Chapter 4

Mabilis na hinabol ni Chloe si Ethan hanggang sa hagdanan.

“Sandali! Hintayin mo ako!”

Huminto si Ethan at malamig siyang nilingon. “Ano ang sinabi mo kay Claire kanina?”

“Wala naman.” Ngumiti si Chloe at sumandal sa kaniyang braso. “Sinabi ko lang na tulungan mo akong ayusin ang kuwarto natin.”

Maganda ang pangangatawan ni Chloe, ngunit sa halip na matukso, umatras si Ethan na para bang nakuryente. Sinubukan niyang alisin ang kamay nito, subalit lalo lamang siyang hinigpitan ng babae sa pagkakahawak.

“Galit ka ba sa akin?” tanong ni Chloe habang kunwaring namumuo ang luha sa kaniyang mga mata. “Alam kong nagkamali ako. Pero puwede mo ba akong patawarin? Isipin mo naman ang kaliwang bato na ibinigay ko sa iyo. Kung hindi dahil sa akin, baka wala ka na ngayon.”

Biglang natigilan si Ethan. Naalala niya ang aksidenteng muntik nang kumitil sa kaniyang buhay dalawang taon na ang nakalilipas. Nang mangailangan siya ng kidney transplant, si chloe ang nagboluntaryong magbigay ng kaniyang kaliwang bato upang mailigtas siya.

Hindi niya kailanman makakalimutan ang kabutihang iyon. Kaya nang malasing siya ilang araw na ang nakalipas at umiyak si Chloe habang hinihiling na makasama siya habambuhay, hindi niya nagawang tanggihan ito.

Umiwas siya ng tingin. “Tara na.”

Hinayaan niyang kumapit si Chloe sa kaniyang braso habang pilit niyang pinananatiling matatag ang mga hakbang. Hindi niya napansing nang yumuko ang babae, lumitaw ang isang mapagtagumpay na ngiti sa mapupulang labi nito.

Alam ni Chloe na hangga't ginagamit niya ang kabutihang ginawa niya noon, mahihirapang tanggihan siya ni Ethan. Para sa kaniya, ang utang na loob nito ay sandatang maaari niyang gamitin upang makuha ang lahat ng gusto niya.

Samantala, tatlong oras na ginugol ni Claire sa paglilinis ng kuwarto. Pagod ang kaniyang katawan, ngunit hindi siya tumigil hangga't hindi maayos ang bawat sulok.

Nang matapos siya, tahimik siyang tumayo sa gitna ng silid at pinagmasdan ang paligid. Malinis na ang sahig, maayos ang mga kasangkapan, at wala nang kalat.

Gayunman, hindi niya mapigilang magtanong sa sarili.

Kung kaya niyang linisin ang kuwartong ito, kaya rin ba niyang ayusin ang nasirang pagsasama nila ni Ethan?

Alam niyang hindi na maibabalik ang nakaraan. Ang lalaking minsang nangakong mamahalin siya habambuhay ay tila unti-unti nang nagiging estranghero.

Namula ang kaniyang mga mata. Pinilit niyang pigilan ang mga luha bago kinuha ang mga pandagdag sa kalusugang dinala niya mula sa ospital. Pagkatapos, sumakay siya sa kaniyang sasakyan at nagtungo sa tahanan ng pamilyang Bennette.

Pagdating sa malaking villa, bitbit niya ang mga supot habang papasok sa bahay. Balak sana niyang tawagin ang kaniyang mga magulang, ngunit napahinto siya nang marinig ang pag-uusap nina Albert Bennette at Susan Bennette mula sa sala.

“Hon, narinig kong isinama ni Ethan si Claire sa ospital ngayon,” sabi ni Susan. “Gusto raw niyang ipalaglag ang batang nasa tiyan nito.”

Nanlaki ang mga mata ni Claire. Hindi niya inaasahang pag-uusapan ng kaniyang ina ang pagbubuntis niya.

Ngunit ang kasunod na sinabi ng kaniyang ama ang tuluyang nagpahinto sa kaniyang paghinga.

“Ano? Buntis si Claire? At anak iyon ng lalaking nakasama niya noong araw ng kasal nila?”

“Oo,” masayang sagot ni Susan. “Para talagang tinutulungan tayo ng langit. Iniisip ko pa kung paano ipaaalam kay Ethan na may ibang lalaking nakasama si Claire noong araw ng kasal nila. Ngayon, ang batang iyan ang pinakamagandang ebidensiya. Hindi na natin kailangang sabihin pa ang kahit ano.”

Nanginig ang mga daliri ni Claire. Hindi siya makapaniwalang ganoon kadaling pag-usapan ng kaniyang mga magulang ang kaniyang buhay.

“Pero, hon,” nag-aalalang tanong ni Susan, “sigurado ka bang hihiwalayan siya ni Ethan? Alam mo kung gaano niya kamahal si Claire. Halos isuko na niya ang pagiging tagapagmana ng pamilyang Brooks para lamang sa babaeng iyon.”

“Huwag kang mag-alala,” sagot ni Albert. “Walang lalaking magpapatawad sa asawang nakipagtalik sa ibang lalaki. Kapag nalaman ni Ethan ang tungkol sa bata, siguradong masisira ang pagsasama nila.”

Saglit itong natahimik bago muling nagsalita.

