LOGIN[EPILOGUE]SAVINE’S POVNakatayo ako sa harap ng isang malaking salamin sa loob ng presidential suite ng isang sikat na hotel sa Tagaytay. Sa labas ng bintana, tanaw dito ang bulkang Taal.Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko ang repleksyon na nasa harap ko. Suot ko ang isang masterpiece na gawa ng isang sikat rin na designer, isang bridal gown na kulay off-white, puno ng intricate na French lace at mga maliliit na dyamante na kumikinang sa bawat galaw ko.Hindi ko mapigilang mapangiti. This is every girl's dream wedding gown."Ate, stop moving! Baka masira ang pagkaka-ayos ng buhok mo." sita ni Vivian habang inaalalayan ang mga stylist koTumingin ako sa kaniya sa salamin. Si Vivian ang tumayong Maid of Honor ko. Suot niya ang isang silk gown na kulay dusty rose. "Kinakabahan ako, Viv." pag-amin ko"Normal lang yan, Ate. Pero look at you. You are the most beautiful bride this country has ever seen. And finally, you're marrying the man who never stopped looking for you." nakangitin
[34]SAVINE'S POVNapakabilis ng mga pangyayari. Isang linggo matapos ang sunod-sunod na revelation sa Malvaran. Heto ako ngayon, suot ang isang elegant champagne-colored dress na pinili mismo ni Vivian para sa akin. Habang nakatingin sa salamin, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Parang hindi talaga bagay sakin ang mga ganitong mamahalin na damit.Ngayong gabi kasi, inimbitahan ako ng mga Lazaro sa isang dinner sa mansion nila. Hindi lang ito basta dinner, ito ang pormal na pagpapakilala sa amin ni Liovie sa buong angkan nila. Kasama ko si Mama, na kahit halatang kinakabahan at paulit-ulit na inaayos ang bestida niya. Narito rin ang mga magulang ko, sina Mr. and Mrs. Constantino, at si Vivian. Nakakatuwa nga kasi tuwing nagbobonding kami ay napapansin ko na mas binibigyan na nila ng atensyon si Vivian.Pagpasok pa lang namin sa malawak na living room, ang atensyon ng lahat ay agad na napunta sa katabi ko, si Liovie. Nakasuot siya ng blue na dress na may ribbon sa likod."Oh my
[33]SAVINE’S POVRamdam ko ang panginginig ng sarili kong mga tuhod habang nakatingin sa dalawang taong nakatayo sa harap namin. Sila ang mga Constantino. Ang mga taong madalas kong makita sa balita, isa sa mga pinakasikat na tao sa mundo ng negosyo. Si Belinda Constantino at Phillip Constantino.Pero ngayon, hindi sila mukhang bilyonaryo. Mukha silang normal na magulang na sa wakas ay nakita na ang anak nilang matagal na nawawala."Vienna..." wika ng babaeng nasa harap koParamg akong nakatitig sa sariling mata ko habang tinitingnan ko siya. May pagkakahawig kaming dalawa."My daughter, you're alive! You are really alive." naiiyak na dagdag niyaDahan-dahan silang lumapit. Kinakabahan ako, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Yayakapin ko ba sila o ano? Hindi ko alam."Ah pasok po muna tayo sa loob." pag imbita ko sakanilaNapansin ko na nasa likod lang nila si Vivian na pirming nanonood lang samin.Naupo sila sa maliit naming sofa. Hindi naaalis ang tingin nila sakin. Paramg aabot
[32]SAVINE'S POVHindi ako nakatulog nang maayos pagkatapos ng lahat ng nangyari kagabi. Sino ba naman ang makakatulog kung ang lalaking limang taon mong pinagtataguan ang kayakap mo matulog.Madaling-araw na nang nakatulog kami ni Lionel dahil sa sobrang pagod at emosyon.Pero bago pa man tuluyang sumikat ang araw, narinig ko na ang kalansing ng mga kagamitan sa maliit naming kusina. Dahan-dahan akong bumangon, tinitiyak na hindi magigising si Liovie na mahimbing pa ang tulog sa tabi ko. Paglabas ko ng kwarto, ang amoy ng bacon at pancakes ang sumalubong. Doon ko nakita si Mama Emiliana. Nakatayo siya sa gilid ng kusina, tulala at parang hindi makapaniwala sa nakikita niya. Pinapanood niya si Lionel na seryosong-seryoso sa pagluluto.Lionel Soren Lazaro, ang bilyonaryong madalas makita sa mga business magazine, ay kasalukuyang nakasuot ng kaniyang lukot na polo mula kagabi. Nakatupi ang manggas hanggang siko, at seryoso siyang nagpiprito habang paminsan-minsan ay tinitingnan ang mg
