เสียงทุ้มตวาดด่าประจานลั่นซอย

“เอาน้ำหน้าอะไรมารับผิดชอบ! มึงมันก็แค่ไอ้เด็กอันธพาลไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีพ่อแม่คอยสั่งสอน! คิดว่าการคุกเข่าแบบนี้มันจะชดใช้สิ่งที่มึงทำกับลูกสาวกูได้งั้นเหรอ!”

“คุณลุงครับ...”

“อย่ามาเรียกกูว่าคุณลุง!” คุณก้องเกียรติสวนกลับอย่างไร้เยื่อใย

“ลูกสาวกูมีอนาคต มีหมอพิชญ์ที่เพียบพร้อมรอแต่งงานด้วย! กูไม่มีวันยอมรับไอ้เด็กช่างเปื้อนฝุ่นอย่างมึงมาเป็นลูกเขยเด็ดขาด! ไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านกูเดี๋ยวนี้... ก่อนที่กูจะแจ้งตำรวจจับมึงข้อหากักขังข่มขืน!”

“พ่อ! พี่แทนไม่ได้ทำแบบนั้น! ขวัญ....”

“ขวัญ! ไม่ต้องพูด! เข้าบ้าน!”

คุณก้องเกียรติออกแรงกระชากแขนลูกสาวอย่างแรงโดยไม่ฟังเสียงค้านที่ยังพูดไม่จบ ร่างบางที่สั่นสะท้านถูกดึงให้ถอยร่นไปด้านหลังอย่างไม่ปรานี

เจ้าขวัญสะอื้นไห้จนตัวโยน สายตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองร่างสูงใหญ่ของแทนไทที่ยังคงคุกเข่าอยู่นิ่งๆ บนพื้นปูนแข็ง หัวใจของเธอเหมือนถูกกรีดเป็นชิ้นๆ ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับยอมคุกเข่าถูกพ่อแม่เธอต่อว่าด้วยถ้อยคำใจร้ายเพื่อปกป้องเธอ

“พี่แทน... ฮึก... คุณพ่ออย่าทำพี่แทนเลยนะคะ ขวัญขอร้อง...”

เจ้าขวัญพยายามจะเหนี่ยวรั้ง แต่กลับถูกแม่จับแขนไว้อีกข้างแล้วลากตัวเดินตรงไปยังประตูบ้าน

ทว่าก่อนที่บานประตูจะถูกปิดลง หมอพิชญ์ที่ยืนเงียบมาตลอดก็ก้าวขึ้นมาด้านหน้า เขาปรับสีหน้าให้ดูเจ็บปวดและแสนดีอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาคมฉายความหมองเศร้าและเห็นอกเห็นใจ ราวกับพระเอกผู้เสียสละในละครหลังข่าว

“คุณลุงครับ... คุณป้าครับ...” หมอพิชญ์เอ่ยเสียงพร่ามัว รอยยิ้มเศร้าๆ ระบายบนใบหน้า

“อย่าดุหรือต่อว่าน้องขวัญเลยครับ... ถึงเมื่อคืนน้องขวัญจะพลาดพลั้งไปเพราะความเท่าไม่ถึงการณ์ หรือโดนใครบังคับ... แต่ผม...”

หมอหนุ่มหยุดห้วงคำพูด เว้นจังหวะให้คุณก้องเกียรติและคุณรดาหันมามองด้วยความฉงน ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาพ่อแม่ของเจ้าขวัญตื้นตันจนพูดไม่ออก

“ผมไม่รังเกียจน้องขวัญเลยครับ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมยินดีที่จะแต่งงานและรับผิดชอบดูแลน้องขวัญแทนเองครับ”

“หมอพิชญ์...”

คุณรดาครางชื่อหมอหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ น้ำตาเอ่อคลอด้วยความประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษ

“หมอช่างเป็นคนดีอะไรขนาดนี้... ยอมรับเด็กที่เปรอะเปื้อนแบบนี้ได้ยังไงกัน”

“ขวัญไม่ได้เปรอะเปื้อนครับคุณป้า ขวัญยังคงเป็นเจ้าหญิงของผมเสมอ...”

