로그인Mika had barely begun to imagine a life beyond Mark when he gave her another reason to question herself.It happened on a Tuesday evening, over something as ordinary as dinner.She had just finished reheating the food when Mark walked into the kitchen, smiling at his phone. It was an expression she hadn't seen directed at her in weeks—light, unguarded, almost boyish.“What's funny?” she asked.“Nothing.”He continued typing.Mika placed the plates on the table. “You're smiling at your phone.”“So?”“I'm just asking.”Mark finally looked up. “Can't I smile without being interrogated?”“Okay, Mark. Forget it.”She sat down and started eating.For a few minutes, the only sounds were their utensils against the plates and the television playing softly in the background. Then Mark put his phone on the table, screen facing up.“Cassandra invited me to hang out with her friends this weekend.”Mika's hand paused over her plate.“Ah. Okay.”“Okay lang?”She looked at him. “What do you want me t
Mika used to think that moving on began when you stopped loving someone.Kailangan mo munang maubos, mapagod, at mawalan ng nararamdaman bago mo tuluyang piliing umalis. At least, iyon ang paniniwala niya noon. Paano ka naman bibitaw kung mahal mo pa? Paano mo tatalikuran ang taong minsan mong itinuring na tahanan?Pero nitong mga nakaraang araw, may bagong tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip niya.What if I can love someone and still choose to leave?Hindi niya alam kung saan nanggaling ang tanong na iyon. Siguro dahil sa mga gabing mag-isa siyang umiiyak. Siguro dahil sa mga pangakong paulit-ulit na napapako. O baka dahil unti-unti na niyang nakikita na hindi sapat ang pagmamahal para ayusin ang isang relasyong iisang tao lang ang nagsisikap.That morning, habang naghahanda siya para pumasok sa trabaho, napatingin siya sa maliit na salamin sa tabi ng cabinet.Pagod ang mga mata niya.Hindi naman siya nagbago nang malaki. Pareho pa rin ang mukha niya, ang buhok na lagi niyang
Kinabukasan, maagang nagising si Mika.Tahimik pa ang apartment. Sa sala, nakapatay ang computer ni Mark, at nakakalat pa sa mesa ang baso ng tubig na ginamit nito kagabi. Sa kuwarto, mahimbing pa rin ang tulog ng boyfriend niya, walang kaalam-alam sa mga tanong na gumulo sa isip niya hanggang hatinggabi.Saglit niya itong tiningnan bago bumangon.Despite everything, hindi niya kayang tingnan si Mark bilang isang taong puro kasamaan lang. Naalala pa rin niya ang lalaking nagdala sa kanya ng lugaw noong may sakit siya, ang lalaking nakinig sa mga kuwento niya tungkol sa mga pangarap niya noong bago pa naging komplikado ang lahat. May mga sandaling genuine ang lambing nito. May mga pagkakataong natawa sila sa mga bagay na silang dalawa lang ang nakakaintindi.Hindi naman kasinungalingan ang lahat ng masasayang alaala nila.Pero hindi rin nabubura ng mga alaalang iyon ang sakit na nararanasan niya ngayon.Sa kusina, naghanda si Mika ng almusal. Nagprito siya ng itlog, nag-init ng kanin,
On Saturday morning, binuksan ni Mika ang notebook na binili niya ilang buwan na ang nakalipas para ayusin ang mga goals niya. The first pages were filled with neat handwriting, lists, and little boxes she had intended to tick off one by one. May course siyang gustong kunin, savings target na gustong maabot, mga lugar na gusto niyang puntahan, at mga bagay na gusto niyang makamit bago siya mag-thirty. Across the first page, she had written: MY LIFE, MY PLAN. Napangiti siya nang bahagya. At twenty-six, naniwala siyang basta masipag siya at marunong mag-budget, makakabuo siya ng buhay na komportable at secure. Hindi naman niya pinapangarap ang marangyang lifestyle. Gusto lang niya ng maayos na bahay, sapat na savings para sa emergencies, trabahong may growth, at relationship na hindi niya kailangang buhatin mag-isa. Pero ngayon, ang mga sumunod na pahina ay puno na ng grocery expenses, unpaid bills, at reminders tungkol sa perang ipinangakong ibabalik ni Mark. She turned t
Mark decided that Mika needed to remember the good things.Not because he had suddenly become grateful for her, or because he had spent the night considering what she had written in her notebook. He had barely thought about his behavior at all.What bothered him was that Mika had stopped reacting the way she used to.She was still polite. She still cooked enough rice for two. She still asked whether he needed anything from the grocery when she went downstairs. But she no longer treated every shift in his mood as an emergency.Mark missed being able to change the temperature of the room simply by walking into it.So on Saturday afternoon, he bought her a small bouquet from a flower stall near the main road.It wasn't expensive. He paid for it using money he had originally set aside for a betting deposit, then told himself he could replace the amount after his next win.When he arrived home, Mika was folding laundry.“What's that?” she asked.“For you.”She looked at the flowers, surpri
Mark noticed the change in Mika before she said anything about it.She no longer followed him from room to room when an argument ended. She no longer sent long messages explaining what she meant, apologizing for the words he had twisted, or asking whether they were okay. When he withdrew into his games, she found something else to do.At first, he enjoyed the quiet.Then it began to irritate him.On a Thursday evening, he arrived home later than usual, carrying a plastic bag of convenience-store snacks and wearing the expression of a man who expected to be welcomed despite having given nobody a reason to welcome him.Mika was at the small table, reviewing her expenses on her phone. Beside her sat the notebook she had started using to organize her thoughts.“Wala ka bang dinner?” he asked.“May food sa rice cooker. May ulam sa ref.”“That's it?”She looked up. “What else do you want?”Mark gave a short laugh. “Nothing. I'm just asking.”“Okay.”That single word bothered him more than i