[31]SAVINE’S POVNapatigil ang paghinga ko. Bumilis ang kabog ng puso ko.Dahan-dahan siyang humakbang papasok sa loob. At inilagay ang mug at pregnancy test sa center table nang hindi inaalis ang tingin sakin.Lionel looked broken. Totally shattered.Kitang-kita mo ang lungkot sa mata niya. "Lionel..." He looked at the mug, then at the pregnancy test, and pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Namumula ang mga mata niya at nanginginig ang mga kamay."Why?" basag na ang boses niyaParang umurong ang dila ko habang nakatingin sakaniya. Wala akong maisagot. "Bakit ka nagtago? Limang taon, Elvi. Limang taon akong nagtatanong sa sarili ko kung may nagawa ba akong mali sayo. Kung anong nagawa ko para talikuran mo ako nang ganoon kadali. Araw-araw, gabi-gabi, iniisip ko kung may nasabi ba ako, kung may nagawa ba ako kaya ka umalis." tumulo na ang kanina ay nagbabadya niya lang na luhaUmiling ako, hindi ko na rin mapigilan ang pagtulo ng mga luha ko. Ang sakit para sakin na makita siyang
[30]SAVINE’S POV"Mommy, look! Tito Doc gave me another sticker! It's a gold star po because I ate all my veggies!"Masayang-masaya si Liovie habang ipinapakita ang sticker sa noo niya.Kasalukuyan kaming naghahapunan sa loob ng room na nirentahan namin. Maayos na ang pakiramdam ko, o sinusubukan kong ayusin. Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Liovie kanina sa kwarto, pakiramdam ko ay gumaan ang dibdib ko kahit papaano. My daughter is so smart, and sometimes, her wisdom scares me."Kumain ka lang ng maraming veggies para mas maging healthy ka." wika ni Jace "Salamat, Jace ha. Naku, mas gumaan yung pakiramdam ko nung nalanghap ako ng amoy ng dagat. Kaso si Savine naman ang parang nawala sa mood." wika ni MamaNgumiti lang ako nang pilit. "Mama, okay lang po ako. Medyo napagod lang po siguro sa init ng araw kanina."Hindi ko masabi sa kanila ang totoo. Hindi ko masabi na parang sasabog na ang puso ko. Gusto ko na sabihin ang totoo kay Lionel. Pero habang tumitingin ako sa anak ko na m
[6]Tahimik ang paligid sa loob ng VIP room. Malayo sa ingay at gulo ng ER, dito ay tanging ang mahinang huni lang ng heart monitor at ang banayad na buga ng aircon ang naririnig. Nakahiga si Mama sa malambot na kama, mahimbing na natutulog. Kahit may mga tubo sa katawan niya, mas payapa na ang mu
[21] Maaga akong nagising para ihatid sa school si Liovie. Medyo mainit na rin nung nakabalik ako sa ospital galing sa school. Marahan kong binuksan ang pinto ng kwarto ni Mama. Tahimik sa loob, tanging ang mahinang ugong ng aircon at ang tunog ng mga pahina ng diyaryo na binabasa ni Mama ang nari
[9]Maaga palang ay bumangon na ako para magluto. Napatigil ako nung may marinig ako, hindi ang mahinang huni ng monitor ang bumungad sa akin, kundi ang boses ni Mama na mahinang nakikipag-usap."Ma?" tawag ko, halos hindi makapaniwalaAgad kong ibinaba ang sandok na hawak ko at nagmamadaling tumak
[11]Tahimik kaming nakasakay ni Liovie sa elevator. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga kamay ko habang hawak ang supot ng gamot ni Mama. Ang bawat palapag na nadadaanan ng elevator ay parang bumibilis, pero ang isip ko, naiwan pa rin sa lobby. Pagpasok namin sa kwarto, agad akong sinalubong







