LOGINSa labas ng ward, tahimik na nakaupo si Kaori sa upuang nasa gilid ng pasilyo.Paminsan-minsan ay kinakabahan siyang sumusulyap sa pinto ng silid, halatang hindi mapakali habang hinihintay ang balita tungkol kay Ranran.Nang biglang bumukas ang pinto ng ward, agad na lumiwanag ang kanyang mukha. Mabilis siyang tumayo at halos patakbong lumapit.Sunod na lumabas sina Travis at Dr. Torres.“Travis!”Huminto si Travis sa kanyang paglalakad.Tumingin naman si Dr. Torres kay Kaori bago seryosong nagsalita, “Travis, dahil nandito rin si Kaori, mas mabuti sigurong pag-usapan natin ng harapan ang kalagayan ni Ranran.”Bahagyang tumango si Travis bilang pagsang-ayon.Samantalang si Kaori ay bahagyang kinabahan, ngunit tahimik pa rin silang sinundan patungo sa katabing lounge.Pagkapasok nila sa lounge, mahinahong ipinaliwanag ni Dr. Torres ang kasalukuyang kondisyon ni Ranran.“Bagama’t kumalma na ang emosyon ni Ranran at pansamantalang naging stable ang kanyang kondisyon, kailangan pa rin ng
Mula pagkabata pa lamang ay kapansin-pansin na ang pambihirang talento ni Katreese sa pagpipinta.Sa ilalim ng istrikto at halos perpektong pagpapalaki ng kanyang ina, lalo pang nahasa ang kanyang kakayahan hanggang sa maabot nito ang sukdulan ng kanyang potensyal sa sining.Kaya naman sa loob lamang ng ilang minuto, mabilis niyang natapos ang isang simpleng portrait sketch.“Okay na.” Ibinaba ni Katreese ang hawak niyang paintbrush bago marahang iniangat ang papel.Ngumiti siya kay Ranran. “Ranran, tingnan mo nga… hindi ba kamukhang-kamukha mo itong drawing ni Ninang?”Dahan-dahang tumingala si Ranran. Pagkakita niya sa drawing ay bahagyang bumuka ang kanyang bibig sa pagkabigla habang kumislap ang kanyang mga mata sa paghanga.Sobrang kamukha niya iyon. Parang totoong siya mismo ang nasa papel.Napakurap siya nang ilang beses, tila hindi makapaniwala.“Ranran?” natatawang tanong ni Katreese. “Bakit hindi ka nagsasalita? Pangit ba ang drawing ni Ninang?”“A-Ah… hindi po…” nagmamadali
“Gising na si Ranran.”Pagkababa ni Katreese ng tawag ay agad niyang nilingon si Attorney Ramirez. Bahagyang humupa ang tensyon sa mukha niya, ngunit nanatiling mabigat ang kanyang mga mata.“Aakyat muna ako para silipin siya,” mahina ngunit determinado niyang sabi.Bahagyang umangat ang kilay ni Attorney Ramirez. “Kailangan mo bang samahan kita?”Umiling si Katreese habang tumatayo mula sa upuan. “Hindi na. Hindi makatwiran si Travis kapag emosyonal. Mas mabuting dito ka na lang maghintay.”Sandaling natahimik si Attorney Ramirez bago tumango. “Sige. Tawagan mo agad ako kapag may kailangan ka.”“Okay,” maikling tugon niya.Pagkabukas ng elevator, agad na bumungad kay Katreese ang mahabang pasilyo ng ospital.Sa di-kalayuan ay nakita niya si Kaori na nakatayo sa labas ng ward, halatang balisa at hindi mapakali.Hinarangan ito ni Marco sa pintuan.Dahan-dahang naglakad si Katreese palapit.Pagkakita pa lamang sa kanya ni Kaori ay agad na tumalim ang tingin nito. Namumula ang mga mata n
(Continuation….)“Kaori!” Agad siyang sinalo ni Travis. “Ayos ka lang ba?”Mahinang sumandal si Kaori sa kanya habang namumula sa pag-iyak ang kanyang mga mata.“Travis… nadagdagan na naman ba ang problema mo dahil sa akin…”“Huwag kang mag-isip nang ganyan.” Napakalambot ng boses ni Travis habang inaalo siya. “Sadyang gano’n lang talaga si Katreese. Sinabi ng doktor na mahina ang katawan mo ngayon. Kailangan mong magpahinga. Ipapahatid muna kita kay Marco sa ward mo.”“Pero si Ranran…”“Ako na ang bahala kay Ranran.” Bahagyang naging matigas ang boses ni Travis. “Huwag kang mag-alala. Kapag nagising siya, sasabihan kita agad. Tama na muna. Ang kalusugan mo ang mas mahalaga.”Bahagyang sumulyap si Kaori papunta sa ward. Hindi pa rin siya mapalagay. Natatakot siyang magsumbong si Ranran kay Travis kapag nagising ito, at iniisip niya kung mas lalo bang lumala ang kondisyon ng bata dahil sa ginawa niyang eksena kanina.“Marco,” malamig na utos ni Travis habang hindi pinapansin ang pag-aa
Magsasalita pa sana si Travis nang biglang mag-vibrate ang cellphone niya sa bulsa.Bahagya siyang tumigil bago ito inilabas. Si Marco ang tumatawag.“Saglit lang,” maikli niyang sabi bago pindutin ang answer button. “Ano’ng nangyari?”Mula sa kabilang linya, halatang problemado ang tono ni Marco. “Sir, nandito po si Madam Kaori.”Bahagyang dumilim ang mukha ni Travis.“Umiiyak po siya at gumagawa ng eksena. Ipinipilit niyang pumasok at kunin ang bata.”Agad na naging malamig ang tingin ni Travis. “Pigilan mo siya. Pupunta ako d’yan ngayon.”Pagkababa niya ng tawag, agad siyang tumingin kay Katreese.“Nasa labas ng ward si Kaori. Gusto niyang dalhin si Ranran. Kailangan kong bumaba agad.”Kumunot ang noo ni Katreese.“Hindi niya talaga dadalhin si Ranran,” malamig niyang sabi. “Sinasadya lang niyang gumawa ng eksena. Habang mas nagwawala siya, mas lalo niyang pinapahirapan si Ranran.”Mariin siyang tumitig kay Travis. “Travis, hindi mo pa rin ba makita ang tunay niyang pakay?”Tahimik
Mabilis na pumasok si Travis mula sa labas ng ward.Pagkakita niya sa magulong eksena sa loob, agad siyang lumapit habang nakakunot-noo.“Kaori, kumalma ka muna.”Patuloy namang nagpupumiglas si Ranran sa mga bisig ni Kaori.Walang tigil ang pagsipa at pagwasiwas nito habang paulit-ulit na sumisigaw ng: “Ahhh—wag! Ayoko! ‘Wag po!”“Travis, hayaan mo na kaming umalis!” Mahigpit na yakap ni Kaori si Ranran habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha niya.Mukha itong isang taong itinulak na sa sukdulan habang desperado itong umiiyak.“Hindi kami matanggap ni Katreese! Natatakot na rin ako! Bata pa si Ranran, ayokong nadadamay siya dahil sa akin!”Lalong nanginig ang kanyang boses, “Travis, alam kong hindi mo kayang mahiwalay kay Ranran… pero siya lang ang anak namin ng kuya mo. Ibigay mo na siya sa akin. Dadalhin ko siya sa ibang bansa. Hindi na kami manggugulo sa’yo kailanman…”Kumunot-noo si Katreese habang malamig na nakatingin kay Kaori.Hindi niya inaasahan ang biglang pag-arte nito. I







