Share

บทที่ 7.ปกป้องมาตลอด

last update publish date: 2026-10-01 20:30:31

กลิ่นน้ำมันเครื่องและเศษโลหะในโรงฝึกงานคณะวิศวกรรมศาสตร์ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์คุกรุ่นของแทนไทเย็นลงได้เลย ร่างสูงใหญ่เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายไปรอบตัว

บอลและเจตที่กำลังง่วนอยู่กับการประกอบชิ้นงานเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิท เจตและบอลลอบสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้ได้ทันทีว่าอาการ ‘หมาบ้า’ กำลังกำเริบเพราะเรื่องอะไร

บอลเป็นคนแรกที่ละมือจากประแจ เดินเข้าไปตบบ่าหนาของเพื่อนเบาๆ ฃ

“เรื่องน้องเจ้าขวัญของมึงอีกแล้วดิ?”

เจตที่เดินตามมาสมทบรีบขยี้ซ้ำ “คราวนี้เรื่องอะไรอีกล่ะวะ หรือว่าไอ้หมอหน้าหล่อนั่นมันคาบไปแดกแล้ว?”

“หุบปากไปเลยไอ้สัด!” แทนไทตวัดสายตาคมกริบมองขวางเพื่อนทันที เสียงทุ้มตวาดกร้าว “ได้แดกเหี้ยอะไรล่ะ... กูไม่มีวันยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่”

พูดจบอสูรกายหนุ่มก็ระบายอารมณ์ด้วยการเตะท่อนเหล็กที่ขวางทางเท้าจนกระเด็นไปกระแทกผนังเสียงดังลั่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กอย่างหัวเสีย สองมือหนายกขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าลวกๆ อย่างคนคิดไม่ตก

“มึงชอบน้องมันขนาดนั้น หวงจนแทบจะแดกหัวผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้... แล้วทำไมมึงไม่บอกน้องเขาไปตรงๆ เลยวะ?”

คำถามซื่อๆ ของบอลแทงเข้ากลางใจดำของแทนไทอย่างจัง ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นสัน นัยน์ตาคมที่เคยดุดันหลุบมองพื้นอย่างคนที่ไร้ทางออก ความเจ็บปวดบางอย่างพาดผ่านดวงตาคู่นั้นชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

“มึงคิดว่าพูดไปแล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้วะ... ในเมื่อกูดูเป็นเด็กเหี้ยในสายตาแม่ของยัยนั่น...” แทนไทแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง “และเป็นปีศาจในสายตาของยัยนั่นด้วย”

เจตแค่นหัวเราะออกมาพลางส่ายหน้า “ก็เหี้ยจริง ผู้หญิงก็มีไม่ซ้ำหน้า ควงคนนั้นทีคนนี้ที... แต่ก็นะ ใครจะด่ามึงได้เต็มปาก เพราะมึงแม่งเสือกโสด ที่ไม่ยอมตกลงปลงใจคบใครเป็นตัวเป็นตนสักที ก็เพราะมึงดักดานรอน้องเจ้าขวัญเด็กข้างบ้านคนนี้ไม่ใช่หรือไงวะ”

แทนไทไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างแรง นัยน์ตาคมกริบเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดโฟกัส ทว่าภายในกลับดุดันราวกับกำลังคิดแผนการร้ายบางอย่างอยู่ในหัว บอลเห็นรังสีอันตรายแผ่ออกมาจากตัวเพื่อนก็รีบชี้หน้าเบรกทันที

“เฮ้ยๆ! มึงอย่าได้คิดทำอะไรชั่วๆ เชียวนะไอ้เหี้ยแทน! น้องยิ่งเหม็นขี้หน้ามึงอยู่ ถ้ามึงทำอะไรสิ้นคิดจนต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าทีหลัง พวกกูไม่ปลอบนะเว้ย กูจะเหยียบซ้ำให้จมดินเลยคอยดู!”

