Chapter 5

Gusto lamang ni Claire na makakuha ng sagot, ngunit sa halip na pakinggan siya, itinuring pa ng kaniyang mga magulang na para bang iniinteroga niya ang mga ito. Hindi niya maintindihan kung bakit sa tuwing sinusubukan niyang alamin ang katotohanan, siya pa ang nagiging masama sa kanilang paningin.

“Ano pa ba ang gusto mong sabihin?!” biglang tumayo si Mr. Bennette. Nawala ang natitirang konsensiya sa kaniyang mga mata at napalitan iyon ng matinding galit. “Ang kasal sa pagitan ng pamilya Brooks at pamilya Bennette ay para talaga kay Chloe! Ikaw ang walang hiyang umakit kay Ethan kaya naging asawa ka niya kahit ampon ka lamang. Ngayon, hinihiling lang naming ibalik mo sa kapatid mo ang bagay na kinuha mo sa kaniya. Ano bang masama roon?”

Napamulagat si Claire. Hindi siya makapaniwalang ganoon kadaling balewalain ng kaniyang ama ang kasal na pinasok niya kasama si Ethan.

“Pang-aakit?” nanginginig niyang tanong. “Mag-asawa kami ni Ethan! Lehitimo ang relasyon namin. Paano ninyo nasasabing inakit ko siya?”

“Hindi ba?” lalong nagalit si Mr. Bennette. “Mula pagkabata, lagi kang nakasunod kay Ethan! Lagi kang nakadikit sa kaniya! Kung hindi dahil sa iyo, bakit maiinlove ang isang tulad niya sa isang ampon na gaya mo? Kung ako ang tatanungin, nagkamali ang pamilya Bennette sa pag-ampon sa isang tusong babae na katulad mo! Kung hindi dahil sa iyo, matagal nang naipakasal si Chloe sa pamilya Brook!”

Napatitig lamang si Claire sa kaniyang ama. Napakaraming salitang gustong kumawala sa kaniyang bibig, ngunit tila may nakabara sa kaniyang lalamunan. Gusto niyang ipaalala na hindi siya ang humiling na pakasalan si Ethan. Hindi rin siya ang gumawa ng mga desisyong humantong sa kanilang pagsasama.

Ngunit nang makita niya ang galit na mukha ng kaniyang ama, naunawaan niyang wala ring saysay ang pagpapaliwanag. Kahit anong sabihin niya, hindi naman siya pakikinggan ng mga taong matagal nang nagpasiyang siya ang may kasalanan.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin sa mga supot ng mga gamot at health supplements na nakakalat sa sahig. Lima o anim na malalaking supot ang dala niya. May mga pamahid para sa pananakit ng likod ng kaniyang ina at mga suplementong makatutulong sa pagtulog ng kaniyang ama. Maingat niyang pinili ang bawat produkto habang nasa ospital, umaasang kahit sa maliit na paraan ay maipapakita niya ang pagmamahal niya sa mga magulang.

Ngunit ngayon, wala siyang ibang nararamdaman kundi matinding pangungutya sa sarili. Kahit gaano siya magsikap, hindi pa rin sapat ang lahat upang makuha ang pagmamahal na matagal na niyang hinahangad.

Sa mga mata ng kaniyang mga magulang, hinding-hindi siya magiging kasinghalaga ni Chloe. Kahit isang daliri lamang ng kanilang tunay na anak ay mas mahalaga kaysa sa buong pagkatao niya.

Unti-unting namuo ang mga luha sa kaniyang mga mata, ngunit pilit niya iyong pinigilan. Ayaw niyang makita nilang nasasaktan siya. Ayaw na niyang bigyan sila ng pagkakataong yurakan ang natitira niyang dignidad.

“Dad, Mom, hindi ninyo kailangang pagsisihan na inampon ninyo ako,” mahina ngunit matatag niyang sabi. “Tutal, alam naman nating lahat ang dahilan kung bakit ninyo ako inampon. Hindi ba dahil Rh-negative din ang dugo ko, gaya ng kay Chloe?”

