CHAPTER 01

ETHAN GREY

Naupo si Shanaia sa single sofa sa gitna ng sala at isa-isang pinagmasdan ang mga taong naroon.

Tahimik ang buong mansiyon.

Hindi niya man lang sinulyapan ang direksyon namin. Para bang hindi kami kasama sa silid.

Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, nagsalita siya. "Now... speak."

Nagkatinginan ang mga magulang ni Shally.

"Shanaia," maingat na sambit ni Mrs. Villafuerte, "kagagaling mo lang sa biyahe. Mas mabuti sigurong magpahinga ka muna."

Dahan-dahang lumingon si Shanaia sa kaniyang ina. "That's not what I want to hear, Mom."

Malamig ang boses niya ngunit sapat iyon para maramdaman ng lahat ang babala.

"Hayaan mo na kami rito," singit ni Mr. Villafuerte.

"Hayaan?" Napatawa siya nang mapakla. "It's about my sister, Dad. So whether you like it or not, makikialam ako."

Tumuwid siya ng upo.

"Now, if you don't want to tell me what I need to know, I'll ask them myself."

Doon lang siya tuluyang humarap sa amin.

"Mr. Erick Parker, am I right?"

Sasagot na sana si Dad nang muling magsalita si Mr. Villafuerte.

"Shanaia, stop this—"

"Shut up, Dad."

Biglang tumahimik ang lahat.

"I gave you a chance. You chose not to use it. So please, sit there and let him answer."

Kahit ako ay napakurap.

Kakaiba ang babaeng ito.

Walang takot.

Walang pag-aalinlangan.

Parang sanay mag-utos.

Bahagyang umubo si Dad bago ngumiti.

"Yes. I'm Erick Parker. This is my wife, Vivian Parker. And this is my son, Ethan Grey Parker."

Ngumiti si Shanaia kay Mom bilang pagbati.

Pagkatapos ay lumingon siya sa akin.

Saglit lang.

Wala pang dalawang segundo.

Parang wala siyang nakitang espesyal.

Nakakainsulto.

Wala pang babaeng tumingin sa akin nang ganoon.

"Can you tell me everything, Mr. Parker?"

Diniinan niya ang salitang everything.

Huminga nang malalim si Dad.

"Originally, pinag-uusapan namin ang kasal ng anak ko at ng kapatid mo—"

"From the beginning."

Napahinto si Dad.

"I want everything. Kailan nagsimula. Sino ang nagplano. Kailan gaganapin ang kasal. Lahat."

Parang abogado kung magtanong.

O mas tamang sabihing parang imbestigador.

At si Dad ang pangunahing suspek.

"To be honest," panimula ni Dad, "noong first year college pa lang si Shally, napag-usapan na namin ng mga magulang niya ang tungkol sa kasal nila ni Ethan."

Nanlaki ang mata ko.

First year pa lang?

Hindi ko alam iyon.

"Last month namin sinabi sa kanila ang plano. At kanina, pinag-uusapan namin kung kailan gaganapin ang seremonya."

"And what was my sister's answer?"

"She wanted to wait for you."

Biglang tumahimik ang sala.

"Pero sinabi ng father mo na busy ka sa London."

Tumaas ang isang kilay ni Shanaia.

"Busy?"

Tumawa siya nang walang amusement.

"Interesting."

Napalunok si Mr. Villafuerte.

Mukhang alam niyang may problema na.

Pagkatapos ay ibinalik ni Shanaia ang tingin sa akin.

Diretso.

Matalim.

Parang sinusuri niya ang buong pagkatao ko.

"How old are you?"

Napakurap ako.

"What?"

"Your age."

Napasandal ako.

"And why do you need to know that?"

"Because I'd like to know how old the man is who's supposed to marry my sister."

"At paano kung ayokong sabihin?"

Ngumisi ako.

Ngunit sa halip na mainis, ngumiti rin siya.

"That's fine."

Itinaas niya ang kamay.

Agad na lumapit ang babaeng nakatayo sa likuran niya at nag-abot ng brown envelope.

Binuksan niya iyon.

