LOGINJehan's Point of View Bandang alas otso nang may dumating na dalawang sasakyan. Lulan nito ang ilang kalalakihan. Si Pamila ang sumalubong sa mga bagong bisita, samantalang nanatili kami sa may pool. Bago pa sila tuluyang makapasok sa loob ng bahay, tumayo na ako galing sa sun lounger at naisipang kumain na lang muna ng snack sa counter. May maliit na counter na pinalagay sa labas ng bahay para doon kumuha ng mga pagkain na ise-serve.Kanina ay naglabas sila ng barbecue. Hindi ako nakakain kaya iyon ang sadya ko. “This is Kenneth, Ben, Tristan, Philip, at Nandy.” Pakilala ni Pamila sa mga bagong dating. “Oh, hi.” Binati sila ni Nicole. Nanatili ako sa may counter at nilingon lamang sila. Nakipagkamay si Nicole sa mga kasama ni Kenneth. Si Kenneth lang pala at Ben ang kakilala ni Nicole. Iyong tatlo, galing pa raw sa kabilang bayan at dumayo lang rito kayna Kenneth. Inanyayahan ni Kenneth ang mga kaibigan niya na dumaan sa villa kung nasaan ang pinsan nitong si Pamila per
Jehan's Point of View “Kanina ka pa tahimik, Jehan.” Umahon si Nicole sa pool para lumapit sa sun lounger kung nasaan ako nakaupo.Umayos naman ako ng upo at hinawakan sa dalawang kamay ang malamig na cocktail drink. Tiningala ko siya at ngumiti ng maliit. Ang mga kaibigan niya’y lumalangoy pa rin sa pool at nagkakasiyahan. Akala ko ay hindi na niya ako mapapansin dahil mukhang nag-eenjoy naman siya doon. Wala akong energy na sabayan sila. Maliban kasi sa kilala na nila ang isa’t isa, hindi ko rin alam kung paano sila pakisasamahan sa sitwasyon ko ngayon. Ma-a-out of place din siguro ako.“Why don't you join us in the pool? Maligo ka muna. Malamig ang tubig.” Dagdag niya bago maupo sa tabing sun lounger. “I’m sorry. Hindi rin kasi ako heavy drinker, napansin kong marami kayong iniinom do'n. T'yaka kahit na marunong akong lumangoy, mabilis naman akong pulikatin kapag matagal nang nakababad sa tubig. Kaya, mamaya na lang ako maliligo.” Pagdadahilan ko. Maya’t maya kung magdala ang
Jehan’s Point of View “Miss, tapos ka na? Pwedeng kami naman?” Saad ng customer sa likod ko. That’s when I realized na nakalapag na sa counter ang order ko at tapos na rin akong magbayad kaya dapat umalis na ako. Kinuha ko ang paper bag at alangan na umalis sa pila saka muling sinulyapan ang pinto kung saan pumasok ang babaeng kamukhang-kamukha ni Ate Lisandra. Natulos pa ako ng ilang minuto sa kinatatayuan ko, nag-aabang na baka muli siyang lumabas at makita ko ng mas matagal ang mukha niya. Hindi ako maaaring mamalikmata. “Jehan?” Nilingon ko ang nagsalita at nakita si Nexon. Pumasok na rin siya ng café. Hindi ko alam kung natagalan ba ako o sadyang mabilis niya lamang naasikaso ang kailangan niya kaya napuntahan niya ‘ko agad. “Why are you still here? Is there something wrong with your order?” Tanong niya saka sinulyapan ang cashier na hanggang ngayon ay abalang-abala pa rin sa pag-aasikaso ng mga customer. Mabagal akong umiling, hindi na halos makapagsalita. Pinaghalong gu
Jehan’s Point of View Ala singko na ng hapon nang magpasya si Nexon na bumalik na kami sa San Gabriel. Hindi kami makaalis agad dahil nakipagkwentuhan pa sa amin si Aurora at kinamusta niya rin si Elizabeth kay Nexon. Magaan naman siyang kausap at masayang kasama. Magalang at disente rin siyang magsalita, sa tuwing may sinasabi siya sa amin ay nakikinig ng mabuti si Nexon. ‘Yong tipong alam mong nirerespeto ni Nexon si Aurora kaya nakikinig siya ng mabuti. I wonder, gaano na kaya katagal na magkakilala si Aurora at Nexon? Gaano ba sila ka-close sa isa’t isa? Hindi na ulit namin nakasama ang kambal dahil halatang umiiwas si Winter sa amin… o sa akin. Siguro dahil nahihiya, dahil bagong mukha. Naalala ko tuloy noong mga bata pa kami nila Ate Lisandra, silang dalawa ni Veda, kapag may mga pagtitipon sa bahay lalo na kapag nananalo si Papa sa eleksyon ay palaging nasa labas ng bahay ang dalawa kasama si Mama at Papa. Samantalang ako, nagkukulong sa kuwarto at ayaw makisalamuha. Bata