Biglang natahimik ang mag-asawa. Saglit na nagbago ang kanilang mga ekspresyon, ngunit mabilis din nilang itinago ang pagkagulat.

Matagal nang alam ni Claire ang katotohanan. Hindi siya inampon dahil naaawa sa kaniya ang pamilya Bennette o dahil nais nilang bigyan siya ng tahanan. Kailangan nila ng isang taong may kaparehong uri ng dugo ni Chloe, isang taong maaari nilang hingan ng tulong kapag nangailangan ng dugo ang kanilang tunay na anak.

At ang taong iyon ay siya.

Gayunman, kahit alam niya ang lahat, patuloy pa rin siyang kumapit sa pag-asang baka balang araw ay magbago ang pakikitungo sa kaniya ng kaniyang mga magulang. Akala niya, kung magiging mas masunurin siya at hindi magrereklamo sa kabila ng mga pagkukulang ng mga ito, baka matutuhan din nilang mahalin siya.

Ngayon, tuluyan nang gumuho ang pag-asang iyon. Napagtanto niyang hindi niya kailanman mapupunan ang puwestong para lamang kay Chloe sa puso ng kaniyang mga magulang.

Hindi na muling tumingin si Chloe sa kanila. Mabilis siyang tumalikod at tumakbo palabas ng bahay. Habang papalayo, tuluyan nang tumulo ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Ang tanging nais niya ay makalayo sa lugar na iyon at sa mga taong dapat sana ay nagbigay sa kaniya ng pagmamahal.

Samantala, nang mawala sa paningin nila si Chloe, agad na nabaling ang atensiyon ni Mrs. Bennette sa kaniyang asawa.

“Ano ang gagawin natin ngayon?” kinakabahang tanong niya. “Alam na ni Chloe ang tungkol sa nangyari noong araw ng kasal. Paano kung sabihin niya iyon kay Ethan?”

“Kung sasabihin niya, ano naman?” matigas na sagot ni Mr. Bennette. “Katotohanan namang may nangyari sa kaniya at sa ibang lalaki. Buntis na rin siya. Paano niya maitatanggi ang lahat ng iyon?”

“Pero paano kung maniwala si Ethan na may nag-frame sa kaniya?” halos mataranta nang tanong ni Mrs. Bennette. “Kapag nagsimula siyang maghinala at imbestigahan ang lahat, hindi ba masasayang ang pinaghirapan nating plano?”

Hindi maikakaila ang pag-aalala sa mukha ng babae. Kapag nabunyag ang kanilang lihim, maaaring tuluyang masira ang kinabukasan ni Chloe at mawala ang lahat ng pakinabang na inaasahan nila mula sa pamilya Brooks.

Gayunman, nanatiling kalmado si Mr. Bennette. Kinuha niya ang kaniyang cellphone at agad na tinawagan si Chloe upang ipaliwanag ang nangyari.

“Chloe, may problema tayo. Mukhang nalaman na ni Claire ang tungkol sa patibong noong araw ng kasal. Malamang, pupunta siya kay Ethan para sabihin ang lahat. Kailangan mong maghanda.”

Sandaling natahimik si Chloe bago sumagot. “Naiintindihan ko, Dad. Ako na ang bahala rito.”

“Siguraduhin mong hindi tayo mabibigo. Huwag mong hayaang sirain ni Claire ang lahat ng pinaghirapan natin.”

“Huwag kang mag-alala. Hindi ko hahayaang mangyari iyon.”

Pagkababa ng tawag, nakahinga nang maluwag si Mr. Bennette. Niyakap niya ang kaniyang asawa at sinubukang pakalmahin ito.

“Huwag ka nang mag-alala. Sigurado akong may paraan si Claire para ayusin ang lahat.”

“Pero paano kung malaman ni Ethan ang katotohanan?” patuloy na pag-aalala ni Mrs. Bennette.