Pagkatapos ay naglabas ng ilang dokumento.

At doon ko naramdaman ang unang bugso ng kaba.

"Ethan Grey Parker."

Binasa niya ang laman ng papel.

"Born August 12, 1995. Twenty-seven years old. CEO of E&G Cosmetics. One of the youngest successful businessmen in the country."

Napaayos ako ng upo.

Paano niya—

Ngunit hindi pa siya tapos.

Naglabas siya ng mga litrato.

Maraming litrato.

At biglang bumagsak ang sikmura ko.

"His former girlfriends include Rebecca Thompson..."

Isang litrato ang lumapag sa sahig.

"Madeline Miller."

Isa pa.

"Julia Stewart."

Isa pa.

"Naomi Anderson."

Isa pa.

"Scarlett Mitche—"

"Enough!"

Napabalikwas ako ng tayo.

Tumigil siya.

Ngunit hindi nawala ang ngisi sa labi niya.

"And many more."

Isa-isa niyang ibinagsak ang natitirang mga larawan.

Mga larawan ko.

Kasama ang iba't ibang babae.

Sa restaurant.

Sa hotel.

Sa kotse.

At mas malala pa.

"Oh my God..." bulong ni Mom.

Dahan-dahan akong napalingon kay Dad.

Maling desisyon.

Dahil sa tingin pa lang niya, alam kong patay ako mamaya.

Ibinaba ko ang tingin.

Pagkatapos ay muling hinarap si Shanaia.

Tumayo na siya.

"I think we're done here."

Malamig pa rin ang tono niya.

"I'll speak with my parents. More importantly, with my sister."

Inayos niya ang kaniyang blazer.

"After that, we'll talk again."

Humakbang siya palayo.

"Have a good evening."

At iniwan niya kaming lahat na nakatulala.

"Shanaia."

Napahinto siya sa paglalakad nang tawagin siya ng kaniyang ama.

Ngunit hindi siya lumingon.

"Bukas na tayo mag-uusap, Dad. Pagod ako sa biyahe at gusto ko nang magpahinga."

Iyon lang ang sinabi niya bago muling naglakad palayo. Sumunod agad sa kaniya ang babaeng kasama niya.

Tahimik kong sinundan ng tingin ang papalayong pigura niya hanggang sa mawala sila sa ikalawang palapag.

Hindi ko makakalimutan ang nangyari ngayong gabi, Shanaia.

Hindi kailanman.

"Mr. Parker, humihingi ako ng paumanhin sa ginawa ng anak ko."

Napalingon ako kay Mr. Villafuerte.

Bakit kay Dad siya humihingi ng tawad?

Ako ang pinahiya ng anak niya sa harap ng lahat.

Hindi lang pinahiya.

Pinahamak pa.

"Naiintindihan ko siya, Mr. Villafuerte," kalmadong sagot ni Dad. "Concerned lang siya sa kapatid niya."

"Pasensya na talaga."

Tumango si Dad.

"Mauuna na kami. Babalik na lang kami kapag napag-usapan na ninyo ang bagay na ito."

Tumango naman si Mr. Villafuerte at inutusan ang isa sa mga tauhan nila na ihatid kami palabas ng mansiyon.

Tahimik kaming naglakad.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

At alam kong hindi magandang senyales iyon.

Pagdating sa driveway, huminto si Dad at seryosong tumingin sa akin.

"You better prepare a good explanation about those pictures, Ethan."

Pagkasabi niya noon ay sumakay na siya sa kotse kasama si Mom.

Napabuntong-hininga ako.

Patay.

Talagang patay ako.

Buong biyahe pauwi ay hindi ako nagsalita. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang ramdam ang mabigat na presensya ni Dad sa likurang upuan.

Twenty-seven years old na ako.

CEO ng sarili kong kumpanya.

Pero hanggang ngayon, takot pa rin ako sa ama ko.

Hindi dahil sasaktan niya ako.

Kundi dahil kaya niyang kunin ang lahat ng pinapangarap kong mapasakin.

Lahat ng mana.

Lahat ng ari-arian.

Lahat ng negosyong itinayo ng pamilya.

