Kabanata 6

"Look. Hindi ako nananakit ng bata pero kailangan mong pumunta rito para magpaliwanag sa ginawa ng anak mo." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay agad niya ring pinatay ang tawag. 

Hindi naniniwala si Damon na naiintindihan na ni Winter ang sinulat nito sa kanyang kotse. Sa hula niya ay narinig ito ng bata sa mga nakakatanda sa kanya. Kaya kailangan malaman ni Damon kung ano ba talaga ang nangyari. 

Kaagad namang nadurog ang puso ni Mara nang marinig niya ang mga hikbi ni Winter at mas gugustuhin niya na lamang pumunta kaagad sa hotel na sinabi ni Damon.

Dalawang hakbang ang ginawa niya at napatigil din bigla. Nainisp niya na nakita niya na ng isang beses si Damon sa auction house at kapag magkikita na naman sila ngayon ay baka mabilis siyang mabisto nito na siya si Mara. At kapag tuluyan siyang makikikilala nito at baka malaman pa ni Damon na anak ni Mara si Winter. Hindi maaari. 

Naglakad pabalik-balik si Mara ng ilang segundo habang hawak ang kanyang cellphone hanggang sa tinawagan niya si Amie, ang bestfriend niya at sinabi ang kanyang pakay.

Makalipas ang isang oras ay nakasakay na sina Mara at Amie, kasaam sin Hunter at Gunther patungong Western Valley hotel na binanggit ni Damon.

"Mara, sa tingin mo ba ay gagana ang plano mo?" Tanong ni Amie.

"Sigurado ako, Amie." At nagmamakaawang kinuha ang kamay ng kaibigan. "Amie, inaasa ko sa'yo ang kapakanan ni Winter." Agad namang tinapik ni Amie ang balikat ng kaibigan nang makita itong ligalig. 

"Huwag kang mag-alala, Mara. Ibabalik at ibabalik ko sayo si Winter.

Lumabas si Amie at naglakad na papasok sa hotel may aura ito na parang kayang mapasunod ang mga tao sa kanyang paligid. Habang nasa loob naman ng sasakyan sinA Mara at ang dalawang anak na lalaki. Umaasa sila na walang mangyayaring aberya. 

.....

"Wooooah!" Iyan ni Winter habang nakaupo sa isang sofa. Ang maliliit at matataba niyang kamay ay nakatakip sa kanyang mukha habang nakatingalang umiiyak. Habang si Damon naman ay nakaupo lamang at seryoso itong pinapanood.

Bigla  namang pumasok si Addy na nanggaling na sa ibat-ibang supermarket para lamang bumili ng sandamakmak na candies. "Sir Damon." Tawag niya sa amo. 

"Iyan ang sinasabi mong solusyon para sa batang iyan?" At napatingin pa ito sa hawak ng assisstant. 

Napaangat naman ang sulok ng labi ni Addy. "Sir, gustong-gusto ng mga bata ang candy. Bakit hindi mo po siya pakalmahin?"

"Papakalmahin ko siya?" 

"Sir, isinama niyo po ang batang iyan dito, kaya kung hindi niyo po siya papatahanin, sino po ang gagawa?" 

Nang marinig ni Damon ang assisstant ay napatingin siya kay Winter na walang tigil sa pag-iyak. Sa huli ay wala siyang nagawa kundi tumayo para kunin siya at buhatin. Niyakap niya ito. 

Napansin niyang magaan ito kaya naman ay madali niyang nabuhat gamit lamang ang isang kamay. Umupo naman si Winter sa braso ni Damon. Napatitig siya rito habang namumula ang mga mata at may malungkot na ekspresyon. 

"Hindi ba itinuro sayo ng mga magulang mo na walang maaayos na problema sa pag-iyak?" 

"Titigil na po ako pag-iyak. Pwede po bang pakawalan niyo na ako ngayon?" Hikbi ni Winter. 

"Hindi pwede." Matigas na sagot ni Damon. 

Nang marinig iyon ni Winter ay parang gripo ng tubig na bumuhos ang kanyang mga luha. Naawa naman si Damon at lumabot ang kanyang puso nang makita ang itsura ni Winter. Kaya naman ay kaagad siyang dumampot ng candy para patahanin ito. "Here. You want some candy?" 

