Mag-log inMalalim akong napasinghap bago napabuga ng hangin.
“Kailan ba ako nagbiro sa ’yo, sir?” tugon ko naman, bago naibaba ang tingin ko mula sa namumungay niyang mga mata pababa sa mapula niyang mga labi. Napansin kong napalunok siya ng laway dahil gumalaw ang kanyang Adam’s apple. Humakbang pa siya palapit sa akin kaya mas lalo akong kinabahan. “Kung ’yan ang gusto mo,” saad niya, sabay mabilis na hinablot ang baywang ko. I was so shocked dahil sa lakas ng pagkakahila niya sa akin, nauntog ako sa matigas niyang katawan. God. Ganito pala katigas ang katawan niya. Nakakahiya mang aminin, pero sa kabila ng bigat ng damdamin ko, naramdaman ko ang kakaibang init na gumapang sa akin. Sunod niyang ginawa, mabilis niyang itinaas ang baba ko at walang pag-aalinlangan niyang siniil ang aking mga labi. Madiin, mainit at mapusok ang kanyang mga halik. Hindi pa nga ako naka-react sa mapusok niyang halik, naramdaman kong nabuhat niya na ako at pinaupo sa mesa. “Let us seal our deal, right now. Let’s fúck here in my office, Yeon Na,” dagdag pa niya sa mariing tinig bago muling nagpatuloy sa paghalik sa akin na may panggigigil. Muling gumapang ang kamay niya but this time, it was roaming beneath my fitted skirt. Walang pag-aalinlangan niya akong inangkin sa loob ng kanyang opisina. Wala man kami sa kama, pero sapat ang lamesa niya para maisakatuparan ang gusto namin pareho. Sinunod ko lahat ng gusto niya. Ito naman ay kagustuhan ko at kusang loob kong ibinigay ang aking katawan sa kanya sa loob ng kanyang opisina. Isinantabi ko muna ang hiya ko sa boss ko. Hindi ko muna inisip kung anong magiging tingin niya sa akin pagkatapos nito. Isinantabi ko ang mga posibilidad na magkailangan kami kapag magkakatagpo ang landas namin sa labas ng opisina o magkasama habang may mga matang nakatutok sa amin. Alam kong hindi maiiwasan ang awkwardness, pero hindi ko iyon iindahin. Pagkatapos ng 12 minutes, he finally reached his peak. Tahimik ang paligid pero ramdam ko ang bigat ng paghinga naming dalawa. Habang nasa likuran ko siya, nakahawak ang isa niyang kamay sa buhok ko. Napatayo ako, inayos ko ng bahagya ang sarili ko bago ko naisipang muling harapin siya. Kitang-kita pa rin sa mukha niya ang pamumula dahil sa katatapos naming pàgkakaniig. Medyo magulo ang buhok niya, naka-unbutton na lahat ng butones ng polo shirt niya, at medyo disheveled ang itsura niya pero mas lalo siyang naging kaakit-akit sa paningin ko. Muli niya akong hinalikan sa labi. Tumugon naman ako kaagad, walang pag-aalinlangan. Muli kaming nagpalitan ng mga mainit na halik, pero ngayon ay mas banayad, mas may halong pag-iingat. “Seryoso ka nga talaga sa sinabi mo, Yeon Na,” usal niya pagkahiwalay niya sa mga labi ko. Medyo paos ang boses niya. “Dahil hindi ka umangal sa ginawa ko,” dagdag pa niya. Mahina naman akong natawa sa sinabi niya. Halatang hindi pa rin siya makapaniwala na kusang-loob kong ibinigay sa kanya ang aking sarili. “Mr. CEO, can we do the séx frequently?” pang-iiba ko ng usapan, pero nanatiling diretso ang tono ko. Muli siyang nagseryoso. Nawala ang ngiti sa labi niya. Tumitig siya sa akin na para bang binabasa niya ang nasa isip ko. “I’m not backing out. I want to get pregnant. I want you to be the one to get me there. I need you to be my sperm source until it happens,” ani ko habang nakatitig pa rin sa mga mata niya. Maingat ang tono ko ngunit walang paligoy-ligoy. "I know you don’t want children, and that’s fine. Don’t worry—I won’t hold the baby against you, and I’ll never ask for child support. If I get pregnant soon, I’ll resign without warning and quietly disappear