“At kung hindi iyon sapat, lalagyan natin ulit ng gamot si Claire. Tingnan natin kung gugustuhin pa rin siyang makasama ni Ethan pagkatapos noon.”

Parang kidlat na tumama sa puso ni Claire ang mga salitang iyon.

Biglang nanlabo ang kaniyang paningin. Ang mga alaala ng araw ng kaniyang kasal ay sunod-sunod na bumalik. Noon pa man ay may kakaiba na siyang naramdaman. Kahit gaano karami ang ininom niya, hindi niya maintindihan kung bakit nawalan siya ng kontrol sa sarili at napagkamalan niyang si Ethan ang lalaking nakasama niya.

Matagal niyang sinisi ang sarili sa nangyari. Araw-araw siyang nabuhay sa hiya at takot na baka tuluyan siyang iwan ng kaniyang asawa.

Ngayon, nalaman niyang hindi pala aksidente ang lahat.

May nagplano nito.

At ang mga taong nasa likod ng kaniyang paghihirap ay walang iba kundi ang sarili niyang mga magulang.

Nabitiwan niya ang mga supot na dala. Malakas na bumagsak ang mga ito sa sahig, at kumalat sa paligid ang mga laman.

Naputol ang pag-uusap sa sala.

Mabilis na tumayo sina Albert at Susan at nagmamadaling lumapit sa entrada. Ngunit nang makita nila si Claire, kapwa sila natigilan.

Maputla ang mukha ng dalaga. Namumula ang kaniyang mga mata, nanginginig ang mga labi, at nakatitig siya sa kanila na para bang hindi na niya kilala ang mga taong nasa harapan niya.

“Claire?” mahinang tawag ni Susan. “Kailan ka pa dumating? Ano ang narinig mo?”

Hindi agad nakasagot si Claire. Tinitigan niya ang kaniyang ina habang umaagos ang mga luha sa kaniyang pisngi.

“Lahat,” nanginginig niyang sagot. “Narinig ko ang lahat. Kaya pala ganoon ang nangyari noong araw ng kasal ko.”

Itinaas niya ang kaniyang kamay at itinuro ang kaniyang ina.

“Kayo pala ni Papa ang naglagay ng gamot sa akin?”

Nagkatinginan sina Albert at Susan. Walang lumabas na sagot sa kanilang mga bibig, ngunit sapat na ang kanilang katahimikan upang kumpirmahin ang kaniyang hinala.

“Claire, huwag kang magpadalos-dalos,” nauutal na sabi ng kaniyang ama. “Makinig ka muna sa amin. Hindi mo nauunawaan ang buong sitwasyon.”

“Hindi ko nauunawaan?” Biglang tumaas ang boses ni Claire. “Kung gayon, ipaliwanag ninyo! Bakit ninyo ginawa iyon sa akin?”

“Ginawa namin iyon para sa ikabubuti mo,” mabilis na sagot ni Susan. “Anak, huwag mong isipin na gusto ka naming saktan. Matagal ka nang nahihirapan sa pamilyang Brooks. Iniisip lang namin na mas mabuti kung—”

“Mas mabuti kung ano?” sigaw ni Claire. “Kung ibibigay ko kay Chloe ang posisyon bilang batang ginang ng pamilyang Brooks? Iyon ba ang gusto ninyo?”

Natahimik ang buong sala.

Hindi tunay na anak nina Albert at Susan si Claire. Isa lamang siyang ampon mula sa bahay-ampunan, at alam niya ang katotohanang iyon sa loob ng maraming taon.

Gayunman, hindi niya kailanman hiniling na mahalin siya ng kaniyang mga magulang nang higit kaysa pagmamahal nila kay Chloe. Sa loob ng mahigit sampung taon, buong puso niyang tinawag silang Mama at Papa. Sinikap niyang maging mabuting anak at suklian ang kabutihang ipinakita nila.

Hindi niya inakalang ang parehong mga taong pinagkatiwalaan niya ang siyang sisira sa kaniyang kinabukasan.

“Papa, Mama...” mahinang sabi niya habang nanginginig ang kaniyang mga labi. “Alam kong hindi ninyo ako tunay na anak. Hindi ko naman hinihiling na mahalin ninyo ako katulad ng pagmamahal ninyo kay Chloe.”

Napayuko siya at huminga nang malalim, ngunit hindi niya mapigilan ang pagpatak ng mga luha.

“Hindi ko hinihinging ibigay ninyo sa akin ang lahat. Gusto ko lang naman na tratuhin ninyo ako nang patas. Kahit minsan lang, sana maisip din ninyo ang nararamdaman ko.”

Muli siyang tumingin sa kaniyang mga magulang, umaasang makakakita ng pagsisisi sa kanilang mga mukha.

“Napakahirap ba talaga noon?”

Walang sumagot.

Sa harap ng kanilang katahimikan, tuluyan nang bumagsak ang mga luha ni Claire. Sa wakas, naunawaan niyang ang mga taong inaasahan niyang magpoprotekta sa kaniya ay siya palang unang mananakit sa kaniya.

At sa araw na iyon, hindi lamang ang pagsasama nila ni Ethan ang nanganganib na tuluyang masira.

Pati ang pamilyang itinuring niyang tahanan ay hindi na niya kayang pagkatiwalaan.