Napatingin lamang roon si Winter. Nakita niyang lollipop iyon at hindi na bago sa kanya. Ngunit kahit pa may lollipop sa harapan niya ay hindi pa rin iyon u-obra lalo pa at hindi niya kasama si Mara. 

Patuloy pa ring umaagos ang mga luha sa pisngi nito. 

"Isa....dalawa...tatlo...apat." Pagbibilang ni Damon. 

"Lima!"

"Here. Sayo na ito lahat." Pagsuko niya sa nakasimangot na si Winter. 

Agad namang binuksan ni Winter ang maliit niyang kamay at tumigil na rin ito sa pag-iyak. 

..........

Si Amie naman ay paakyat ng hagdan habang inaakay siya ng isang waiter na inutusan ni Damon. Nakaramdam pa rin siya ng kaba nang makarating siya sa pintuan lalo pa at ang makakaharap niya ay si Damon. 

Pinindot ng waiter ang doorbell at awtomatiko namang bumukas ang pintuan. Iginaya siya ng waiter na pumasok na sa loob. Napahugot ng malalim na hininga si Amie at pinapalakas ang kanyang loob bago na ito tuluyang pumasok sa loob. 

Nang makita si Amie ay inalalayan ito papunta kay Damon. 

"Sir."

Agad namang napatitig ito kay Amie. 

Samantalang si Amie naman ay nag-aalalang nilibot ang paningin sa loob para hanapin si Winter. Natatakot siya na baka sinaktan ito ni Damon. Ngunit nasupresa siya nang makita niya ang pamangkin na nakaupo sa isang sofa at masayang kumakain ng mga candy at may iba't-ibang flavors pa ang mga ito. 

"Hey, little bunny. Halos mabaliw na si mama sa labas kahahanap sayo at andito ka lang pala kumakain ng candies." 

Hindi na nag-isip pa ng kung ano si Amie at kaagad na nilapitan si Winter. "Winter anak, andito na si mommy." 

Nang tumingala si Winter ay nakita niya si Amie. Ngunit bago pa masabi ng bata ang salitang tita-ninang ay  binigyan niya ng makahulugang tingin ito. 

Napakurap-kurap naman ang bata. Kahit na hindi niya naiintindihan kung bakit nito sinabi na siya ang mommy niya ay sumakay na lamang siya. "Mommy, sawakas andito na po kayo." At dali dali namang binuhat ni Amie ang pamangkin. 

Napatitig naman si Damon sa dalawa. " Are you Winter's real mother?" 

Nang mapatingin si Amie rito ay malakas na kumalabog ang kanyang dibdib.  Pinilit niyang kinalma ang sarili bago sumagot. "Oo, ako ang mommy ni Winter. Nalaman ko na kung ano ang nangyari. Handa akong magbayad sa mga natamong pinsala ng sasakyan mo." 

Ngunit mas naging matuwid ang mga titig sa kanya ni Damon na para bang tatagos ang mga  mata nito sa kanyang katawan. 

"Hindi ikaw ang nakausap ko sa tawag kanina." Diin ni Damon. 

Hindi naman nagpakita ng kahit anong kaba si Amie dahil kung nagkataon ay mabibisto sila. "Sir. Ako po ang nakausap niyo kanina. Nanghihinala po ba kayo na hindi ako ang mommy ni Winter?" 

Walang sagot na nanggaling kay Damon. Nakatitig lamang ito ng seryoso sa kausap. 

"Kung hindi po kayo naniniwala, sir Gallagher, pwede niyo naman pong subukan ulit na tumawag saakin." 

"Mommy, pwede na po ba tayong umuwi?" Tanong ni Winter at niyakap si Amie sa leeg. 

"Winter, saglit lang anak. Uuwi na tayo kapag tapos na ang pag-uusap namin ni sir Damon." 

Sa katunayan ay hindi na pinaghihinaalan ni Damon ang mga sinasabi ni Amie dahil nanggaling na rin mismo sa bunganga ni Winter na mommy niya ito. 

Ngunit hindi ganoon kabilis maloko si Damon. "Can you explain why you child wrote those words in my car?" 

Sa totoo lang ay ilang beses na ring nagkita nakita noon ni Amie si Damon ngunit matagal na iyon mga pitong taon ng nakalilipas. Kaya iniisip niya na hindi siya mamumukhaan ito.

"I'm sorry. Nagkamali ang anak ko. Mali ang kotse na nasulatan niya." 

"Maling kotse?" Hindi makapaniwalang tanong ni Damon.