Jehan's Point of View “She won't think of you that way.” Gusto ko sanang sabihin na, “Ano naman ang alam mo sa iisipin ni Aurora sa akin o hindi?” Gusto kong idaan ang awkwardness sa pagitan namin sa pamamagitan ng pagbibiro, pero talagang seryoso siya at mukhang hindi marunong tumanggap ng biro. “Biro lang.” I said slowly. Babawiin ko na lang pala agad dahil parang naoffend siya doon sa sinabi ko. Kahit na nagbibiro lang naman ako. “Aurora’s not like that. She would rather give you anything you want…” Aniya sa mabagal na tono. Kinagat ko ang ibabang labi. Iniisip niya siguro na masama ang tingin ko sa ugali ni Aurora. I could really feel that she's kind and I don’t think she'll be rude to me. Hindi ko naman hinuhusgahan ang asawa ng pinsan niya. Hindi man lang makaramdam na nagbibiro lang ako. “Sorry, I didn't mean to offend you or what…” I said as I tried to look away. Naramdaman kong umusod siya palapit sa akin, pero ayaw ko siyang lingunin. Nga lang ramdam kong n
Jehan's Point of View “Sigurado akong hindi pa kayo nagtatanghalian. Sakto, tapos na akong magluto.” Ngiting saad ni Aurora nang bigla kaming natahimik. “Hali kayo, ipapahanda ko na ang pagkain.” Inimbitahan niya kami sa hapagkainan. Nakangiti siya at palipat-lipat ang tingin sa aming dalawa ni Nexon na para bang manghang-mangha siya sa aing dalawa kahit na wala naman kaming ginagawa. Panis ang naisukli kong ngiti, medyo nahihiya pa ako pagkatapos ng sinabi ko kanina. Hindi ko rin maintindihan kung bakit sa sobrang mangha ko sa mga anak niya ay naisip kong magkaroon rin ng kambal na anak kagaya ng sa kaniya. Sobrang cute kasi ng mga anak niya… sobrang gaganda. Parang mga manika.Sino'ng hindi gugustuhin ang magkaroon ng ganoon? “Dito ka na maupo, Jehan.” Mahinang saad ni Nexon nang igiya ako sa hapagkainan. Naupo rin sila Aurora pagkatapos niyang tulungan na makaupo ang dalawang anak. Nasa tapat siya ng napiling upuan ni Nexon, at sa tapat ko naman si Snow at si Winter.
Elizabeth's Point of ViewKagaya ng pangako ko kay Mama, uuwi ako sa amin para doon na ipagpatuloy ang pagpapahinga. Sa biyahe ay kasama ko siya at si Mamang Julieta, hindi ko na pinayagan si Aurora at Kuya Alted na mag-abala pang ihatid kami sa San Gabriel dahil maggagabi na rin. Delikado na sa da
Elizabeth's Point of View I could hear the small chattering beside me. Pakiramdam ko ay may nagtatalo, hindi kalayuan sa akin, at inaawat naman iyon ng maliit na boses. But I could not hear them clearly. Hindi ko alam kung ano ang pinagkakaguluhan at kung ano ang nangyayari— hindi ko rin matukoy
Elizabeth’s Point of ViewThe next morning. I felt like I'm dying. Kung hindi lang dahil sa sunod-sunod na katok galing sa pinto ng kuwarto ko ay pipiliin ko na lamang na matulog at hindi na bumangon pa.My headache is back. At mas malala pa ito kumpara sa kahapon. Umiikot na naman ang paningin ko
Elizabeth's Point of ViewKagaya ng sabi ni Papa, dumating nga ang doktor. Pumasok ang doktor sa silid kasama si Cassy.Isang mainit na ngiti ang iginawad sa akin ng babaeng doktor bago dahan-dahan na naglakad patungo sa amin. Mukhang mas bata lang ng ilang taon kay Mama ang doktora, maamo ang mukh