หมอพิชญ์เอ่ยเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาที่แอบปรายมองไปยังเจ้าขวัญกลับเต็มไปด้วยความถือสิทธิ์อย่างน่าขนลุก

เจ้าขวัญเบิกตากว้างด้วยความช็อก สะบัดหน้าหนีคำโกหกเลวร้ายนั่น แต่เสียงสลักลูกกรงประตูรั้วและบานประตูบ้านไม้แท่นใหญ่ก็ถูกคุณก้องเกียรติเหวี่ยงปิดลงอย่างแรง!

ปัง!!

เสียงประตูที่ปิดกระแทกใส่หน้า ราวกับเป็นกาลเวลาที่ตัดขาดโลกของเจ้าขวัญออกจากแทนไทโดยสิ้นเชิง

และในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่บานประตูจะปิดสนิท หมอพิชญ์ที่กำลังก้าวเท้าเดินตามเข้าบ้านไป ได้ค่อยๆ เหลียวเสี้ยวหน้ากลับมามองแทนไทที่ยังคงคุกเข่าอยู่หน้าประตูรั้ว...

ใบหน้าสุภาพบุรุษแสนดีเหือดหายไปในพริบตา เหลือเพียงมุมปากหยักที่กระตุกยิ้มเหยียดหยันอย่างผู้ชนะ และแววตาสมเพชเย้ยหยันส่งมาให้อสูรกายหนุ่มอย่างเปิดเผย

‘มึงแพ้กูแล้วไอ้เด็กช่าง... ต่อให้มึงได้ตัวมันไป แต่มันก็ต้องตกเป็นของกูอยู่ดี’

สายตาของหมอพิชญ์บอกชัดเช่นนั้น ก่อนที่ร่างของมันจะหายลับเข้าไปหลังบานประตูที่ล็อกแน่นหนา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและสายลมยามเช้าที่พัดผ่านร่างสูงใหญ่

แทนไทยังคงคุกเข่าอยู่นิ่งบนพื้นปูนเย็นชืด นัยน์ตาคมกริบสีเข้มขึ้นจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยความมืดมน มือหนาที่วางอยู่บนหน้าขาเกร็งขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แผลตรงมุมปากไหลซึมลงมาตามสันคางขจากการขบกัดริมฝีปากของเขาเพื่อข่มกลั้นอารมณ์ที่เดือดพล่าน เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดกายเลยสักนิด

หัวใจของเขามันชาและแหลกสลายไปตั้งแต่เห็นหยาดน้ำตาของเจ้าขวัญตอนถูกลากตัวไปแล้ว...

“หึ...”

เสียงแค่นหัวเราะสมเพชตัวเองดังขึ้นแผ่วเบาในลำคอ อสูรกายหนุ่มค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 189 เซนติเมตร สายตาคมกริบจ้องมองคฤหาสน์ตรงหน้าด้วยแววตาที่แปรรูปจากความเจ็บปวด... กลายเป็นไฟแค้นที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

พวกเขาคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ แค่นี้งั้นเหรอ? คิดว่ากั้นกำแพงบ้าน แล้วเอาคำว่า ‘เจ้าชาย’ มาบังหน้า จะหยุดอสูรกายอย่างเขาได้งั้นเหรอ?

‘อยากเล่นบทพระเอกแสนดีนักใช่ไหมไอ้หมอ... ได้! งั้นกูจะเล่นบทปีศาจลากมึงลงนรกให้ดู!’