Bahagyang ngumisi si Mr. Bennette. “Hangga't naniniwala si Ethan na si C hloe ang nagbigay sa kaniya ng kidney na nasa katawan niya ngayon, hindi niya basta-basta tatalikuran ang anak natin.”

Namutla si Mrs. Bennette bago dahan-dahang tumango. “Tama ka. Hindi natin maaaring hayaang malaman ni Ethan na si Claire ang tunay na nagbigay ng kidney sa kaniya. Kapag nalaman niya iyon, baka tuluyan niyang talikuran si Chloe.”

Sa loob ng maraming taon, naniwala si Ethan na si Chloe ang nagligtas sa kaniyang buhay. Dahil dito, nakaramdam siya ng matinding utang na loob sa dalaga. Ang hindi niya alam ay si Cl;aire pala ang tunay na nagbigay ng kidney na nagligtas sa kaniya.

Sa kabilang panig ng lungsod, sa isang marangya at eksklusibong entertainment club, ibinaba ni Chloe ang cellphone habang unti-unting nagbabago ang kaniyang mukha. Ang maamong ekspresyon niya ay napalitan ng matinding galit.

Claire! Talagang hindi ka pa rin sumusuko!

Buntis na nga sa anak ng ibang lalaki, hindi pa rin tumitigil sa panggugulo at pagtatangkang agawin si Ethan mula sa kaniya. Mariing napakuyom ni Chloe ang mga kamay. Hindi niya matatanggap na sa kabila ng lahat ng kaniyang ginawa, maaari pa ring maagaw ng kaniyang kapatid ang lalaking matagal na niyang pinapangarap.

Bigla siyang may naisip. Dahan-dahang umangat ang mga sulok ng kaniyang pulang labi, at isang malupit na ngiti ang lumitaw sa kaniyang mukha.

Claire, dahil napakatapang mong hamunin ako, huwag mo akong sisihin sa susunod kong gagawin.

Lumingon siya sa lalaking nakaupo sa tabi niya sa malambot na sofa. Hawak ni Ethan ang isang baso ng mamahaling alak, at malamig ang ekspresyon ng kaniyang guwapong mukha.

Maingat na lumapit si Chloe at sumandal sa kaniyang braso. “Brother-in-law,” malambing niyang tawag.

Bahagyang natigil ang kamay ni Ethan bago siya malamig na sumagot, “Ano na naman?”

“May ipinadala kasi sa akin ang ate ko sa WeChat.”

Hindi man lamang siya tiningnan ng lalaki. “Kung nagpadala siya sa iyo ng mensahe, bakit mo sinasabi sa akin?”

“Dahil pakiramdam ko, baka nagkamali siya ng taong pinadalhan ng video.” Nagkunwaring nag-alangan si Chloe. “Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa iyo.”

Mahigpit na hinawakan ni Ethan ang kaniyang baso. “Anong video?”

Namula si Chloe at yumuko. “Ang ate ko kasi... siya...”

Nauubos na ang pasensiya ni Ethan. Hindi niya gusto ang mga taong nagsasalita nang paikot-ikot, lalo na kapag may kinalaman kay Claire.

Sa huli, inagaw niya ang cellphone mula sa kamay ni Chloe.

“Nasaan ang video?”

Tahimik na itinuro ni Chloe ang screen, habang itinatago ang tuwang unti-unting namumuo sa kaniyang dibdib.

Pagkabukas ni Ethan sa video, biglang nanigas ang kaniyang mga daliri. Nawala ang malamig niyang ekspresyon at napalitan iyon ng matinding pagkabigla. Habang patuloy na pinagmamasdan ang mga larawang nasa screen, lalong dumilim ang kaniyang mga mata.

Hindi siya makapaniwala sa kaniyang nakikita.

At sa unang pagkakataon, nagsimulang maghinala si Ethan na may mas malaking katotohanang matagal nang itinatago sa kaniya ang babaeng tinatawag niyang asawa.