แทนไทเงยหน้าขึ้นสบตาบอลพลางพรูลมหายใจหนักหน่วง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น

“ในเมื่อยัยนั่นมองว่ากูเหี้ยนัก... กูก็เหี้ยให้มันสุดไปเลยไม่ได้เหรอวะ? กระชากมากักไว้กับตัวซะก็สิ้นเรื่อง จะได้เลิกไปยิ้มระรื่นให้ไอ้พวกหน้าจืดนั่นสักที”

“มึงบ้าไปแล้วไอ้แทน” เจตส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะพูดดึงสติเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มึงปกป้องน้องเขามาตั้งนานเท่าไหร่แล้ววะ... ทั้งคอยต่อยไอ้พวกหน้าหม้อที่จะเข้ามาจีบ ทั้งยอมมีเรื่องเจ็บตัวเพราะไปขวางไอ้พวกที่คิดไม่ดีกับน้อง มึงเฝ้าทะนุถนอมของมึงมาตั้งแต่เด็กๆ... แล้วมึงจะมาทำลายมันด้วยมือมึงเองเนี่ยนะ?”

คำพูดของเจตราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดโครมเข้าใส่หน้า แทนไทชะงัก ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว...

จริงอย่างที่เจตว่า เขาคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ มาตลอด โดยที่ยัยเด็กโง่นั่นไม่เคยรับรู้เลยสักนิด... ที่เขาต้องกลายเป็นอันธพาลมีเรื่องชกต่อยตอนมัธยมปลาย ก็เพราะไอ้พวกเด็กช่างสถาบันอื่นมันพนันกันว่าจะเข้าหาเจ้าขวัญเพื่อหลอกฟัน เขาบังเอิญไปได้ยินเข้าถึงได้ตามไปสะสางบัญชีเรียงตัวจนมีเรื่องบาดหมางไม่จบไม่สิ้น พวกมันกัดไม่ปล่อยจนเขาต้องตั้งป้อมเป็นคนอันธพาลเพื่อปกป้องเธอ

แต่เจ้าตัวกลับไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย... มีแต่มองว่าเขาเป็นคนเลว และค่อยๆ ตีตัวออกห่างไปเรื่อยๆ ตามคำสั่งของแม่

ความเงียบโรยตัวลงในวงสนทนาชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะพรูลมหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ แววตาดุดันอ่อนแสงลงเหลือเพียงความหนักแน่น

“เออ กูรู้แล้ว...” แทนไทพึมพำเสียงแผ่วแต่มั่นคง “กูรอของกูมาตั้งหลายปี... รออีกหน่อยคงไม่ตายหรอกมั้ง”

เพื่อนทั้งสองเห็นว่าไอ้เสือร้ายยอมหดเล็บและสงบสติอารมณ์ลงได้ ก็พากันเดินเข้าไปตบบ่าแกร่งของแทนไทคนละป้าบสองป้าบเพื่อให้กำลังใจ ก่อนจะสลายตัวแยกย้ายกันไปทำชิ้นงานของตัวเองต่อ ทิ้งให้อสูรกายหนุ่มจมอยู่กับความคิดตัวเอง... ว่าจะทำอย่างไร ถึงจะกระชากหน้ากากไอ้เจ้าชายจอมปลอมนั่นให้เจ้าขวัญตาสว่างได้สักที

               ทว่าความสงบก็อยู่กับอสูรกายได้ไม่นานนัก... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนของโรงฝึกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘เอด้า’ ดาวคณะนิเทศศาสตร์ หญิงสาวที่พ่วงตำแหน่ง ‘คู่ขา’ ซึ่งพยายามจะยกระดับตัวเองขึ้นมาเป็นตัวจริงของแทนไทมาตลอด ร่างระหงในชุดนักศึกษารัดรูปโชว์สัดส่วนเดินเชิดหน้านวยนาดเข้ามากลางวง

“คุยอะไรกันอยู่เอ่ย... หนุ่มๆ หน้าเครียดเชียว บอกเอด้าบ้างสิคะ”

เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยทักทาย ก่อนที่เจ้าของร่างเซ็กซี่จะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมาย แทนไทถอนหายใจพรืด ใบหน้าหล่อคมแสดงความเซ็งออกมาอย่างไม่ปิดบัง เมื่อมือเรียวสวยของหญิงสาวเริ่มลูบไล้จากลาดไหล่กว้าง เลื้อยต่ำลงมาบีบเคล้นที่แผงอกแกร่งใต้เสื้อช็อป

หมับ!

มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือของเอด้า จับรั้งเอาไว้แน่นจนหญิงสาวชะงัก แทนไทตวัดสายตาดุดันมองขวางด้วยความหงุดหงิดที่ยังค้างคา

“มีอะไร?”

น้ำเสียงของเขายังคงเย็นเยียบและไร้เยื่อใยเช่นเคย แต่เอด้าที่ชินชากับความเย็นชานี้กลับยิ้มหวานยั่วเย้า เธอถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งทับบนหน้าขาแกร่งอย่างไม่อายสายตาใคร เรียวแขนเล็กวาดขึ้นโอบรอบลำคอหนา

“ก็เอด้าคิดถึง... เลยมาหา” เธอโน้มใบหน้าสวยเฉี่ยวเข้าไปใกล้ชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเย้ายวนข้างหู “ดูท่าแทนคงจะกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไรมา... ให้เอด้า ‘ปลอบใจ’ ดีไหมคะ?”

แทนไทเอนศีรษะหลบสัมผัสฉวยโอกาสนั้นเล็กน้อยด้วยความรำคาญ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้ปัดมือเธอออกแต่อย่างใด

“ไม่มีอารมณ์” เขาตอบกลับเสียงห้วนจัด

แต่ดาวนิเทศฯ กลับไม่ยอมแพ้ “ไม่เป็นไรค่ะ... เดี๋ยวเอด้าจัดการเอง แทนแค่อยู่เฉยๆ ก็พอ”

ดวงตาคมกริบปรายมองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความเชิญชวนชั่วครู่ ความฟุ้งซ่านเรื่องเจ้าขวัญที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขาต้องการที่ระบาย... หรือไม่ก็แค่ต้องการอะไรสักอย่างมาดึงความสนใจ เพื่อดับความร้อนรุ่มในหัว ชายหนุ่มหันไปมองเพื่อนสนิททั้งสองที่ตอนนี้ทำทีเป็นหันหลัง หยิบจับเครื่องมือทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับฉากตรงหน้า

“ไอ้เจต ไอ้บอล... กูจะไป ‘ธุระ’ เดี๋ยวมา”

คำว่าธุระที่รู้กันดีในหมู่ผู้ชายว่าหมายถึงอะไร ทำให้เจตกับบอลลอบถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

“เออ... จะไปไหนก็ไป”บอลตอบปัดๆ โดยไม่หันมามอง

เมื่อได้รับไฟเขียว เอด้าก็ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เธอหยัดตัวลุกขึ้นยืน รอจนร่างสูงใหญ่ของแทนไทลุกตาม ก่อนจะถือวิสาสะสอดมือควงแขนแกร่งของเขาเอาไว้แน่น หญิงสาวเดินเบียดชิดแนบอิงเคียงคู่เขาออกไปจากโรงฝึกราวกับเป็นคู่รักที่หวานชื่น

ทว่า... คงมีแต่เอด้าฝ่ายเดียวเท่านั้นที่พยายามแสดงออกเช่นนั้น เพราะผู้ชายที่เธอควงแขนด้วย กลับเอาแต่เดินล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึง ขึงขัง และดุดัน เขาปล่อยให้เธอกอดรั้งโดยปราศจากความยินดียินร้ายใดๆ ต่อสัมผัสเย้ายวนนั้นอย่างสิ้นเชิง... ราวกับว่าสิ่งที่เดินออกไป มีเพียงแค่ร่างกายเปล่าที่ไร้หัวใจเท่านั้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   90.รักที่ต้องก้าวต่อ [จบ]