ภายในบ้านหลังใหญ่ตึงเครียดขึ้นเมื่อผู้เป็นพ่อที่พึ่งจะปิดประตูเดินเข้ามา เจ้าขวัญยังคงก้มหน้านิ่งน้ำตาไหลพราก แต่ก็ยังไม่วายชะเง้อคอมองไปยังทางหน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกต้องอยู่กับหมอพิชญ์ตลอดเวลา! อย่าให้พ่อเห็นแกไปกับมันอีก! ไม่อย่างนั้นแกจะไม่ได้ก้าวขาออกจากบ้านแล้วอย่ามาหาว่าพ่อใจร้าย”

"หนูไม่... ฮึก... พ่อคะ ฟังขวัญก่อน!"

เจ้าขวัญร้องโวยวายทั้งน้ำตา เสียงหวานสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ร่างบางพยายามจะก้าวถอยหลังหนีจากหมอพิชญ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่คุณรดากลับปราดเข้ามากดไหล่ลูกสาวไว้แน่น ใบหน้าของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความเข็มงวดและไม่มีแววใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย

“อย่ามาเถียงพ่อแกนะเจ้าขวัญ!” คุณรดาตวาดเสียงแข็ง

“รู้ไหมว่าหมอพิชญ์เขามีเมตตาและให้เกียรติแกขนาดไหน! ทำเรื่องงามหน้าไว้ขนาดนี้ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเขาคงสะบัดตูดหนีไปนานแล้ว มีแต่หมอพิชญ์นี่แหละที่ยอมเสียสละมาช่วยปกป้องชื่อเสียงของแกกับครอบครัวเรา!”

คำว่า ‘ปกป้องชื่อเสียง’ ราวกับตบหน้าเจ้าขวัญอย่างแรง หญิงสาวสะอื้นไห้จนตัวโยน รู้สึกเหมือนกำลังโดนพ่อแม่ตัวเองผลักลงเหวทั้งเป็น... เหวที่มีเสือสิงห์กระทิงป่าในคราบเทพบุตรยืนรอขย้ำเธออยู่

หมอพิชญ์คลี่ยิ้มอบอุ่นละมุนละไมออกมาทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นไหว้นอบน้อมใส่คุณก้องเกียรติและคุณรดาด้วยท่วงท่าของลูกเขยแสนดีในฝัน

“ขอบพระคุณครับคุณลุง คุณป้า... ที่ไว้วางใจให้ผมได้ดูแลน้องขวัญ” เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

“ผมสัญญาครับว่าจะไม่ทำให้คุณลุงคุณป้าผิดหวัง และจะคอยอยู่ดูแลน้องขวัญไม่ให้คลาดสายตา... จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพาตัวน้องไปทำเรื่องเสื่อมเสียได้อีกแล้วครับ”

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่หมอพิชญ์หันกลับมามองเจ้าขวัญ... ดวงตาคมคายที่เคยอบอุ่นกลับส่องประกายวาวโรจน์ไปด้วยความถือสิทธิ์และชัยชนะอย่างปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มกวนประสาทแผ่วเบาที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็น

‘สุดท้าย... เธอก็หนีพี่ไม่พ้นหรอกเจ้าขวัญ’ แววตาของเขาบอกชัดเช่นนั้น

“ขวัญปวดหัว... ขวัญจะขึ้นห้อง...”

เจ้าขวัญสะบัดตัวออกจากการจับกุมของผู้เป็นแม่ หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บแทบจะจีกลงไปในเนื้อ สติตระหนักรู้ของเธอแทบจะพังทลาย เธอไม่อาจทนมองหน้าชายหนุ่มผู้เสแสร้งคนนี้ได้อีกแม้แต่เสี้ยววินาที

“งั้นเดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่ห้องนะครับน้องขวัญ...” หมอพิชญ์เสนอตัวทันทีด้วยน้ำเสียงอาทร

“ไม่ต้อง!”

เจ้าขวัญตวาดสวนกลับเสียงสูง นัยน์ตากลมโตแดงก่ำจ้องมองหมอพิชญ์ด้วยความหวาดระแวงและเกลียดชัง

“อย่ามาแตะต้องตัวขวัญ!”