LOGIN⸻ Clara Tahimik ang apartment ko sa Singapore. Malakas ang aircon, may tunog ng ulan sa bintana, at nakatingin ako sa screen ng laptop ko. Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang bawat click ng mouse. Emergency project. Mahirap. Critical. At sa kabilang dulo ng mundo, alam kong ginagawa rin niya ang pareho sa Manila. Parang parallel universe kami—parehong pressured, parehong nag-iisa. Ngunit ramdam ko: parehong kami nag-iisip sa isa’t isa kahit malayo. ⸻ Alexander Sa Manila, nakaupo ako sa boardroom ng kumpanya. Maraming files, graphs, at charts sa harap ko. Pero sa bawat graph na tinitingnan ko, iniisip ko: Sigurado ba siyang kaya niya ito nang mag-isa? Hindi ko ba siya masyadong ini-pressure kahit wala ako? Nag-open ako ng video call. “At least may face time kahit papaano,” bulong ko sa sarili ko. ⸻ “Hi, Alex,” sabi ni Clara, nakangiti sa screen. “Hi, Clara,” sagot ko. Tahimik muna. Parehong abala sa spreadsheet at presentation. “Ok
⸻ Clara Minsan, ang trabaho sa Singapore ay mas mabilis kaysa sa iniisip ko. Bawat oras ay puno ng meetings, presentations, at updates mula sa international team. Masakit man, natutunan kong mahalin ang pagiging independent. Pero may isang tao na palaging naroroon sa isip ko. Hindi dahil kailangan ko ng validation. Kundi dahil gusto kong makita na proud siya sa bawat hakbang ko. ⸻ Alexander Sa Manila, dumating ang mga report na dapat kong i-review. Isa sa mga ito—progress report mula sa Singapore. At habang binabasa ko, napansin ko ang pangalan ng isang lalaki—Daniel Cruz. Hindi ko kilala ang lalaking iyon, pero alam ko: katabi niya siya sa larawan ng team. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko. ⸻ Clara “Alex,” sabi ko sa isang video call. “May tanong ako sa’yo.” Tumango siya, handang makinig. “Daniel,” sabi ko. “Nakikipag-ugnayan lang siya sa work… pero bakit parang selos ka nang makita mo siya?” Tumahimik siya san
⸻ Clara Ilang linggo na akong nasa Singapore. Ilang linggo na rin akong nagbubuo ng bagong buhay. Bawat araw ay puno ng bagong responsibilidad, bagong kultura, at bagong workflow. Mas mabilis ang lahat dito, mas mataas ang expectations. Pero sa bawat sulok ng opisina, bawat task na natatapos ko, may pakiramdam akong may puwang na iniwan sa akin—isang presensya na kahit malayo, ramdam ko pa rin. Hindi ko siya tinatawagan araw-araw. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil pareho naming pinili ang disiplina ng distansya. Pero bawat mensahe niya—kahit maikli lang—ay sapat para maramdaman kong hindi siya nawala. ⸻ Alexander Sa Manila, ang kumpanya ay normal na gumagalaw. Pero sa bawat boardroom meeting, bawat call, bawat report… palaging may parte ng isip ko na nasa kanya. Hindi ko na kailangang itanong kung nasaan siya. Alam ko sa schedule niya. Alam ko sa position niya. Ngunit masakit kapag nakita kong abala siya at hindi ko kasama. Isang gabi, nakaupo ako sa office, na
⸻ Clara Hindi ako agad sumagot sa email. Nakatitig lang ako sa screen, parang kapag pinindot ko ang kahit alin sa dalawang pagpipilian, may isang bahagi ng buhay ko ang tuluyang magbabago. Regional Leadership Offer. Mas mataas na posisyon. Mas malawak na saklaw. Mas malinaw na direksyon. Ito ang pinangarap ko noon. Ito ang dahilan kung bakit ako umalis. Pero ngayong nasa harap ko na— bakit parang may kulang? Tumunog ang phone ko. Isang mensahe. Alexander: “Nasa labas ako ng building mo. Kung okay lang.” Napapikit ako. Ito na. ⸻ Ang Pagkikita sa Gabi Hindi kami nag-usap agad nang bumaba ako. Nakatayo lang siya sa ilalim ng ilaw ng poste. Simpleng damit. Walang coat. Walang anyo ng CEO— isang lalaking naghihintay. “Hi,” sabi ko. “Hi,” sagot niya. Tahimik ulit. “Maglakad tayo?” tanong niya. Tumango ako. ⸻ Alexander Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ito ang huling gabi ko rito. Bukas ng umaga, babalik na ako. At sa pagitan ng
⸻ Clara Tahimik ang restaurant. Hindi ito sosyal. Hindi rin sobrang simple. Saktong lugar para sa mga usapang ayaw marinig ng iba—pero hindi rin kayang itago sa sarili. Umupo ako sa tapat niya. Magkalayo kami ng kaunti. Isang mesa. Isang espasyong puno ng hindi sinasabi. “Salamat sa oras,” sabi ko. “Hindi ko ‘yon kailanman ituturing na abala,” sagot niya. Napatingin ako sa kanya. Sandali lang. Masyadong matagal para sa propesyonal, masyadong maikli para sa dalawang taong may pinagsamahan. ⸻ Alexander Hindi ko alam kung paano sisimulan. Sanay akong may agenda. May outline. May direksyon. Pero sa harap ko ngayon— walang plano ang gumagana. “Kumusta ka talaga?” tanong ko. Hindi CEO question. Hindi polite question. Isang tanong na galing sa isang taong naghintay. ⸻ Clara Huminga ako nang malalim. “May mga araw na magaan,” sagot ko. “May mga araw na mahirap. Pero hindi ako nagsisisi.” Tumango siya. “At ikaw?” tanong ko. Napangiti siya nang
⸻ Clara Hindi ko alam kung ilang beses kong tiningnan ang salamin bago ako lumabas ng condo. Hindi dahil gusto kong magmukhang maganda. Kundi dahil gusto kong siguraduhin na ako pa rin ito. Hindi ‘yung Clara na iniwan niya. Hindi rin ‘yung Clara na natutong mabuhay nang mag-isa. Isang Clara na may halong tapang at takot. Pagbukas ko ng pinto ng opisina, normal ang lahat. May mga empleyadong naglalakad, may mga nagmamadali, may mga nag-uusap tungkol sa reports. Walang kakaiba. Pero ako— parang may hinihintay na lindol. Dumating na siya. Hindi ko pa siya nakikita, pero alam kong narito na siya. Parang may pagbabago sa hangin. Parang mas mabigat ang bawat hakbang ko. Huminga ako nang malalim. Kaya mo ‘to, Clara. ⸻ Alexander Ilang beses na akong bumisita sa Singapore. Pero ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong kaba. Hindi ito board meeting. Hindi ito negotiation. Ito ay isang babaeng hindi ko hawak— pero mahal ko. Pagbaba ko ng sasakyan, nak