    บรรยากาศยามเช้า ณ โถงประชุมใหญ่ประจำมหาวิทยาลัย อบอวลไปด้วยสายลมแห่งความสำเร็จและเสียงปรบมือกึกก้องสลับกับเสียงประกาศชื่อนิสิตผู้ได้รับเกียรตินิยมอย่างเป็นทางการ“นางสาวพิมพิมล ศรีแก้ว... คณะบริหารธุรกิจ เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง”สิ้นเสียงประกาศทรงเกียรติผ่านลำโพงก้อง ร่างอรชรของเจ้าขวัญในชุดครุยสากลสีเข้มคาดแถบกำมะหยี่สีส้มสว่างประดับพู่ทอง ยืนก้าวออกมารับใบปริญญาบัตรด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจนัยน์ตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ สี่ปีแห่งความทุ่มเทเรียนหนัก การบริหารจัดการระบบการเงินให้อู่ T-Tech และการเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง บัดนี้ได้รับการการันตีด้วยความสำเร็จอันงดงามที่สุดในชีวิตบริเวณลานม้าหินอ่อนด้านนอก คุณก้องเกียรติและคุณรดา ยืนปิติดีใจจนน้ำตารื้น คุณรดาถือช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่คุณก้องเกียรติในชุดสูทสากลภูมิฐานยิ้มกว้างไม่กักเก็บความภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนเดียวเลยแม้แต่น้อย“เจ้าขวัญลูกแม่!” คุณรดาโผเข้ากอดลูกสาวทันทีที่เธอเดินก้าวออกมาจากโถงประชุม “ยินดีด้วยนะลูก! เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... แม่กับพ่อภูมิใจ

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 89. พูดสิว่ารักใคร [NC+]

    เสียงสัญญาณล็อกอัตโนมัติของประตูคอนโดเช่าดังขึ้นเบาๆ แกร๊ก... ตัดขาดโลกภายนอก ความวุ่นวาย และเสียงเครื่องยนต์ยานพาหนะออกไปโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงความเงียบสงบอันอบอุ่นและแสงไฟวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่สาดส่องผ่านโถงทางเดินทว่ายังไม่ทันที่เท้าคู่เล็กของเจ้าขวัญจะได้ก้าวพ้นพรมเช็ดหน้าหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ท่อนแขนแกร่งทรงพลังของแทนไทก็รวบกระชับเอวคอดกิ่วจากด้านหลัง ดึงร่างอรชรเข้าหาแผงอกกว้างอันอุ่นจัดอย่างรวดเร็วและถือสิทธิ์“อื้อ... พี่แทน...”เจ้าขวัญอุทานเสียงหวานพราวระยับ ใบหน้าหวานหมุนกลับมามองอสูรกายหนุ่มในความสลัว ทว่ายังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดต่อ เรียวปากกระจับสีกุหลาบก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่มทันทีสัมผัสจูบแรกตรงบานประตูห้องนอนเต็มไปด้วยความโหยหา อัดอั้น และไฟเสน่หาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน แทนไทบดเบียดองศาจูบอย่างลึกซึ้งหนักแน่น ร่างสูงใหญ่ 189 เซนติเมตรดันร่างบางเข้าชิดบานประตูไม้แท้หนักแน่น ฝ่ามือหนาข้างซ้ายประคองสอดประสานเรือนผมนุ่มสลวยไว้แน่น ขณะที่ฝ่ามือขวาที่หายดีแล้วรวบกุมสะโพกงอนงาม ยกร่างบางขึ้นอุ้มลอยจนปลายเท้าของเธอพ้นจากพื้นเจ้าขวัญยกสองมือเล็กข

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 88. จบเพื่อเริ่มต้นเส้นทางใหม่

    วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างมั่นคง สายลมแห่งอนาคตที่แสนอบอุ่นพัดพาเอาความทรงจำอันขมขื่นในอดีตให้เลือนหาย เหลือไว้เพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่เติบโตและหยั่งรากลึกลงในหัวใจของคนทั้งสองในทุกๆ เย็นหลังเลิกเรียน ภาพที่ชินตาภายในห้องทำงานกระจกของอู่ T-Tech คือการที่แทนไทและเจ้าขวัญนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวยาว โดยมีพิมพ์เขียวแบบบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์โมเดิร์นลักชัวรีแผ่กว้างอยู่บนโต๊ะสองสามีภรรยาในอนาคตช่วยกันละเลียดออกแบบเรือนหอผืนใหญ่ 2 ไร่ด้วยความใส่ใจ ทุกตารางนิ้วถูกรังสรรค์ด้วยความรักและไลฟ์สไตล์ของกันและกัน มีทั้งห้องทำงานการเงินกระจกใสของเจ้าขวัญ สวนหินกว้างสำหรับวิ่งเล่น และโรงจอดรถสปอร์ตขนาดใหญ่ของแทนไท และเพื่อให้รากฐานแห่งอนาคตมั่นคงดั่งปราการเหล็กแทนไทจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็ดเดี่ยว... ชายหนุ่มจัดการประกาศขายทั้งเพนท์เฮาส์หรูคอนโดใจกลางเมืองที่เคยเป็นป้อมปราการและรังรักลับๆ ของพวกเขา รวมถึงบ้านหลังเก่าที่พ่อแม่ของเขาเคยซื้อไว้ข้างคฤหาสน์ของครอบครัวเธอ เพื่อนำเงินทุกบาททุกสตางค์มารวมกับเงินเก็บจากหยาดเหงื่อแรงงาน นำไปทุ่มเทสร้างเรือนหอหลังใหญ่ให้สมบูรณ์แบบที่สุดโดยไม่พึ่งพ

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 87. ที่ดินผืนนั้น...

    ลานปูนกว้างหน้าอู่ T-Tech Performance & Engineering ยามค่ำคืน คึกคักไปด้วยแสงไฟปิงปองวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่ถูกแขวนโยงระหว่างเสาเหล็กโครงสร้างเสียงเนื้อหมูหมักซอสฉ่ำๆ บนเตาปิ้งย่างส่งเสียง ซ่า... พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นคละคลุ้งไปกับไอความเย็นของเครื่องดื่มแช่เย็นจัด เสียงเพลงสกาและร็อกไทยยุค 90s ดังก้องจากลำโพงบลูทูธตัวใหญ่ สร้างบรรยากาศปลดปล่อยความเครียดหลังจากที่พวกเขาทุ่มเทหยาดเหงื่อและอดนอนฟันฝ่า Senior Project มาตลอดหลายเดือน“เห้ยไอ้เจต! มึงย่างหมูหรือมึงเผาถ่านวะ?!” บอลตะโกนลั่นพลางใช้ที่หนีบเหล็กเคาะขอบเตาปิ้งย่างอย่างขำขัน “เกรียมขนาดนี้ถ้าไอ้แทนมันมาเห็น มันจับมึงกรอกน้ำจิ้มแจ่วแน่!”“แดกๆ ไปเหอะ! บ่นชิบหาย!” เจตสวนกลับพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ “กวดข้อสอบวิศวกรรมโครงสร้างยากๆ มาได้ตั้งสี่ปี กระเพาะพวกเรามันทนทานยิ่งกว่าเหล็กเว้ย! แค่หมูไหม้ขอบนิดหน่อยทำเป็นอนามัยไปได้!”พายในชุดเสื้อยืดสีเทาเก๋กางเกงยีนส์ลุยๆ นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติกข้างๆ เจ้าขวัญ หญิงสาวจิบเครื่องดื่มเย็นๆ พลางมองภาพสองหนุ่มเพื่อนสนิทปัญญาอ่อนเคี้ยวหมูกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสั่นหน้ายิ้มๆ“ดูพวกมันส

