CHAPTER1

Mabilis na nagtungo si Roxanne sa opisina ni Harvey.

Pagkapasok niya, agad niyang nakita ang dalawang makulit na bata sa loob. Nakaupo sila sa sofa at nagpapahagis ng mga paa nang walang pakialam.

Agad na nagliwanag ang mga mata ng mga bata nang makita si Roxanne. Mabilis silang bumaba sa sofa at masayang tumakbo papunta sa kanya. “Mommy, finally tapos ka na! Akala ko mananatili ka na sa laboratoryo habang buhay!”

“Mommy, ang sipag mo! Pagod ka na ba? Umupo ka muna, imamasahi kita.”

Inakay nila si Roxanne papunta sa sofa para makaupo siya.

Habang iniintindi ni Roxanne ang pag-aalala nila, bigla niyang naramdaman na sulit ang lahat ng pagod at galit na tinanggap niya.

“Ang babait niyo ngayon ha. Hindi naman ganyan nung hinack niyo ang computer ko kanina!” inis na sabi ni Harvey mula sa kanyang mesa.

Biglang nagsalita si Archie, “Kasalanan mo kasi ‘yan, Professor Lambert! Lagi mong pinapagawa si Mommy ng overtime. Tingnan mo nga, halos maubos na ang mga kinakain niya!”

“Tama! Si Mommy naman ay normal na tao lang. Paano mo siya pinapagtrabaho ng walang tigil?” dagdag ni Benny habang minamasahe ang balikat ni Roxanne.

Nainis lalo si Harvey at napatawa nang medyo sarcastic. “Sobra kayong protective sa kanya! Ganyan naman lahat ng tao sa research institute.”

Pagkatapos ay tumingin siya kay Roxanne. “Kumusta ang research mo?”

Ngumiti si Roxanne. “Okay naman. Ise-send ko sayo mamaya yung data.”

Nag-pause siya sandali bago nagtanong, “Na-restore mo na ba yung data sa computer mo?”

Napakamot si Harvey sa ulo at mukhang naiinis. “Isang oras na pero hindi ko pa rin ma-restore lahat.”

Natatawa si Roxanne at tinapik ang kamay ni Benny. “Benny, ayusin mo na yung computer ni Professor Lambert. Huwag ka nang makulit. Paano kung may importanteng data na mawala?”

Mabilis namang sumagot si Benny. “Hindi mawawala ‘yon, Mommy. Lagi akong may backup at may iba’t-ibang security layers. Hindi mawawala kahit ano!”

Matapos magsalita, tumakbo siya papunta kay Harvey para ayusin ang computer nito.

Mabilis na gumalaw ang mga daliri ng bata habang tumitipa ng mga code sa keyboard.

Ilang minuto lang, biglang kumislap ang screen ng computer at bumalik sa normal.

Napatingin si Harvey sa computer niya at hindi maiwasang humanga. Kailangan niyang aminin, mga henyo talaga ang mga anak ng mentee niya.

Sa murang edad pa lang, si Archie ay medical genius na. Alam na niya ang libo-libong halamang gamot at may talent na sa medisina. Bukod pa rito, ang galing niya pagdating sa investments.

Samantalang si Benny naman, interesadong-interesado sa programming. Isang batang hacker na sobrang sensitive sa numbers. Katulad ni Archie, mahusay din ito sa investments.

Bukod doon, sobrang cute, mature, at makulit ang magkapatid.

Kaya kahit makulit sila, hindi niya kayang pagalitan. Imbis na sa kanila, kay Roxanne niya na lang ibinubuhos ang inis niya.

Mabilis na nag-apologize si Roxanne. “Pasensya na, Professor Lambert. Huwag mong sisisihin ang mga bata. Medyo makulit lang talaga sila minsan.”

Sana lang, huwag na rin akong pagalitan. Hindi naman puwedeng palagi na lang akong scapegoat ng mga ‘to.

Natawa si Harvey sa reaksyon niya. “Huwag kang mag-alala. Hindi naman kita pinatawag para pagalitan. May task ako para sayo. Pakinggan mo. Plano kong magtayo ng research institute sa Chanaea, para sa traditional medicine. Pero busy pa ako dito kaya hindi ako makakaalis ngayon. Matapos kong pag-isipan nang mabuti, naisip kong ipadala ka pabalik!”

Hindi inaasahan ni Roxanne ang sinabi ni Harvey, kaya natigilan siya at nagdalawang-isip.

Bumalik sa Chanaea?

Hindi niya inisip na babalik pa siya doon mula nang umalis siya anim na taon na ang nakalipas.

Wala na rin siyang pamilya o kahit sino na mahalaga sa kanya roon.

Isa pa, nakasanayan na niyang mahalin ang Yartran.

Ang una niyang reaksyon ay tanggihan ang offer. “Professor Lambert, I—”

Pinigilan siya ni Harvey. “Roxanne, alam kong ayaw mong bumalik, pero sana pag-isipan mo. Matagal ka nang estudyante ko, kaya alam kong alam mo kung gaano kalalim ang traditional medicine. Kulang ang mga halamang gamot dito para sa research mo. Sa Chanaea, makakakuha ka ng lahat ng gusto mong herbs. Malaya mong magagamit ang mga ito sa research mo. Ang pinakamahalaga, marami roong mga hidden at prestigious families na may hawak ng sinaunang medical skills. Naalala ko, interesado ka doon, ‘di ba? Kaya ko naisip na pabalikin ka sa Chanaea. Maliwanag ang future mo roon. Bukod pa roon, iba ka na ngayon. Kahit ano pang mangyari, o kahit sino pa ang makasalubong mo, naniniwala akong kaya mo na silang harapin nang kalmado, ‘di ba?”

Napatahimik si Roxanne sa sinabi niya.

Tama siya. Iba na ako ngayon. Kaya ko nang harapin ang kahit anong balakid nang walang takot. Isa pa, anim na taon na ang lumipas. Baka nga kasal na rin siya sa first crush niya. Bakit ba ako matatakot?

Pagkatapos niyang maisip ‘yon, huminga nang malalim si Roxanne at seryosong tumango. “Sige, Professor Lambert. Susundin kita at babalik ako sa Chanaea.”

Ngumiti si Harvey. “Buti naman at mabilis kang nakapag-desisyon. Huwag kang mag-alala. Ipapasama ko si Linda sayo. Mag-aarrange din ako ng team na tutulong sa’yo roon.”

“Salamat, Professor Lambert!” mabilis na tugon ni Roxanne.

Habang nag-uusap sila, nagtinginan si Archie at Benny at mukhang excited.

Babalik na si Mommy sa Chanaea!

Matagal na nilang gustong bumalik doon. Bukod sa lahat, nandoon ang kanilang ama. Gusto na nila itong makita ng personal. Siyempre, gusto rin nilang turuan ito ng leksyon dahil sa pag-abandona sa kanila ni Mommy.