Kabanata 1

Nang makabalik si Kayena sa kung saan siya nakaupo ay inaayos na ni Ingrid ang mga gamit nito. Nagsalubong ang mga kilay nito ng sulyapan siya. “Anong nangyari sayo? Bakit parang namumula ka at maging ang leeg mo?” kunot ang noo nitong tanong sa kaniya.

Napalunok naman kaagad si Kayena at wala sa sariling napahawak sa leeg, natataranta. “Ah, ano kasi… medyo mainit sa loob ng banyo tyaka, nangati ako kaya kinamot ko.” sagot niya rito at nag-iwas ng tingin. “Ito na pala ang makeup bag mo. salamat.” ngumiti siya rito ng bahagya.  

Hindi niya magagawang sabihin dito ang totoo, kung ano talaga ang nangyari sa kaniya sa loob ng banyo kasama ang lalaking iyon. 

Kinuha nito sa kaniya ang bag bago nagsalubong ang mga kilay dahil binuksan nito iyon. “Nasaan na ang ID ko?” tanong nito sa kaniya dahilan para maalala niyang nalaglag niya nga pala iyon at dahil sa pagmamadali niyang makabalik sa kanyang kinauupuan ay nakalimutan niyang pulutin iyon. 

Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili niya. “Ba-baka nahulog ko. Babalikan ko na lang.” sabi niya at muling tatalikod na sana para bumalik sa banyo nang pigilan siya nito. 

“Hindi na kailangan. Isa pa, magkakaroon din naman ako ng bago kong ID sa bagong kumpanyang papasukan ko e. Hayaan mo na. Halika na.” sabi nito sa kaniya kung saan ay tumango na lang siya kahit na ang totoo ay nagi-guilty na siya.

Inabot nito sa kaniya ang kanyang bag at ng kukunin niya na ito ay bigla niyang napansin ang kanyang kamay kung saan ay wala na pala doon ang bracelet niyang binili pa ng kanyang ina para sa kaniya. 

Nilingon niya si Ingrid. “Mauna ka ng bumaba. May babalikan lang ako sa banyo at kailangan kong hanapin. Hahanapin ko na rin tuloy ang ID mo.” sabi niya rito at bago pa man itong muli makapag tanong ay dali-dali siyang tumalikod. Dahil dito ay nauna na lang na bumaba si Ingrid ng eroplano sa kaniya. 

Hinanap ni Kayena ang bracelet sa loob ng banyo ngunit hindi niya ito nakita. Maging ang Id ni Ingrid na alam niyang nahulog niya doon ay wala na, na para bang nagkakamali lang siya. Pero hindi, totoo talaga na nahulog niya ito doon. Idagdag pa na wala naman siyang ibang pinuntahan kaya sigurado siyang naroon lang ito. 

Sa huli ay laglag ang balikat niyang lumabas ng eroplano. Naabutan niya si Ingrid sa baba na hinihintay siya at habang nakatayo ay napansin niyang may tinitingnan ito kaya sinundan niya naman ito ng tingin. Nakita niya na may pinagkakaguluhan ang mga tao ng mga oras na iyon. “Kilala mo ba ang taong iyon?” bigla niyang tanong dito.

Nagulat naman ito dahil hindi nito napansin ang paglapit niya. Mabilis itong nag-iwas ng tingin. “Halika na, hindi ko siya kilala. Kanina pa nag-aantay ang sasakyan natin.” sabi nito at nauna ng naglakad. Tahimik lang siyang sumunod dito.

**********

Makalipas ang halos dalawang oras ay nakatayo na si Kayena sa harap ng bahay nila. Habang inililibot ang kanyang tingin ay may ilang masasayang alaala siya noong bata pa siya ang nag-flashback bigla sa isip niya bago niya tuluyang ipinilig ang kanyang ulo. Ang mga alaalang iyon ay nasisiguro niyang hindi na mauulit pa.

Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto. Isang kasambahay ang lumabas at lumapit sa kaniya. “Dumating na po pala kayo Miss, kanina pa po kayo hinihintay ni sir sa kanyang study.” sabi nito sa kaniya at kinuha ang gamit niya.

Hindi siya nagsalita sa halip ay pumasok lang siya. Iginala niya ang tingin sa loob at masasabi niyang napakalaki na talaga ng pagbabago sa bahay nila. Akala niya ay sa study pa siya pupunta ngunit sa sala ay nakita niyang nakaupo ang kanyang ama at hinihintay siya. Wala man lang init ang mga mata nito nang makita siya, sa halip ay puro iyon lamig at pagkadismaya.

Sinuyod siya nito ng tingin pataas at pababa. “Sabi ko na e, walang magandang maidudulot ang pagsama mo sa iyong ina.” sabi nito sa kaniya na ikinakuyom lang ng mga kamay niya. Ilang taon na siyang hindi nakita nito ngunit iyon lang ang bungad nito sa kaniya. Naging malamig ang kanyang mga mata. 

“Hindi mo ako binigyan ni isang kusing sa mga taong iyon, bakit hindi mo na lang ibigay sa akin ang dapat na sustento mo sa akin sa mga taong iyon?” tanong niya rito ng walang emosyon ang kanyang mukha. Nagpakahirap ang kanyang ina na itaguyod siya dahil ayaw sila nitong bigyan ng pera.

Kaagad na gumuhit ang matinding galit sa mga mata nito. “Ang lakas ng loob mo para sabihin sa akin ang mga yan?!” sigaw nito sa kaniya at tumayo mula sa kinauupuan. Lumapit ito sa kaniya at dinuro siya. “Baka nakakalimutan mo na? Kung wala ako ay wala ka rito sa mundong ito! Naiintindihan mo ba?!” 

“Meow!” 

Napalingon siya sa kanyang tagiliran. Nakita niya ang pusang naglalakad palapit sa kaniya kung saan ay kaagad na napuno ng poot ang kanyang mga mata. Alaga ito ng babaeng iyon. Naningkit ang kanyang mga mata ng makita ang pamilyar na pendant na nakasabit sa leeg nito. Ito ay pag-aari ng kanyang ina minana pa nito sa kanyang lolo at lola. Bagamat hindi ito ganun kamahal ay mahalaga pa rin ito sa kanyang ina at sino ito para ipasuot lang iyon sa pusa ng walang hiyang babaeng iyon?! 

Umahon ang galit sa kanyang dibdib ng mga oras na iyon. Kaagad na lumapit dito ang pusa kung saan ay kaagad na naging malambot ang mukha nito at yumuko pagkatapos ay kinarga ito. Akmang lalapitan sana niya ang pusa ngunit bigla na lang siyang hinarangan ng mga tauhan ng kanyang ama. 

Nagtagis ang kanyang mga ngipin. “Nasaan si Mommy? Anong ginawa mo sa kaniya?!” sigaw niya rito.

Nilingon siya nito ng may malalamig na mga mata. “Dahil sa sobrang pagtatrabaho ay bigla na lang siyang nag-collapse at napag-alaman na mayroon pala siyang sakit sa sikmura. Wala ka ng dapat ipag-alala dahil nasa ospital na siya. Kung gusto mo na gumaling siya ay nasa iyo ang desisyon.” sagot nito sa kaniya.

Nagsalubong ang kanyang mga kilay. “Anong ibig niyong sabihin?” bumilis ang tibok ng kanyang puso. Bago pa man siya umuwi ay may kutob na siya rito. 

“Bibigyan kita ng dalawang pagpipilian. Magpapakasal ka sa pamilya Salvador o ang pumayag sa gusto ng pamilya Montero na alagaan ang tagapagmana nila at pakasalan siya kapag lumaon?”