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 86.ผลลัพธ์โปรเจกต์จบ

    โถงประชุมใหญ่ชั้นสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ คละคลุ้งไปด้วยไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศบรรยากาศตึงเครียดของ ‘วันนำเสนอ Senior Project’ รอบสุดท้ายเสียงฉายสไลด์จากโปรเจกเตอร์ เสียงรันโค้ดแบบจำลองระบบ และการสอบถามคำถามเชิงลึกจากคณะกรรมการอาจารย์ทรงคุณวุฒิ ดังก้องสะท้อนผ่านลำโพงเป็นระยะ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ในชุดสูทสากลสีเข้มเรียบร้อย ต่างนั่งเกร็งและลุ้นระทึกรอคอยผลการประเมินชี้ชะตาการเรียนจบอย่างใจจ่อกระทั่งเสียงปรบมือจากอาจารย์ประธานสอบดังขึ้น...“กลุ่มระบบควบคุมเครื่องยนต์และฮาร์ดแวร์ ระบบเอไอ ประมวลผล T-Tech... ผ่านการนำเสนอด้วยผลการประเมินระดับ A ครับ ยินดีด้วย”สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศอึดอัดถอนทับพลันพังทลายลงในเสี้ยววินาที บอลถึงกับปล่อยโฮออกมาเบาๆ พลางทรุดตัวลงทอดกายกับเก้าอี้บรรยาย ส่วนเจตโผเข้ากอดคอเพื่อนสนิทอย่างกึกก้องด้วยความสะใจ การเคี่ยวเข็ญอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ การทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญาทั้งหมดเพื่อแลกกับชิ้นงานวิศวกรรมอันสมบูรณ์แบบ บัดนี้ได้ดอกผลตอบแทนอย่างงดงามที่สุดแล้ว“กูจบแล้วเว้ยมึง! กูไม่ได้อยู่ปี 5 แล้ว!” บอลปลดเนกไทออกด้วยฝ่ามือสั่นระริก “อาจารย์แกเคี่ยวสัด

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 85. บัญชีคนใหม่ของอู่

    ณ อู่ T-Tech Performance & Engineeringแสงไฟนีออนขาวสว่างภายในพื้นที่ซ่อมบำรุง กลิ่นคราบน้ำมันเครื่องละลายผสมกลิ่นกาแฟสดกรุ่นที่ถูกชงใหม่ เสียงประแจขันน็อตและเสียงพัดลมระบายอากาศดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศดิบเถื่อนของอู่ช่างซ่อมรถเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในเย็นวันนี้ คือร่างอรชรของเจ้าขวัญที่ก้าวเข้าประตูมาพร้อมกับกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กและแฟ้มเอกสารการเงินเล่มโตเจ้าขวัญในชุดนักศึกษารัดรูปสวยสะกดจากคณะบริหารธุรกิจที่ดูเรียบหรูและผ่องใส เธอในลุคสาวนักคิดระบบสายการเงินก้าวตรงไปยังห้องทำงานกระจกติดแอร์ที่อยู่มุมด้านในอู่ ห้องที่เมื่อก่อนเคยเป็นเพียงที่เก็บลังอะไหล่และกองเอกสารยุ่งเหยิง ทว่าบัดนี้กลับถูกแทนไทปัดกวาดเช็ดถูและติดเครื่องปรับอากาศอย่างดี จัดโต๊ะทำงานไม้แท้ตัวกว้างพร้อมเก้าอี้ดูดซับหลังนุ่มนวลไว้รอต้อนรับเธอโดยเฉพาะ“เชี่ย... ซีอีโอตัวจริงก้าวเท้าเข้าบริษัทว่ะพวกมึง!”บอลที่กำลังนั่งแคะเมล็ดทานตะวันอยู่ตรงเคาน์เตอร์อุทานขึ้นเสียงดัง รีบเด้งตัวขึ้นยืนตรงและโค้งคารวะแบบเกินจริง“ยินดีต้อนรับท่านประธานฝ่ายการเงินครับ! คืนนี้อู่เราจะมีงบซื้อบะหมี่ถ้วยยี่ห้อแพงของเก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status