from this company," I added, seriously. Alam ko kung anong hinihingi ko. Hindi ito simpleng kasunduan. Pero malinaw sa isip at puso ko kung bakit ko ito ginagawa. Sandali siyang natahimik. Parang binabasa niya muli ang aking mga mata. Parang gusto niyang tuklasin kung totoo nga ba ang narinig niya mula sa akin. Parang ang daming tanong na gusto niyang sabihin sa akin pero hindi niya alam kung ano ang uunahin niyang itatanong. “I could see the vengeance burning in your eyes,” malumanay na saad niya habang nakatutok pa rin sa mga mata ko. "Is this your way of striking back at the cruel things your ex-husband said? That you're infertile, that your uterus is useless because you can't get pregnant—is that why you asked me to be the one to get you pregnant?" hinuha niya. Napatango naman ako dahil natumpak niya ang gusto ko. Hindi ko na kailangang magsalita pa. Tiningnan ko lang siya nang diretso, sapat na iyon para kumpirmahin na tama siya. “You chose me not just because I won’t chase you for the kids, but because I’m your ex-husband’s brother. Am I right?” dagdag pa niya. Muli naman akong napatango. Dahil tama naman siya. Henry cheated with my sister, so tama lang na ang kapatid niya ang maging tatay ng anak ko. Hindi lang ito tungkol sa paghihiganti. Gusto ko lang ipamukha kay Henry kung gaano siya kaliit, gaano siya kawalang-kwentang tao. Kapag nabuntis ako ni Sire, isasampal ko sa kanya na mas mayaman, mas gwapo, mas matangkad, mas lamang sa lahat ang tatay ng anak ko kaysa sa isang katulad niyang ugok na anak sa labas ni Cesario Vemeer, ang Chairman ng Vemeer Company. Kahit kailan ay hindi siya itinuring na anak ng Chairman kahit magkadugo sila. Si Sire lamang ang itinuring nitong nag-iisang anak na lalaki. At iyon ang hindi niya kayang tapatan. “You’re pretty smart, my pretty little secretary. Well... you came to the right person,” nakangising saad niya bago niya hinawi ang nagulo kong buhok. Banayad ang galaw niya, parang may halong pag-aalaga. Kusa ko namang inayos ang buhok ko at itinali iyon sa messy bun. Pinanood niya lang ako habang ginagawa ko iyon, parang ini-enjoy niya ang simpleng kilos ko. “Thanks for the sweet compliment, sir. Since it’s the first time you’ve ever said something like that… how about a quick head before your board meeting?” ani ko na may matamis na ngiti bago lumuhod sa harap niya. Napatingala ako sa kanya na may namumungay na mga mata. “Wow, I can’t believe that you’re such a giver, Yeon Na,” natatawang saad niya, kaya mahina rin akong natawa bago muling tinanggal ang pagkakakabit ng sinturon niya to give him another quick blówjob.Masaya nila akong kinantahan ng Happy Birthday. Ramdam ko ang saya sa bawat palakpak at sa bawat ngiti ng mga taong mahalaga sa akin. Matapos ang kanta, pinapikit nila ako, pinag-wish, at saka ko marahang hinipan ang mga kandila. “Kainan na ng totoong pagkain, dahil mamaya, pagkatapos ng birthday, iba na ang kakainin ng may mga asawa riyan sa tabi-tabi,” pabirong pagpapatama ni Vernon habang nakataas ang kilay. Agad namang napuno ng tawanan ang dining area. “Tama ba ako, Father Florentine?” dugtong pa niya habang inaakbayan ang kapatid ko. “Kawawa naman tayong mga single. Magpapakahirap pa tayong aliwin ang mga sarili natin.” Napailing na lamang si Florenze sa biro nito. “Mag-asawa na kasi kayong dalawa,” ani Gia habang abala sa pagsubo ng pansit palabok. “Ang dami-daming babae diyan. Kayo pa, sa mga mukha n’yo, imposible namang walang mahihibang sa inyo.” “Kapag nakapag-asawa na si Florenze, saka na lang din ako mag-aasawa,” sagot ni Vernon, may kasamang paggalaw ng kilay.