At hindi ko hahayaang mangyari iyon.

Nag-iisa akong anak.

Dapat lang na sa akin mapunta ang lahat.

Pagkapasok na pagkapasok namin sa bahay ay sumabog agad si Dad.

"WHAT ARE THOSE F*CKING PICTURES, ETHAN?!"

Napapikit ako.

Ayan na.

"Hindi ba sinabi ko na sa'yo na tigilan mo na ang pambababae mo?! Paano kung dahil sa mga litratong iyon ay umatras ang mga Villafuerte sa kasal?!"

Mas lalong lumakas ang boses niya.

"Baka nakakalimutan mo na sa kasal na iyon nakasalalay ang lahat ng mamanahin mo!"

"Malay ko bang darating ang babaeng iyon dala ang mga litrato!" depensa ko. "Ni hindi ko nga alam na may kapatid pala si Shally!"

At totoo naman.

Wala akong ideya na may isang Shanaia Villafuerte pala.

At lalong wala akong ideya na ganoon siya katapang.

"O kahit hindi mo alam!" sigaw ni Dad. "Sana itinigil mo pa rin ang kalokohan mo!"

Napasabunot ako sa buhok dahil sa inis.

"Fine! Kasalanan ko na! Pero nangyari na ang nangyari. Hindi na mababago iyon."

Padabog akong naupo sa sofa.

Ngunit hindi man lang natinag si Dad.

"Ito ang tandaan mo, Ethan."

Malamig ang boses niya.

Mas nakakatakot.

"Kapag hindi natuloy ang kasal na ito, wala kang makukuhang kahit isang piso mula sa akin."

Nanigas ako.

Hindi na siya nagsalita pa.

Tinalikuran niya kami at umakyat sa hagdan.

Naiwan kaming dalawa ni Mom sa sala.

Pagkaalis ni Dad, napatingin ako kay Mom na nakaupo lang at dahan-dahang umiiling.

"What?" iritable kong tanong. "Sesermonan mo rin ba ako?"

Ngumiti siya nang bahagya.

"Hindi."

Napabuntong-hininga ako.

"But I will give you an advice."

Napatuwid ako ng upo.

"Hindi kita masisisi sa mga ginawa mo dahil ganiyan din naman ang daddy mo noong binata pa siya."

Napataas ang kilay ko.

Talaga?

"Pero mas mabuting sundin mo ang gusto ng ama mo."

Nawala ang ngiti niya.

"Dahil kahit nag-iisa ka naming anak, kaya ka niyang itakwil."

Tumayo siya.

"And remember this, Ethan."

Huminto siya bago umakyat.

"Ang mga Villafuerte ang pag-asa natin."

Pagkatapos noon ay iniwan niya rin ako.

Naiwang mag-isa sa sala.

Napatingin ako sa kisame at mariing ipinikit ang mga mata.

Buwisit na buhay.

Ang tanda ko na pero hindi ko pa rin magawang magdesisyon para sa sarili ko.

At lahat ng ito...

Kasalanan ng babaeng iyon.

Kung hindi siya dumating, hindi sana nagalit si Dad.

Hindi sana nagkaroon ng problema.

Humanda ka talaga sa akin, Shanaia Villafuerte.

Sa susunod na magkita tayo...

Pagbabayaran mo ang ginawa mo.

---

SHANAIA ISABELLE

"Arie, magpahinga ka na."

Patuloy akong nagbo-blower ng buhok habang nakatingin sa salamin.

"Ipinahanda ko na ang guest room para sa'yo. Katabi lang ng kuwarto ko."

Nag-bow muna si Arie bago ngumiti.

May lahing Korean siya kaya nakasanayan na niya iyon.

"Sige po, Miss Shanaia. Good night."

"Good night."

Pagkaalis niya ay tinapos ko ang pagpapatuyo ng buhok ko bago lumabas ng kuwarto.

Diretso akong nagtungo sa silid ni Shally.

Hindi pa man ako nakakatok nang maayos ay bumukas na agad ang pinto.

At sumalubong ang pamilyar niyang ngiti.

