Chapter 1

Chapter 1

“Hon, please, huwag mong ipalaglag ang batang ito... Nakikiusap ako sa iyo!”

Ospital, Departamento ng Obstetrics at Gynecology

Nakaluhod si Claire Bennette sa malamig na sahig. Mahigpit niyang hinawakan ang laylayan ng damit ng lalaking nasa harapan niya, halos mamuti ang kaniyang mga buto sa tindi ng pagkakahawak.

Ngunit nanatiling malamig ang lalaki.

“Claire Bennette.” Tumingin si Ethan Brooks sa maputlang mukha ng babae, puno ng pagkasuklam ang kaniyang mga mata. “Kailangang ipalaglag ang batang iyan.”

Nanginig ang buong katawan ni Claire Bennette. Tinitigan niya ang lalaking minsang nangakong mamahalin siya habambuhay, na para bang ngayon lamang niya ito tunay na nakilala.

Clary, kapag nagkaroon tayo ng sariling anak, aalagaan ko siya nang buong puso. Gagawin kong pinakamasayang anghel sa mundo ang ating munting sanggol.

Malinaw pa sa kaniyang alaala ang mga pangakong iyon. Ngunit ngayon, ang mismong lalaking nangakong poprotekta sa kanilang magiging anak ang pilit na nagpapalaglag sa batang nasa kaniyang sinapupunan.

“Ethan Brooks!” sigaw niya, nanginginig ang tinig. “Sarili mong dugo at laman ang batang ito! Paano mo nagagawang maging napakalupit?”

“Dugo at laman ko?” Napatawa nang mapanlibak si Ethan Brooks, na para bang nakarinig siya ng pinakanakakatawang biro.

Bigla nitong hinawakan ang baba ni Claire Bennette at mariing iniangat ang kaniyang mukha.

“Claire Bennette, may lakas ka pang sabihin iyan? Hindi kita kailanman ginalaw. Sabihin mo nga sa akin, paano ka nabuntis?”

Nanlaki ang mga mata ni Claire Bennette. Unti-unting nawala ang kulay sa kaniyang mukha.

“Ethan Brooks, ano'ng pinagsasasabi mo?” Nanginginig ang kaniyang mga labi. “Magkasama tayo sa silid ng hotel noong gabi ng kasal natin. Paano mo nagagawang itanggi na ikaw ang ama ng batang ito?”

“Gabi ng kasal natin?” Lalong dumilim ang mukha ni Ethan Brooks. Mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa baba ng babae. “May inaasikaso ako sa kumpanya noong araw na iyon. Umalis ako pagkatapos ng seremonya. So paanong may nangyari sa ating at paano ka nabuntis.?”

Parang gumuho ang buong mundo ni Claire Bennette.

Unti-unting bumalik sa kaniyang alaala ang mga pangyayari noong araw ng kasal nila. Dahil sa pagod at hindi magandang pakiramdam, bumalik siya sa silid ng hotel upang magpahinga bago pa man matapos ang seremonya.

Nang gabing iyon, may lalaking pumasok sa silid. Sa paniniwalang asawa niya iyon, hindi niya kinuwestiyon ang presensiya nito.

Ang gabing iyon ay isa sa pinakamahalagang alaala niya. Ngunit ngayon, sinasabi ni Ethan Brooks na hindi pala siya ang lalaking kasama niya.

“Sandali...” halos pabulong niyang sabi. “Kung hindi ikaw ang lalaking kasama ko sa silid noong gabing iyon, sino siya?”

“Dapat ikaw ang sumagot niyan!” Padabog siyang itinulak ni Ethan Brooks palayo, na para bang may maruming bagay siyang gustong alisin sa kaniyang harapan. “Claire Bennette, talagang nagagawa mong itanong sa akin kung sino ang ama ng batang iyan?”

Bumagsak si Claire Bennette sa sahig. Nanlamig ang kaniyang mga kamay at paa habang pilit inuunawa ang nangyayari.

Hindi niya alam kung sino ang lalaking nakasama niya noong gabing iyon. Hindi niya rin alam kung bakit siya nito nilapitan. Ang alam lamang niya, naniwala siyang si Ethan Brooks iyon. Bago pa niya maipaliwanag ang kaniyang sarili, malamig na nag-utos ang lalaki sa mga doktor at nars sa tabi nila.

“Ipasok ninyo siya sa operating room. Alisin ninyo ang batang iyan!”

Agad na lumapit ang mga kawani ng ospital upang buhatin si Claire Bennette.

“Hindi! Bitawan ninyo ako!”

Doon lamang tuluyang natauhan ang babae. Nagpumiglas siya, pilit na kumakapit sa anumang bagay na maaabot ng kaniyang mga kamay.

“Ethan Brooks, nakikiusap ako! Huwag mong gawin ito sa akin!”

Ngunit hindi man lamang lumingon ang lalaki.

“Pakiusap, Ethan! Huwag mong idamay ang bata!” sigaw ni Claire, halos hindi na makahinga sa pag-iyak. “Kung galit ka sa akin, ako ang parusahan mo! Pero huwag ang bata—wala siyang kasalanan!”