**Gabriel** Hindi ako mapakali sa kinatatayuan ko. Lakad doon, lakad dito ang paulit-ulit kong ginagawa sa likod ng stage. Kanina pa ako tumatawag kay Natasha pero walang kahit isang tawag ang sinasagot niya. Mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko sa bawat segundong lumilipas. May kung anong hindi maipaliwanag na kaba ang sumisiksik sa dibdib ko, para bang may masamang mangyayari. “May nangyari ba sa kanya? Bakit hindi siya sumasagot?” pabulong kong tanong sa sarili ko habang mariing hawak ang cellphone ko. Nagsimula na ang programa. Ilang minuto na lang at ako na ang susunod na aakyat sa entablado para humarap sa mga investors, business partners, media representatives, at mga bisitang galing pa sa iba’t ibang bansa. Ang iba sa kanila ay CEOs ng international gaming studios, venture capitalists, at publishers na posibleng maging katuwang namin sa global distribution ng laro. Pero kahit gaano pa kahalaga ang event na ito, wala akong ibang iniisip kundi ang asawa ko. Inaasahan ko
“Aasahan ko ang pagdalo mo sa global game launching event dito sa La Vista Hotel,” text sa akin ni Gabriel habang bumibiyahe kami ni Raffy pauwi ng bahay. Kagagaling lang namin sa ospital; mag-isa akong nagpa-ultrasound. Hindi ko pa sinasabi sa asawa ko na buntis ako muli. Ang aming third baby ay 15 months pa lamang, tapos may kasunod na naman. Gusto ko siyang sorpresahin tungkol sa aking pagbubuntis. Birthday niya kasi ngayon, kaya mamaya, pagkatapos ng global launching event, saka ko sasabihin na may susunod na kay Gavrenze Jr. Agad akong nag-reply. “Oo naman. I won’t miss that important event,” sagot ko, may kasama pang heart emoji. “Huwag kang mala-late, mahal,” paalala niya. “Okayy,” reply ko lang. Napalingon ako sa driver nang bigla siyang magpreno at sabayan iyon ng malakas na busina. Bahagya akong napasandal sa upuan dahil sa gulat. Pagtingin ko sa unahan, nakita ko ang isang babaeng nakaharang mismo sa harap ng kotse namin. Nakataas ang kanyang kamay, at sa postura niya,
Two years later…“Let us welcome the designer behind those elegant and beautiful dresses. The beautiful and sophisticated, Natasha Ferrer Berden,” ani ng host habang sunod-sunod na rumarampa sa magarang runway ang mga modelong suot ang mga gown na ako mismo ang nag-design.Nakatayo ako sa gilid ng entablado, bahagyang nakakuyom ang mga kamay ko habang pinapanood ang bawat hakbang ng mga modelo. Isa-isa nilang inilalantad ang mga likha ko, mga dress na dinisenyo ko pa noong nakaraang taon. Hindi ko pa isinama ang mga pinakabagong disenyo dahil hindi pa tapos ang production ng mga iyon. Ang ilan ay wedding gowns na nangangailangan ng hand-beaded bodice, French lace, at Italian silk organza. Ang iba naman ay royal gowns na may mabibigat na embroidery, at custom-made boning structure. Alam kong mas magiging handa ang mga iyon para sa susunod na taon.Ang mga ilaw ng stage ay maingat na naka-focus sa bawat detalye ng tela. Kitang-kita ang fluidity, ang structured ng mamahaling tela, at ang
**Natasha** “Mommy!” magkasabay na sigaw ng dalawa kong mga anak nang makita nila akong kasama ng kanilang ama. Mabilis silang napalapit sa amin ni Gabriel, at bago ko pa mapigilan ang sarili ko, agad akong napaluhod upang salubungin sila. Mahigpit kong niyakap ang kambal. Hindi pa rin ako makapaniwala na ang mga anak na inakala kong nawala na sa akin ay buhay na buhay, at yakap-yakap ko ngayon. Napahikbi ako, tuluyang bumigay ang mga luha ko habang niyakap ko sila nang mas mahigpit. Nang pilitin kong humiwalay, hinaplos ko ang kanilang mga pisngi habang basang-basa na ng luha ang mga mata ko. “Thank God, you are both alive. Akala ko ang dalawa kong munting anghel ay matagal na akong iniwan,” nanginginig kong saad, halos pabulong, na parang isang taimtim na panalangin. Pagkatapos ay napatingala ako kay Gabriel. “Thank you, Gabriel,” muli kong pasasalamat sa kanya. Kung hindi dahil sa kanya, wala na sana ang dalawang bata. Hindi ko na sana sila muling makikita pa kahit kailan. N
Habang bumibiyahe kami patungong San Miguel Mansiyon, panay ang tanong ni Florenze kung sino ang taong gumawa noon, ang taong asintado na bumaril kay Sullivan upang tuluyan na itong mawalan ng pagkakataong makatakas. Ayon sa paliwanag ni Florenze, wala siyang narinig na putok ng baril mula sa mga kapulisan na nasa ibabang bahagi ng lugar. Ibig sabihin, ang bala ay nagmula sa malayo, o posibleng galing sa isang highly trained sniper. Dagdag pa niya, siguradong hindi iyon kagagawan ng mga pulis dahil malinaw ang direktiba ni General Triaz na huwag papatayin si Sullivan. Kailangan sana itong buhay para sa imbestigasyon at mas malalim na pagbubunyag ng sindikatong kinabibilangan nito. Pareho kaming napaisip ni Florenze sa mga posibilidad habang si Gabriel ay nananatiling seryoso sa pagmamaneho. Mahigpit ang hawak niya sa manibela, bakas sa kanyang postura ang pagod at bigat ng mga nangyari, ngunit malinaw rin ang determinasyon sa kanyang mga mata. “Huwag na nating isipin kung sino a