"Can I sleep here tonight?" tanong ko.

Lalong lumawak ang ngiti niya.

"Of course, Ate!"

Agad niya akong hinila papasok.

Napatingin ako sa kabuuan ng kuwarto.

At napangiti.

Walang nagbago.

Pareho pa rin ng itsura noong iniwan ko ito tatlong taon na ang nakalipas.

"Hindi mo pa rin binabago."

Napatingin siya sa paligid.

"Ito kasi yung design na tayong dalawa ang gumawa."

Ngumiti siya.

"Maraming beses ko nang gustong ipa-renovate pero gusto kong kasama ka."

Bahagyang kumirot ang dibdib ko.

"Tulad noong nandito ka pa."

Napayuko siya.

"Noong hindi mo pa ako iniiwan."

Tahimik akong lumapit at niyakap siya.

Mahigpit.

Dahil alam kong kahit kailan ay hindi ko mababawi ang tatlong taong nawala sa amin.

"I missed you so much, Ate."

Mas humigpit ang yakap niya.

"Kung may magandang naidulot man ang arranged marriage na ito, iyon ay ang pagbalik mo."

Napapikit ako.

"Wag kang mag-alala."

Hinaplos ko ang buhok niya.

"Sa susunod kong pagbalik sa London, kasama ka na."

Bigla siyang napaatras.

"Talaga?!"

Tumango ako.

"Talaga."

Ngunit agad ding nawala ang saya sa mukha niya.

"Paano ang kasal?"

Napayuko siya.

"Paano kung kasal na ako bago ka bumalik sa London?"

Hinawakan ko ang kamay niya.

Hindi ako nag-atubiling sagutin siya.

"Hindi mangyayari iyon."

Tumingin siya sa akin.

"Nobody can force you into a marriage you don't want."

Ngumiti ako.

"Ako na ang bahala."

Muling yumakap sa akin si Shally.

At sa pagkakataong iyon, ramdam kong kahit papaano ay nabawasan ang bigat na dinadala niya.

Makalipas ang ilang minuto ay nakatulog na rin siya.

Tahimik akong bumangon at lumabas sa veranda.

Mula roon ay kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang tao.

Mabilis niyang sinagot ang tawag.

"Akala ko hindi ko na maririnig ang boses mo bago ako matulog."

Napailing ako.

"Tsk. May ipapagawa ako sa'yo."

"Naku. Kapag ganiyan ang bungad mo, alam kong trabaho na naman."

"Kailangan ko ng impormasyon tungkol sa mga Parker."

Saglit siyang natahimik.

"Yung pamilya ng lalaking ipapakasal kay Shally?"

"Yes."

"Bakit?"

May bahid ng panunukso ang boses niya.

"O baka naman interesado ka sa anak?"

"What the hell, Clayton."

Napairap ako.

"It's not like that."

Tumawa siya.

"Then why?"

Napatingin ako sa madilim na kalangitan.

"May mali."

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

"Hindi ko maintindihan kung bakit kailangang magkaroon ng arranged marriage sa pagitan ng pamilya namin at ng mga Parker."

"Maaari namang business partnership."

"Impossible."

Mabilis ang sagot ko.

"Malawak na ang negosyo ng pamilya namin."

"Then maybe they want to strengthen the bloodline."

Napailing ako.

"Then why the Parkers?"

Tahimik siya.

May punto ako.

Hindi pamilya ng matalik na kaibigan ni Dad ang mga Parker.

Hindi rin sila kabilang sa mga pamilyang madalas naming nakakasalamuha.

Kaya bakit sila?

"Sige," saad ni Clayton. "I'll look into it."

"Tomorrow."

"Bossy as always."

"Clayton."

"Fine. Tomorrow."

Napangiti ako.

"Thank you."

"Anything for you."

Pagkatapos noon ay pinatay ko na ang tawag.

Muli akong tumingin sa madilim na kalangitan.

At sa unang pagkakataon mula nang makarating ako sa mansiyon, may kutob akong may mas malalim na dahilan sa likod ng kasal na ito.

Parker...

What are you really up to?