Alam niyang maaaring hindi si Ethan Brooks ang ama ng sanggol. Ngunit hindi niya kayang sisihin ang batang walang kamalay-malay sa mga pangyayari. Wala itong kasalanan sa pagkakamaling hindi niya sinasadyang magawa.

Patuloy siyang nagpumiglas, subalit hindi sapat ang kaniyang lakas laban sa mga taong nakapaligid sa kaniya.

Makalipas ang ilang sandali, naihiga siya sa malamig na operating table. Matingkad na ilaw ang tumama sa kaniyang mga mata habang inilalapit ng doktor ang mga kagamitang gagamitin sa operasyon.

“Hindi... Pakiusap...” Humahagulgol siya habang pilit na pinipigilan ng mga nars ang kaniyang mga braso. “Huwag ninyo akong pilitin!”

Nanginig ang kaniyang katawan. Wala siyang ibang magawa kundi umiyak at magsumamo sa mga taong hindi man lamang tumitingin sa kaniya.

Akala niya, doon na magtatapos ang lahat.

BANG!

Biglang bumukas ang p***o ng operating room matapos itong sipain nang malakas. Ilang lalaking nakasuot ng itim ang mabilis na pumasok. Sa loob lamang ng ilang segundo, napigilan nila ang mga doktor at nars bago pa man makapagsimula ang operasyon.

“Ano'ng ginagawa ninyo?” sigaw ng doktor, halatang natakot. “Sino kayo? Sino ang nagbigay sa inyo ng pahintulot na pumasok dito?”

Walang sumagot sa kaniya.

Sa halip, pinatahimik ng mga guwardiya ang mga kawani at pumuwesto sa magkabilang panig ng p***o. Naging napakatahimik ng silid, maliban sa mabigat na paghinga ni Claire Bennette.

Pagkaraan ng ilang sandali, may mga yabag na narinig mula sa pasilyo.

Dahan-dahang lumitaw ang isang lalaki.

Matangkad siya, malapad ang mga balikat, at halatang sanay na sinusunod ang kaniyang mga utos. Taglay niya ang malamig na presensiyang kayang magpatahimik sa sinumang nasa paligid niya.

Naglakad siya patungo sa operating room, diretso ang tingin at walang bahid ng pag-aalinlangan.

Nang tuluyang tumama ang liwanag sa kaniyang mukha, lumitaw ang kaniyang matatalim na mata at guwapong anyo. Mayabang ang tindig niya, ngunit higit na nakakatakot ang katahimikang dala niya.

Huminto siya sa may pintuan at sinuri ang magulong silid. Saglit na napunta ang kaniyang tingin kay Claire, na nakahiga sa operating table habang nanginginig at umiiyak. Pagkatapos, ibinaling niya ang kaniyang malamig na mga mata sa mga doktor.

“Sinong nag-utos sa inyong galawin ang batang iyan?”

Walang nangahas sumagot.

Humakbang siya palapit, at lalong bumigat ang tensiyon sa silid.

“Makinig kayong lahat.” Mababa ngunit mariin ang kaniyang tinig.

“Subukan ninyong hawakan ang batang iyan,” malamig niyang utos, “at sisiguraduhin kong hindi na kayo makakapagtrabaho sa ospital na ito habambuhay.”

Napatingin si Claire Bennette sa estrangherong dumating upang iligtas siya. Hindi niya kilala ang lalaki, at hindi niya maintindihan kung bakit nito pinipigilan ang operasyon.

Ngunit bago pa siya makapagtanong, lumapit ito sa kaniyang tabi at marahang nag-utos sa mga guwardiya.

“Dalhin ninyo siya sa isang ligtas na silid. Tawagin ang pinakamagaling na espesyalista. Walang dapat mangyaring masama sa kaniya o sa bata.”

Sa unang pagkakataon mula nang pumasok si Ethan Brooks sa ospital, nakahinga nang kaunti si Claire Bennette.

Gayunman, hindi pa tapos ang lahat.

Bago siya mailabas ng mga guwardiya, muling nagsalita ang lalaki. Hindi na sa mga doktor nakatuon ang kaniyang pansin, kundi sa pintuan kung saan maaaring bumalik si Ethan Brooks anumang oras.

“Pakisabi kay Ethan Brooks na wala siyang karapatan na pumatay ng isang sanggol na walang kasalanan at walang kalaban laban.”

Napahigpit ang hawak ni Claire Bennette sa kumot. Hindi niya alam kung sino ang lalaking ito, kung bakit alam nito ang tungkol sa kaniyang sanggol, o kung ano ang ibig sabihin ng mga salitang iyon.

Ngunit nang muling magtagpo ang kanilang mga mata, may nakita siyang bagay na lalong nagpalito sa kaniya.

Hindi galit ang naroon.

Kundi isang matagal nang itinatagong pagkilala. At bago pa niya maitanong ang pangalan nito, yumuko ang lalaki at bumulong:

“Claire Bennette, sa wakas, natagpuan na rin kita.”